του Κώστα Κωνσταντινίδη

Ταινία κινουμένων σχεδίων που αντλεί την υφή και τη γραμμή της από τα παλιά εικονογραφημένα περιοδικά, από εκείνες τις εικόνες με τα βαριά περιγράμματα, τις έντονες χρωματικές αντιθέσεις και τα πρόσωπα που μοιάζουν σκαλισμένα πάνω στο χαρτί. Η αισθητική της παραπέμπει σε μεσαιωνικά χαρακτικά και θρησκευτική εικονογραφία, με φιγούρες που διατηρούν κάτι το στατικό και ταυτόχρονα έντονα φορτισμένο. Πίσω από αυτή την όψη βρίσκεται μια τεχνική που κρατά την ανθρώπινη χειρονομία και την παραμορφώνει ελαφρά, δημιουργώντας μια κίνηση που παραμένει αναγνωρίσιμη και ταυτόχρονα ξένη.

Η επιλογή αυτή δίνει στην ταινία μια ιδιαίτερη ταυτότητα και την απομακρύνει από τη λογική του σύγχρονου animation. Στις μεγάλες παραγωγές, γενικότερα, η κίνηση είναι ομαλή και οι επιφάνειες καθαρές, οργανωμένες γύρω από μια αίσθηση τελειότητας. Εδώ η εικόνα κρατά τις ασυνέχειες, αφήνει τις γραμμές να «σπάνε» και την κίνηση να διατηρεί μια μικρή απόκλιση, η οποία γίνεται αισθητή σαν να θυμίζει παλιά κάρτα γραφικών που αδυνατούσε να αποδώσει στην οθόνη τον ζητούμενο ρεαλισμό.

Η αφήγηση αντλεί τα δεδομένα της από έναν θρύλο της Λιβονίας (γνωστή και ως Γη της Παναγίας) του 17ου αιώνα, βασισμένη στους «λυκάνθρωπους», με την εμφάνιση ενός «σκύλου του Θεού» να διαταράσσει μια κοινότητα που ζει κάτω από την πίεση της πίστης και του φόβου. Πρόκειται για υλικό που κινείται ανάμεσα στην ιστορική δίκη, τη λαϊκή παράδοση και τη θρησκευτική ερμηνεία, δημιουργώντας ένα περιβάλλον όπου το πραγματικό και το μεταφυσικό συνυπάρχουν.

Η Εκκλησία, τα τελετουργικά και οι πρακτικές εξορκισμού συγκροτούν έναν μηχανισμό που επιχειρεί να ορίσει τι επιτρέπεται και τι τιμωρείται. Το σώμα, έτσι όπως αποτυπώνεται μέσα από το σχέδιο, βρίσκεται στο κέντρο αυτής της διαδικασίας. Οι κινήσεις, οι παραμορφώσεις και οι σωματικές εκδηλώσεις αποδίδονται ως ενδείξεις ενοχής, ενώ η επιθυμία μετατρέπεται σε πεδίο ελέγχου. Την ίδια στιγμή, το σύστημα αποκαλύπτεται διάτρητο. Η σεξουαλικότητα εισβάλλει με τρόπο απροκάλυπτο και εκθέτει τη γύμνια της εξουσίας, με εκείνους που την υπηρετούν να παραδίδονται σε αυτό που επιχειρούν να καταδικάσουν. Η ταινία καταγράφει τη διαχρονική στάση της εξουσίας που επιβάλλει, στιγματίζει και συγκαλύπτει, με τα εγκλήματα να παύουν να μοιάζουν με εξαιρέσεις και να εντάσσονται σε μια συνέχεια που επαναλαμβάνεται.

Το γκροτέσκο στοιχείο εκδηλώνεται μέσα από καταστάσεις που φτάνουν στα όρια της υπερβολής και της γελοιοποίησης. Οι πράξεις επιβολής συνοδεύονται από μια ειρωνεία που τις εκθέτει, αφήνοντας τη σοβαρότητά τους να καταρρεύσει. Το σκοτεινό και το παράδοξο συνυπάρχουν, διατηρώντας μια αίσθηση αστάθειας.

Το «Dog of God» λειτουργεί τελικά ως μια σκοτεινή λαϊκή παραβολή. Μια ταινία που αφήνει τον θεατή να κινηθεί μέσα σε έναν κόσμο όπου η πίστη, ο φόβος και η εξουσία διαμορφώνουν την πραγματικότητα και επιμένουν. Μια ταινία κινουμένων σχεδίων για ενήλικες, χωρίς καμία συγγένεια με το animation που απευθύνεται σε παιδιά.