FreeCinema

Follow us

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΓΑΜΟ (2018)

(DESTINATION WEDDING)

  • ΕΙΔΟΣ: Κομεντί
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Βίκτορ Λεβίν
  • ΚΑΣΤ: Κιάνου Ριβς, Γουινόνα Ράιντερ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 90'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ODEON

Η Λίντζι είναι η πρώην του γαμπρού. Ο Φρανκ είναι ο θετός αδελφός του. Και οι δύο θα ταξιδέψουν μαζί, με προορισμό τον γάμο εκείνου. Θα μισηθούν αφόρητα, δηλαδή… υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να τα φτιάξουν μεταξύ τους!

Εάν είστε νοσταλγοί των δεκαετιών του ’80 και του ’90 και τα δύο ονόματα των πρωταγωνιστών σας τράβηξαν το ενδιαφέρον, πριν σκεφτείτε να μπείτε σε μια κινηματογραφική αίθουσα που θα προβάλει το «Πρόσκληση σε Γάμο», πολύ σοβαρά, φροντίστε να έχετε μαζί σας κάτι για τον πονοκέφαλο. Την ημικρανία. Τον στομαχικό ίλιγγο. Τη ναυτία. Μια αντιβίωση. Αντισυλληπτικά. Πάρτε κάτι! Γιατί αυτό το πράγμα δεν υποφέρεται με την καμία!

Η Λίντζι περιμένει να επιβιβαστεί σε ένα αεροπλάνο. Ο Φρανκ την πλησιάζει, ανταλλάσσουν μερικές φιλοφρονήσεις και αμέσως μετά κάνει ένα βήμα εμπρός, αφήνοντάς την πίσω στην ουρά (τρόπος του λέγειν, η πτήση θα έχει οκτώ επιβάτες). Εκείνη τσατίζεται επειδή της κλέβει τη σειρά, εκείνος θα προχωρήσει ακόμη πιο μπροστά. Μερικές από τις κουβέντες που ακούς, ειλικρινά, δεν λέγονται από ανθρώπους εκεί έξω. Ούτε σε ταινία του Γούντι Άλεν! Εντός του αεροσκάφους, ανακαλύπτουν ότι κάθονται δίπλα-δίπλα. Το ταξίδι δεν είναι καθόλου ευχάριστο, όπως και το να παρακολουθείς τον ογκόλιθο της αταλαντοσύνης Κιάνου Ριβς δίπλα στους καταστροφικούς μορφασμούς της Γουινόνα Ράιντερ, η οποία λανθασμένα έχει καταλάβει πως έτσι παίζει κανείς σε screwball κωμωδίες ή πιο ξεσαλωμένα στιγμιότυπα ρομαντικών κομεντί.

Σταδιακά, αντιλαμβάνονται πως η «συνύπαρξή» τους δεν είναι τυχαία. Και οι δύο έχουν ως προορισμό τη γαμήλια τελετή του πρώην εκείνης και του θετού αδελφού εκείνου. Μεταξύ τους, υπάρχει μόνο μίσος και αντιπάθεια. Η Λίντζι και ο Φρανκ δεν γνωρίστηκαν ποτέ στο παρελθόν, αλλά το παρόν δείχνει πως δεν ήταν και απαραίτητο… Ένα αμάξι τους παίρνει από το αεροδρόμιο, στο ξενοδοχείο όπου διαμένουν τα δωμάτιά τους είναι όσο πιο κολλητά δίπλα γίνεται και το πρόγραμμα εκδηλώσεων είναι ένας πληκτικός μαραθώνιος που επιφυλάσσει και στιγμιαίες συναντήσεις με κάθε λογής ανεπιθύμητο. Συνολικά, εάν αυτή ήταν μια μικρογραφία της ανθρωπότητας, κάποιος θα είχε πατήσει το «κουμπί» προ πολλού…

Σε αυτό το σημείο, πρέπει να εξομολογηθώ πως ξέχασα να αναφέρω το σημαντικότερο: οι δύο ήρωες δεν βάζουν γλώσσα μέσα! Δεν σταματάνε να μιλάνε με τίποτα! Κι εσύ αρχίζεις να αισθάνεσαι σαν να βρίσκεσαι σε πτήση με μόνιμες αναταράξεις, κρατώντας τη σακούλα εμετού αγκαλιά, διότι ενδεχομένως να τη χρειαστείς άμεσα. Σοβαρά, δεν περιγράφεται αυτό το πράγμα. Η ποσότητα του διαλόγου κάνει το «Πριν τα Μεσάνυχτα» του Ρίτσαρντ Λίνκλεϊτερ να μοιάζει με ταινία του βωβού κινηματογράφου! Με τη διαφορά ότι εδώ τα πάντα είναι ασήμαντα, ναρκισσιστικά και μισανθρωπικά. Η όποια φαρσικότητα καταποντίζεται κάτω από τον ακατάπαυστο λόγο, η γοητευτική διάθεση του ρομάντζου (που διαθέτει στα έγκατα του σεναρίου και μόνο ο Βίκτορ Λεβίν) σίγουρα δεν έχει εμπνευστεί από την ανθρώπινη φυλή και η σκηνοθετική καθοδήγηση των δύο πρωταγωνιστών είναι αντι- (συμπληρώνεις με όποια λέξη σου έρθει στο μυαλό, μέσα θα πέσεις, δεν γίνεται διαφορετικά!).

Όταν όλα τα άνωθεν προέρχονται από έναν κυνικό μπάσταρδο (εγώ είμαι αυτός), αντιλαμβάνεσαι το πόσο ανυπόφορο είναι το «Πρόσκληση σε Γάμο». Εάν πήγαιναν σε κηδεία, θα έδειχνα ένα ίχνος οίκτου, θα πρόσθετα ένα punchline για το τελικό μειδίαμα. Όχι, όμως. Μετά από ενενήντα λεπτά απίστευτης μπουρδολογίας και κακού παιξίματος, βγήκα από το σινεμά σχεδόν σακατεμένος. Για μερικές ώρες μετά, είχα και έναν έντονο πονοκέφαλο (που δεν είχα πριν ξεκινήσει το φιλμ). Γι’ αυτό είναι απαραίτητη η κριτική κινηματογράφου, αγαπητοί μου. Γιατί προλαμβάνει από παρόμοια κακά. (Όταν αγιάσω, θέλω να υπάρχει ακριβής απαρίθμηση των θυσιών που έχω κάνει «για την Τέχνη».)

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Υπάρχει μια σκηνή του έργου κατά την οποία η Λίντζι και ο Φρανκ τη σκαπουλάρουν από τον γάμο, περπατάνε σε ένα βουνό, συναντούν ένα πούμα, κανείς τους δεν πεθαίνει από επίθεση του άγριου ζώου, συνεχίζουν να φλυαρούν και ενώ αρνούνται με πείσμα να κάνουν σεξ μαζί… απλά, κάνουν σεξ (χωρίς να σταματάνε να μιλάνε, εννοείται). Νομίζω πως είναι μια από τις πιο κακογραμμένες ερωτικές σκηνές στην Ιστορία του κινηματογράφου. Επίσης, κάκιστα εκτελεσμένη, από το σύνολο των συντελεστών του φιλμ. Θα ήθελα να ξεχάσω ότι υπήρξαν αυτά τα ενενήντα λεπτά στη ζωή μου. (Αντ’ αυτού, μπορείτε να νοικιάσετε και δείτε / ξαναδείτε το «Πλαγίως» του Αλεξάντερ Πέιν ή να πιείτε ένα μπουκάλι κρασί ακούγοντας ένα jazzy soundtrack από παλιά ταινία του Γούντι Άλεν. Είναι αυτό που αποκαλώ «ποιότητα ζωής». Ευαγγέλιο να το έχετε, ως γνώμονα για ό,τι επιλέγετε.)


MORE REVIEWS

BLOW-UP

Mod φωτογράφος μόδας κυκλοφορεί αμέριμνος σε λονδρέζικο πάρκο και τραβά ό,τι του αποσπά την προσοχή. Ανάμεσα στις εικόνες που θα εμφανίσει αργότερα, θα εντοπίσει ένα χέρι μ’ ένα πιστόλι που σημαδεύει δυο εραστές και θα πιστέψει εμμονικά πως υπήρξε μάρτυρας φόνου.

Η ΧΑΜΕΝΗ ΚΟΡΗ

Αγγλίδα μόνη, σε διακοπές στις Σπέτσες, παρατηρεί φασαριόζικη οικογένεια λουόμενων και, συνειρμικά, ο νους της «σκαλίζει» διαρκώς τραύματα του δικού της νεανικού παρελθόντος, λάθη μητρότητας κι επιλογές μιας ζωής που… έχασε.

ΟΥΠΣ 2! Ο ΝΩΕ ΞΑΝΑ ΕΦΥΓΕ...

Οι περιπέτειες του Φίνι και της Λία συνεχίζονται, αυτή τη φορά εκτός κιβωτού, όταν μετά από ένα απρόσμενο συμβάν καταλήγουν στον ωκεανό. Τώρα θα πρέπει να βάλουν τα δυνατά τους προκειμένου να επανενωθούν με την οικογένειά τους πριν να είναι αργά!

ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΑΤΩΜΑΤΑ

Τρεις οικογένειες, οι οποίες διαμένουν σε τριώροφο κτήριο στα προάστια της Ρώμης, αντιμετωπίζουν σωρεία προβλημάτων στις εσωτερικές σχέσεις τους, που δεν λένε να λυθούν όσα χρόνια κι αν περάσουν.

ΜΑΪΣΑΜΠΕΛ

Χήρα δολοφονημένου Βάσκου πολιτικού λαμβάνει επιστολή από τον φυλακισμένο, πλέον, εκτελεστή του συζύγου της, ο οποίος εκφράζει την επιθυμία να τη συναντήσει. Τα έντεκα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει, άραγε, μπορούν να έχουν γιατρέψει τις πληγές;