του Νίκου Παλάτου

Τρικυμία εν κρανίω! Μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί το νέο φιλμ του Δανού σκηνοθέτη Άντερς Τόμας Γένσεν, το οποίο κάνει το προηγούμενό του «Οι Εκκεντρικοί» (2020) να μοιάζει με υπόδειγμα σεναριακής γραφής! Το ακόμα πιο παράξενο είναι πως ο (και σεναριογράφος) Γένσεν στο μεσοδιάστημα αυτών των δύο προσωπικών του εγχειρημάτων συνέγραψε το θαυμάσιο «Η Γη της Επαγγελίας» (2023). Και λέω παράξενο διότι τα κύρια προβλήματα αμφότερων των ταινιών του (που έχουν διανεμηθεί στις ντόπιες αίθουσες) εντοπίζονται στα αδιανόητα σενάριά τους, τα οποία ενώ προσπαθούν να το παίξουν έξυπνα και «ψαγμένα», δεν είναι τίποτα περισσότερο από αλλοπρόσαλλες χαζομάρες. Το στόρι τούτου, δε, (κατά τα πρότυπα των «Εκκεντρικών») ξεκινά αφήνοντας υποσχέσεις σκανδιναβικού αστυνομικού grotesque, πριν εκτροχιαστεί πλήρως (και πολύ πιο γρήγορα από το προαναφερθέν).

Ο Άνκερ μόλις έχει διαπράξει μεγάλη ληστεία σε τράπεζα και, με την Αστυνομία να βρίσκεται κυριολεκτικά έξω από το σπίτι του, εμπιστεύεται το κλειδί του locker όπου έχει κρύψει τη βαλίτσα με τα (πάρα πολλά) χρήματα στον (εμφανώς) «προβληματικό» αδελφό του. Του τονίζει να μην πει τίποτα σε κανέναν, συμβουλεύοντάς τον να πάρει την μπάζα μόλις καταλαγιάσει ο θόρυβος και να τη θάψει κάπου στο πατρικό τους σπίτι στην εξοχή. Δεκαπέντε χρόνια μετά, ο Άνκερ αποφυλακίζεται και πάει καρφί στον αδελφό του προκειμένου να τον οδηγήσει στο χρήμα. Το πρόβλημα είναι πως ο Μάνφρεντ αυτοαποκαλείται πλέον… Τζον, βουτώντας από ανοιχτά παράθυρα, εν κινήσει αυτοκίνητα και ό,τι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί σε περίπτωση που κάποιος δεν τον αποκαλεί… με το νέο του όνομα! Για να ξεκλειδώσει τη μνήμη του (αλλά και τον αληθινό του χαρακτήρα), ο Άνκερ καταφεύγει στη βοήθεια ειδικευμένου σε τέτοιες περιπτώσεις γιατρού, ο οποίος τον συμβουλεύει πως η μοναδική λύση στο πρόβλημα είναι να βρεθούν άλλες τρεις ίδιες περιπτώσεις ασθενών, ο καθένας εκ των οποίων θα πιστεύει πως είναι ο Πολ, ο Τζορτζ και ο Ρίνγκο (!). Η άτυπη επανασύνδεση των Beatles θα κάνει (λέει) τον Τζον ν’ αποδεχτεί ότι είναι ο Μάνφρεντ, οδηγώντας τον ν’ αφήσει τα πείσματα και να υποδείξει το σημείο όπου έχει θάψει τη βαλίτσα. Βίαιος, παλιός συνεργός του Άνκερ, εν τούτοις, παραμονεύει για να κρατήσει για πάρτη του τα λεφτά, μοιράζοντας ξύλο αβέρτα σε όποιον στέκεται εμπόδιο στους στόχους του, οι δε νέοι ένοικοι του πατρικού τους σπιτιού δείχνουν ελαφρώς «φευγάτοι», δυσκολεύοντας την επίτευξη των σκοπών του άλλοτε ληστή.

Κινούμενο ανάμεσα στη μαύρη κωμωδία, το οικογενειακό δράμα, το βίαιο έγκλημα και τον φόρο τιμής (;) στους Beatles, το φιλμ είναι όλα αυτά και τελικά… τίποτα. Χρησιμοποιώντας το παιδικό τραύμα (μέσω σειράς flashback από τη παιδική ηλικία των δύο αδελφών και της αδελφής τους) ως αλληγορία για την έννοια της αδελφικής αγάπης και τη διαχείριση των κακοποιητικών βιωμάτων, «Ο Τελευταίος Βίκινγκ» μετατρέπεται σε ένα recital αναίτιας υστερίας και αποτυχημένου χιούμορ. Η σκληρή, εκδικητική βία (όπως εμφανίζεται μέσω των σκηνών του πρώην συνεργού) μοιάζει να έρχεται από ένα εντελώς διαφορετικού ύφους έργου, ενισχύοντας τον όλο παραλογισμό του σεναρίου και γεννώντας παράλληλα σημαντικά ερωτήματα σχετικά με την πλήρη απουσία της Αστυνομίας από όλο αυτό (πόσω μάλλον όταν ο «θρύλος» της περίφημης λείας δεν είχε πάψει όλα αυτά τα χρόνια να απασχολεί την κοινή γνώμη). Τα αστειάκια για το IKEA, οι αυτοσχέδιες στολές του Sgt. Pepper καθώς και οι ανατροπές ταυτοτήτων πασχίζουν να εκμαιεύσουν το χαμόγελο, πριν χαθούν κι αυτά στο χάος της σεναριακής αστοχίας. Και δεν γράφω τίποτα (και) για τη χρήση του «Twist and Shout» στο… grand finale, γιατί ο Ηλίας Φραγκούλης θα γίνει έξαλλος!