του Ηλία Φραγκούλη

Όσο κι αν αγαπώ αυτό το φιλμικό είδος, πλέον, κάτι πρέπει να γίνει και να μας προστατεύσει κάποιος (φορέας ή ότι διάολο βρεθεί) από όλη αυτή τη σαβούρα που τρώμε στη μάπα εδώ και χρόνια! Πόσω μάλλον όταν προκύπτουν και «αρτίστικα» ή «καλλιτεχνικά» δημιουργήματα που φλερτάρουν με κάτι το πιο… φεστιβαλικό (και συνήθως κάργα φτηνιάρικο)!

Το «Dolly» αποτελεί μία αισχρή κόπια του βασικού μοτίβου του «Σχιζοφρενή Δολοφόνου με το Πριόνι» (1974), με… minimal διάθεση ως προς τον αριθμό χαρακτήρων, όσο και αδιαφορία ως προς την αφήγηση κάποιας στοιχειώδους ιστορίας. Άπαξ και η ηρωίδα – θύμα απαγωγής βρεθεί στο σπίτι της αρρωστημένης φόνισσας που την μεταχειρίζεσαι σαν… κάτι ανάμεσα σε παιδάκι της και προσωπική της κούκλα, ο θεατής μπορεί να αποκτήσει ναρκοληψία από την έλλειψη δράσης ή του όποιου ίχνους αληθοφάνειας. Η Μέισι καταφέρνει ν’ αποδράσει και να πάει μέχρι… τον επάνω ή τον πιο κάτω όροφο του σπιτιού, η Ντόλι θα την ξαναπιάσει και… δώσ’ του πάλι απ’ την αρχή. Και τα λεπτά της ταινίας που περνούν… δεν φτάνουν με τίποτα ως το φινάλε!

Είναι λίγο κρίμα, διότι ο Ρομπ Μπλάκχερστ δείχνει πως δεν είχε προθέσεις «ξεπέτας». Το γύρισμα σε 16mm «γράφει» ωραία και ατμοσφαιρικά στη φωτογραφία, η σκηνογραφία (σαν από παραμύθι) έχει άποψη, όμως, όταν δεν υπάρχει νοιάξιμο στο σενάριο, πιάσε την κούκλα και κούρευ’ την…

Οι σχετικά πετυχημένες gore σεκάνς χάνονται μέσα στην όλη υπνηλία κι επανάληψη του καταστασιακού, η νοσηρότητα βουλιάζει μέσα στην ασάφεια και την ανυπαρξία ενός κάποιου background πλοκής που θα βοηθούσε να καταλάβουμε (διάβολε!) τι βλέπουμε (τα κεφάλαια με μεσότιτλους που χωρίζουν το φιλμ είναι για γέλια, ειδικά από το σημείο του «Πατέρα» και μετά) και ο ολοφάνερος στόχος των παραγωγών να υπάρξει και sequel σε κάνει να θες να βγεις στους δρόμους με κάνα φτυάρι, όχι για να «θάψεις» πιο βαθιά την ύπαρξη αυτής της ταινίας, αλλά για να σπάσεις τα κεφάλια των συντελεστών της!