του Ηλία Φραγκούλη

Κανένας ταξιτζής δεν δύναται να σε πάει… όπου θέλει στο σινεμά, αν δεν έχει τα κότσια ν’ αλλάζει ταχύτητες μαγκιόρικα, βασισμένος πάνω σ’ ένα εξαιρετικό σενάριο. Τα έχουμε μάθει αυτά και από την αστοχία του Μάικλ Μαν στο «Collateral» (2004) και (πιο πρόσφατα) από το ακόμα πιο γερό… τράκο του «Σοφέρ της κυρίας Μαντλέν» (2022). Για Τζιμ Τζάρμους, καλύτερα να μην κάνουμε κουβέντα, παρακαλώ…

Φιλμ δρόμου για δύο, εντός ενός TAXI, το «Μόνοι στη Νέα Υόρκη» αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Κρίστι Χολ, το όνομα της οποίας φιγουράρει και με credit σεναριογράφου… μάλλον αδικαιολόγητα, καθώς το story ούτε εκπλήξεις περιλαμβάνει, ούτε και κάποια ανατρεπτική κορύφωση στο φινάλε του. Η ηρωίδα παίρνει «κούρσα» από το αεροδρόμιο με κατεύθυνση το κέντρο της Νέας Υόρκης, λόγω κυκλοφοριακού (ανά σημεία της διαδρομής) ξεκινά διάλογο με τον οδηγό για να περάσει η ώρα (ουχί των θεατών…) και κάποια στιγμή ο «ψυχολόγος» (αλίμονο!) ταρίφας την κάνει να νιώσει πως μπορεί να μοιραστεί τα εσώψυχά της μαζί του.

Υπάρχει μια έμφαση στο σεξιστικό, που κάπου λες ότι θα πάρει (και) τροπή «καμακιού», όμως, η Χολ δεν έχει σκοπό να μετατρέψει σε ρομάντζο αυτή τη σύντομη «συνάντηση», καθώς υπάρχει κι ένας «τρίτος» εντός του οχήματος: το κινητό της τηλέφωνο, με το messenger να λαμβάνει γραπτά μηνύματα του καυλωμένου εραστή εκείνης, φέρνοντάς την σε άβολη θέση.

Η αλήθεια είναι πως η κατάσταση (συνολικά) ξενίζει, πόσω μάλλον όταν γνωρίζεις πως μιλάμε για ταινία που υπογράφεται από γυναίκα. Ποια πελάτισσα TAXI δεν θα φρίκαρε από την εξέλιξη του διαλόγου και δεν θα προτιμούσε… να το βάλει στα πόδια, όταν ο οδηγός άρχιζε τις νύξεις περί της σεξουαλικής της δράσης; Ποιο θηλυκό θα επεδίωκε να διατηρεί σχέση μ’ έναν άνδρα ο οποίος της ζητά επίμονα να του στείλει εικόνες που θα του προσφέρουν έμπνευση για να… χύσει;

Χωρίς κάτι σπουδαίο ν’ αφηγηθεί, η Χολ παίζει τα «ρέστα» της στους δύο celeb πρωταγωνιστές της, οι οποίοι κάνουν ότι μπορούν για να παραμείνει σε κίνηση το «όχημα» του φιλμ, με την Ντακότα Τζόνσον να κερδίζει ανετότατα στο παίξιμο, αν και υπάρχουν και κάποιες εντελώς λάθος στιγμές όπου η τσαχπινιά (της) και το παιχνίδι με τα δάχτυλα στα χείλη σε κάνει να σκέφτεσαι πως η συμμετοχή της στις «Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι» (2015) της άφησε τραυματικά κατάλοιπα! Άπαξ και φανερωθεί (και) η σημειολογία του original τίτλου, το «Μόνοι στη Νέα Υόρκη» σε βγάζει ακόμα πιο… έξω από το πλαίσιο της ψυχαναλυτικής διερεύνησης της ηρωίδας, βυθίζοντας την ιστορία της ταινίας σε μια εκκεντρική «θολούρα» αφέλειας, η οποία ποτέ δεν αποφασίζει πως και πότε πρέπει να φτάσει στον… όποιο προορισμό.