FreeCinema

Follow us

ΑΝΑΡΧΙΑ (2015)

(CYMBELINE)

  • ΕΙΔΟΣ: Δραματική Περιπέτεια
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μάικλ Αλμερέιντα
  • ΚΑΣΤ: Εντ Χάρις, Ίθαν Χοκ, Μίλα Γιόβοβιτς, Ντακότα Τζόνσον, Πεν Μπάτζλεϊ, Τζον Λεγκουιζάμο, Άντον Γέλτσιν, Βόντι Κέρτις Χολ, Ντέλροϊ Λίντο
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 98’
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: TANWEER

Εν μέσω αναταραχών και αντιμέτωπος με τη διεφθαρμένη αστυνομία, ο αρχηγός μιας παράνομης συμμορίας μοτοσικλετιστών έχει να αντιμετωπίσει και οικογενειακά δράματα, καθώς ο πρώην προστατευόμενός του παντρεύεται κρυφά την κόρη του, ενώ η δεύτερη «κυρία αρχηγού» συνωμοτεί ώστε να πάρει την εξουσία η ίδια και ο μοναχογιός της.

Άλλες πέντε παράγραφοι δεν θα έφταναν να περιγράψουν τον χαοτικό δαίδαλο που αποτελεί την πλοκή ενός από τα λιγότερο γνωστά και πιο – κοινώς αποδεκτά – «αποτυχημένα» έργα του Γουίλιαμ Σαίξπηρ. Πολλοί μελετητές αποδίδουν αυτή την «αποτυχία» στην κακή ψυχολογία του Βάρδου την εποχή που το έγραψε, και η πλειοψηφία πλέον το εκλαμβάνει ως ένα αυτοσαρκαστικό, κυνικό έργο, κάπου στα μισά τού οποίου ο ίδιος ο συγγραφέας έχασε ενδιαφέρον – και την αφηγηματική μπάλα μαζί με αυτό.

Ο σκηνοθέτης της συγκεκριμένης κινηματογραφικής διασκευής, Μάικλ Αλμερέιντα, δεν είναι ξένος σε «εκμοντερνισμένες» σαιξπηρικές μεταφορές στη μεγάλη οθόνη – το 2000 έβαλε τον Ίθαν Χοκ στον ρόλο του ταραγμένου «Άμλετ» στη Νέα Υόρκη της νέας χιλιετίας, με μέτρια αλλά ωστόσο αξιοπρεπή αποτελέσματα. Αλλά τον «Κυμβελίνο»; Ποιον αλήθεια αφορά και ποιος αληθινά θα πιάσει το νόημα (αν υπάρχει νόημα) μιας ξεπερασμένης εδώ και τουλάχιστον τρεις αιώνες, πιθανώς αυτοσαρκαστικής ιστορίας χάους και – πολύ σωστά σε αυτή την περίπτωση τιτλοφορημένο σε Ελλάδα και κάποιες άλλες χώρες – αναρχίας, δήθεν «εκμοντερνισμένης» μόνο από την άποψη ότι ο σκηνοθέτης πήρε αυτούσιο το σαιξπηρικό κείμενο και το πέταξε σε κακόφημες νεοϋορκέζικες περιοχές του σήμερα, χωρίς τις όποιες απαραίτητες αλλαγές ώστε να φαίνεται έστω και λίγο σχετικό στο σημερινό κοινό;

Το αξιοπρόσεκτο καστ, με τα iPhones και τα ηλεκτρονικά του τσιγάρα, ξεστομίζει τον αυθεντικό διάλογο εν μέσω 80’s μουσικής α λα Cannon βιντεοταινίας, με νότες reggae αλλά και πένθιμου κλασικού βιολιού, κι είναι σα να βλέπεις ένα sequel του «What’s Up, Tiger Lily?», όπου ο Γούντι Άλεν είχε αφαιρέσει τον διάλογο από μια ιαπωνική κατασκοπευτική b-movie της εποχής (60’s), αντικαθιστώντας τον με τον δικό του! Θα μου πείτε, μα έχει ξαναγίνει πολλές φορές και επιτυχημένα στο παρελθόν, ο σαιξπηρικός λόγος να παραμένει αυθεντικός σε μοντέρνο περιβάλλον. Ναι, σίγουρα, μόνο που, στην προκειμένη περίπτωση, το αποτέλεσμα γίνεται ανά στιγμές απλώς γελοίο. Ο νεαρός ήρωας που μαθαίνει πως η αγαπημένη του τάχα τον απάτησε, φεύγει συντετριμμένος πάνω στο…πατίνι του (και σε αργή κίνηση), ενώ εκείνη (η Ντακότα Τζόνσον πριν τις «Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι» αλλά σε παρόμοιο ρόλο αθώας «παρθενοπιπίτσας», δίνει τουλάχιστον μια πειστική και συγκινητική ερμηνεία), προκειμένου να καθαρίσει το όνομά της, ντύνεται αγόρι και… αντιγράφει το κομμωτικό στυλ της Βουγιουκλάκη ως Πίπη (αν δεν το πιστεύετε, δείτε αποδεικτικές φωτό της ταινίας)!

Μαζί με κάποιες άλλες ερμηνευτικές εξαιρέσεις (όπως ο Ντέλροϊ Λίντο και ο πάντα ενδιαφέρων Τζον Λεγκουιζάμο), το καστ το προσπαθεί, όμως μοιάζει άβολο στο όλο στήσιμο και στην ηχηρή αποτυχία τού Αλμερέιντα να δώσει μια ικανοποιητική απάντηση για την περίεργη επιλογή έργου και για την τελική του ανικανότητα να το φέρει πραγματικά στον 21ο αιώνα. Ταυτόχρονα, η ιδέα και η πρόθεση για αυτοσαρκασμό μπορεί να ήταν στα χαρτιά του, όμως χάνεται στην πράξη, καθώς η ταινία δείχνει να παίρνει τον εαυτό της πολύ πιο σοβαρά από ό,τι θα έπρεπε.

Η όλη θεματική τού πρωτότυπου έργου και, κατ’ επέκταση της συγκεκριμένης ταινίας, μοιάζει τόσο ξεπερασμένη που καθιστά την επιλογή της για μοντέρνα διασκευή σχεδόν απαγορευτική. Ίσως, βέβαια, στα χέρια ενός ικανότερου και πιο εμπνευσμένου δημιουργού, κάποιες βασικές, ουσιαστικές αλλαγές και μια προσπάθεια οργάνωσης της χαοτικής πλοκής, μπορεί και να έκαναν τη διαφορά και να μιλούσαμε για μια φρέσκια ματιά σε ένα ίσως παρεξηγημένο έργο. Ως έχει, δυστυχώς, μιλάμε για μια προχειροδουλεμένη απόπειρα.

Σε αντίθεση με πολλά άλλα σαιξπηρικά έργα, ο «Κυμβελίνος» δεν έχει γνωρίσει πολλές κινηματογραφικές μεταφορές. Και, όπως αποδεικνύεται από αυτή την πρόσφατη προσπάθεια, υπάρχει σοβαρός λόγος γι’ αυτό…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Μπορείτε να το πάρετε και σαν πρόκληση να πάτε, να δείτε από μόνοι σας πόσα θα καταλάβετε: α) από τον αυθεντικό διάλογο (η υποτιτλισμένη στα ελληνικά απόδοση δεν θα βοηθήσει και πολύ) β) από την αλλοπρόσαλλη πλοκή. Το καστ είναι επίσης ελκυστικός λόγος, αλλά σίγουρα τους έχετε δει όλους τους σε καλύτερες στιγμές…


MORE REVIEWS

BONES AND ALL

Στην Αμερική του Ρόναλντ Ρέιγκαν, ένα κορίτσι που αρέσκεται στο να τρώει ανθρώπινη σάρκα παίρνει τους δρόμους σε αναζήτηση της «χαμένης» μητέρας της και κάποιας πιθανής εξήγησης για την κατάσταση που βιώνει. Στη μοναχική της πορεία, θα βρεθεί η στιγμή που θα… οσμιστεί την παρουσία ενός αγοριού με το οποίο μοιράζεται το ίδιο «μυστικό».

ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Ερευνητική αποστολή ανακαλύπτει «μαγικό» φυτό, του οποίου οι καρποί χαρίζουν δύναμη ενέργειας ωφέλιμη για την καθημερινότητα της κοινωνίας των Αβαλονιανών. Όταν οι καλλιέργειες του φυτού προσβάλλονται από μυστηριώδη «ιό», μονάχα τα έγκατα της γης μπορούν να δώσουν μια αποτελεσματική απάντηση σχετικά με τον επερχόμενο κίνδυνο.

ΠΙΝΟΚΙΟ ΤΟΥ ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΝΤΕΛ ΤΟΡΟ

Ο Τζεπέτο έχει χάσει το παιδί του, φτιάχνει μια ξύλινη μαριονέτα αγοριού και… εντάξει, τα υπόλοιπα τα γνωρίζετε ήδη, μη σας πω κι από το 1940 (τουλάχιστον)!

THE FABELMANS

Από «μπαγκάζι» του πατέρα του μέχρι «υποχρέωση» ανατροφής από τη μητέρα του, ο μικρός Σάμι βρίσκει το ιδανικό καταφύγιο στη φαντασία της κινηματογραφικής εμπειρίας και προσπαθεί να γίνει μέρος αυτού του (καλύτερου) «κόσμου».

ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ 2022

Το Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το μακροβιότερο κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Αθήνας, είναι και πάλι εδώ και γιορτάζει τα 35α γενέθλιά του! Η διοργάνωση θα φιλοξενηθεί από την Πέμπτη 24/11 μέχρι την Τετάρτη 30/11 στους αθηναϊκούς κινηματογράφους ΕΛΛΗ και ΑΝΔΟΡΑ.