του Ηλία Φραγκούλη

Εάν είστε νοσταλγοί των δεκαετιών του ’80 και του ’90 και τα δύο ονόματα των πρωταγωνιστών σας τράβηξαν το ενδιαφέρον, πριν σκεφτείτε να μπείτε σε μια κινηματογραφική αίθουσα που θα προβάλει το «Πρόσκληση σε Γάμο», πολύ σοβαρά, φροντίστε να έχετε μαζί σας κάτι για τον πονοκέφαλο. Την ημικρανία. Τον στομαχικό ίλιγγο. Τη ναυτία. Μια αντιβίωση. Αντισυλληπτικά. Πάρτε κάτι! Γιατί αυτό το πράγμα δεν υποφέρεται με την καμία!

Η Λίντζι περιμένει να επιβιβαστεί σε ένα αεροπλάνο. Ο Φρανκ την πλησιάζει, ανταλλάσσουν μερικές φιλοφρονήσεις και αμέσως μετά κάνει ένα βήμα εμπρός, αφήνοντάς την πίσω στην ουρά (τρόπος του λέγειν, η πτήση θα έχει οκτώ επιβάτες). Εκείνη τσατίζεται επειδή της κλέβει τη σειρά, εκείνος θα προχωρήσει ακόμη πιο μπροστά. Μερικές από τις κουβέντες που ακούς, ειλικρινά, δεν λέγονται από ανθρώπους εκεί έξω. Ούτε σε ταινία του Γούντι Άλεν! Εντός του αεροσκάφους, ανακαλύπτουν ότι κάθονται δίπλα-δίπλα. Το ταξίδι δεν είναι καθόλου ευχάριστο, όπως και το να παρακολουθείς τον ογκόλιθο της αταλαντοσύνης Κιάνου Ριβς δίπλα στους καταστροφικούς μορφασμούς της Γουινόνα Ράιντερ, η οποία λανθασμένα έχει καταλάβει πως έτσι παίζει κανείς σε screwball κωμωδίες ή πιο ξεσαλωμένα στιγμιότυπα ρομαντικών κομεντί.

Σταδιακά, αντιλαμβάνονται πως η «συνύπαρξή» τους δεν είναι τυχαία. Και οι δύο έχουν ως προορισμό τη γαμήλια τελετή του πρώην εκείνης και του θετού αδελφού εκείνου. Μεταξύ τους, υπάρχει μόνο μίσος και αντιπάθεια. Η Λίντζι και ο Φρανκ δεν γνωρίστηκαν ποτέ στο παρελθόν, αλλά το παρόν δείχνει πως δεν ήταν και απαραίτητο… Ένα αμάξι τους παίρνει από το αεροδρόμιο, στο ξενοδοχείο όπου διαμένουν τα δωμάτιά τους είναι όσο πιο κολλητά δίπλα γίνεται και το πρόγραμμα εκδηλώσεων είναι ένας πληκτικός μαραθώνιος που επιφυλάσσει και στιγμιαίες συναντήσεις με κάθε λογής ανεπιθύμητο. Συνολικά, εάν αυτή ήταν μια μικρογραφία της ανθρωπότητας, κάποιος θα είχε πατήσει το «κουμπί» προ πολλού…

Σε αυτό το σημείο, πρέπει να εξομολογηθώ πως ξέχασα να αναφέρω το σημαντικότερο: οι δύο ήρωες δεν βάζουν γλώσσα μέσα! Δεν σταματάνε να μιλάνε με τίποτα! Κι εσύ αρχίζεις να αισθάνεσαι σαν να βρίσκεσαι σε πτήση με μόνιμες αναταράξεις, κρατώντας τη σακούλα εμετού αγκαλιά, διότι ενδεχομένως να τη χρειαστείς άμεσα. Σοβαρά, δεν περιγράφεται αυτό το πράγμα. Η ποσότητα του διαλόγου κάνει το «Πριν τα Μεσάνυχτα» του Ρίτσαρντ Λίνκλεϊτερ να μοιάζει με ταινία του βωβού κινηματογράφου! Με τη διαφορά ότι εδώ τα πάντα είναι ασήμαντα, ναρκισσιστικά και μισανθρωπικά. Η όποια φαρσικότητα καταποντίζεται κάτω από τον ακατάπαυστο λόγο, η γοητευτική διάθεση του ρομάντζου (που διαθέτει στα έγκατα του σεναρίου και μόνο ο Βίκτορ Λεβίν) σίγουρα δεν έχει εμπνευστεί από την ανθρώπινη φυλή και η σκηνοθετική καθοδήγηση των δύο πρωταγωνιστών είναι αντι- (συμπληρώνεις με όποια λέξη σου έρθει στο μυαλό, μέσα θα πέσεις, δεν γίνεται διαφορετικά!).

Όταν όλα τα άνωθεν προέρχονται από έναν κυνικό μπάσταρδο (εγώ είμαι αυτός), αντιλαμβάνεσαι το πόσο ανυπόφορο είναι το «Πρόσκληση σε Γάμο». Εάν πήγαιναν σε κηδεία, θα έδειχνα ένα ίχνος οίκτου, θα πρόσθετα ένα punchline για το τελικό μειδίαμα. Όχι, όμως. Μετά από ενενήντα λεπτά απίστευτης μπουρδολογίας και κακού παιξίματος, βγήκα από το σινεμά σχεδόν σακατεμένος. Για μερικές ώρες μετά, είχα και έναν έντονο πονοκέφαλο (που δεν είχα πριν ξεκινήσει το φιλμ). Γι’ αυτό είναι απαραίτητη η κριτική κινηματογράφου, αγαπητοί μου. Γιατί προλαμβάνει από παρόμοια κακά. (Όταν αγιάσω, θέλω να υπάρχει ακριβής απαρίθμηση των θυσιών που έχω κάνει «για την Τέχνη».)