της Κατερίνας Ανδρεάκου

Το είδος των ταινιών με κεντρική θεματική την είσοδο εφήβων ηρώων στην ωριμότητα (coming of age) περνά κι αυτό μια φάση κινηματογραφικής ωριμότητας, με αρκετά αξιομνημόνευτα σύγχρονα παραδείγματα (όπως η προπέρσινη «Lady Bird» και τα επίσης περσινά «Eight Grade» και «Mid90s»). Η εν λόγω ταινία της σκηνοθέτιδος, χορογράφου και ηθοποιού Ανν Φλέτσερ («Step Up: Στα Βήματα του Πάθους», «Η Πρόταση»), χωρίς να αποτελεί το πιο αψεγάδιαστο παράδειγμα, περιλαμβάνεται επάξια σε τούτη τη λίστα.

Κεντρική ηρωίδα, η νεαρή Γουίλοουντιν είναι έξυπνη, φιλική (φαινομενικά), με αυτοπεποίθηση, ανεπιτήδευτη ομορφιά και… κάποια επιπλέον κιλά. Η έφηβη κοπέλα κρατά τις παιδικές της αναμνήσεις με τη μακαρίτισσα (επίσης παχουλή) θεία της σαν θησαυρό, φυλάει ακόμη τα προσωπικά αντικείμενα εκείνης, και εξακολουθεί να τιμά την κοινή τους λατρεία που είναι… η Ντόλι Πάρτον. Η όλη κατάσταση την έχει φέρει σε μια μάλλον άβολη σχέση με τη μητέρα της, τη Ρόζι, η οποία μοιάζει διαμετρικά αντίθετη προς την κόρη της. Η Ρόζι είναι αδύνατη, πάντα προσεγμένη, με τον ψεύτικο καθωσπρεπισμό και το «ζωγραφισμένο» χαμόγελο μιας πρώην beauty queen, που κρατά τον εαυτό της στο περίεργο σύμπαν των καλλιστείων ως το υπόδειγμα της τοπικής βασίλισσας ομορφιάς, τώρα σε διοργανωτική θέση. Οι όποιες προσπάθειες επικοινωνίας με τη Γουίλοουντιν πέφτουν στο κενό, ενώ δεν βοηθά το γεγονός πως εξακολουθεί να την αποκαλεί (έστω και από απλή συνήθεια, πια) «Dumplin’» (ελληνιστί κάτι κοντά σε… γιουβαρλάκι). Αυτή η έλλειψη υγιούς επικοινωνίας αποκαλύπτει άμεσα την απογοήτευση και των δύο γυναικών: η κόρη χρησιμοποιεί την εξωτερική της εμφάνιση ως «επανάσταση» απέναντι σε μια μάνα που δεν ήξερε (μάλλον ποτέ) πώς να χειριστεί σωστά τη μητρότητα, που αισθάνεται ηττημένη γιατί η κόρη της απορρίπτει τόσο εξόφθαλμα το lifestyle της, προτιμώντας τη νεκρή της θεία (και αδελφή τής Ρόζι) ως πραγματικό μητρικό σύμβολο. Όταν η Γουίλοουντιν ανακαλύπτει τυχαία ένα μυστικό τής θείας της, αποφασίζει να κάνει την υπέρβαση και να λάβει μέρος σε καλλιστεία, παρέα με την κολλητή της και δύο άκομη «επαναστάτριες» συμμαθήτριές της, προκαλώντας τον πανικό της Ρόζι.

Παρά τις συμπαθέστατες ερμηνείες και τους χαρακτήρες του υπόλοιπου καστ, συμπεριλαμβανομένης της Τζένιφερ Άνιστον, ιδανικά επιλεγμένης για τον ρόλο της Ρόζι, ολόκληρη η ταινία επικεντρώνεται και βασίζεται επάνω στον χαρακτήρα της Γουίλοουντιν και την άψογη, απόλυτα φυσική ερμηνεία τής έτσι κι αλλιώς χαρισματικής (όποιος έχει δει το «Patti Cake$» καταλαβαίνει) Ντανιέλ Μακντόναλντ. Με αβίαστη προσωπική γοητεία, φυσική ομορφιά και ταλέντο, η νεαρή πρωταγωνίστρια χειρίζεται υπέροχα τον πληθωρικό (από όλες τις απόψεις) χαρακτήρα τής Γουίλοουντιν, που μας συστήνεται με πλήρη αυτογνωσία και αυτοπεποίθηση, όμως στην πορεία καταλήγει να αμφισβητεί κάθε σιγουριά της. Έτσι, αποφασίζει να συμμετάσχει στα καλλιστεία σχεδόν σαν αστείο, σαν τρόπο δικαίωσης της αγαπημένης της θείας και «εκδίκησης» απέναντι στη μητέρα της, ωστόσο σταδιακά αποκτά μια πρωτόγνωρη για εκείνην ανασφάλεια. Τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο όταν δείχνει ενδιαφέρον προς αυτήν το όμορφο αγόρι της περιοχής και η κοπέλα πέφτει στην ίδια παγίδα κοινωνικών στερεοτύπων που αψηφούσε έως τότε, αρχικά απορρίπτοντας την ιδέα να τη θέλει στα σοβαρά ένα τόσο ωραίο παιδί. Η ομάδα παλιών και νέων φίλων γύρω της θα τη βοηθήσουν σε αυτή την υπαρξιακή της κρίση, πάντα υπό τους ήχους της Ντόλι Πάρτον (η οποία έγραψε έξι νέα τραγούδια ειδικά για την ταινία) και υπό το πνεύμα αποδοχής που διδάχθηκε από τη θεία της. Το μόνο που μένει είναι μια τελευταία απόπειρα αλληλοκατανόησης με τη μητέρα της. Α, ναι, και τα καλλιστεία….

Το πρώτο μέρος του φιλμ είναι σαφώς ανώτερο, με το δεύτερο (ειδικά προς το τέλος, όπου αναλώνεται εξαντλητικά στην ίδια τη βραδιά των καλλιστείων) να ξεφεύγει από το συστατικό που (ίσως θα) την έκανε μία αξιόλογη ταινία: την ανάπτυξη των χαρακτήρων της. Ωστόσο, τα θετικά σαφώς υπερτερούν των αρνητικών, καθώς η Φλέτσερ χειρίζεται με συμπάθεια (ανεξαιρέτως) τους ήρωές της, και ουχί με αφελή, χαζοχαρούμενο τρόπο. Χωρίς να ασχολείται με το όποιο πιθανό κρούσμα bullying προς τη Γουίλοουντιν ή τα αναμενόμενα (από παρόμοιες ταινίες) κακιασμένα παρασκήνια τοπικών αμερικανικών καλλιστείων, επιλέγει να περάσει επιτυχημένα (και όχι «μαυρόασπρα») τα κοινωνικά και προσωπικά μηνύματα του σεναρίου, καθώς στη ζωή δεν υπάρχουν συνήθως καλοί και κακοί, απλώς άνθρωποι που φορτώνονται το βάρος προσωπικών ζητημάτων και ανασφαλειών. Η αποδοχή μοιάζει πάντα η καλύτερη λύση γι’ αυτούς (αν όχι για όλους μας).