της Βαρβάρας Κοντονή

Βασισμένος στο ομότιτλο και διαχρονικό μυθιστόρημα του Τζακ Λόντον, ο «Ασπροδόντης» έρχεται στις ελληνικές αίθουσες αυτή τη φορά υπό τη μορφή ενός εξαιρετικά φροντισμένου animation διεθνούς συμπαραγωγής (Γαλλία, Λουξεμβούργο, ΗΠΑ) και παρά την «ενήλικη» καταγωγή του μοιάζει ικανός να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων που οι μικρότεροι σε ηλικία θεατές απαιτούν από τα (δικά τους) κινούμενα σχέδια.

Η ταινία έχει ως αφετηρία της το παρόν, με τον Ασπροδόντη να βρίσκεται στη χειρότερη φάση της ζωής του, έρμαιο στα χέρια ενός φιλοχρήματου απατεώνα που τον χρησιμοποιεί για να αποκομίζει κέρδη από τοπικές κυνομαχίες. Flashback στην εποχή που ο Ασπροδόντης, κουτάβι ακόμη, μαθητεύει στο πλευρό της στοργικής του μητέρας μαθαίνοντας τον κόσμο γύρω του – πώς να κυνηγά, ποιους κινδύνους να αποφεύγει, πώς να είναι ανεξάρτητος και, τελικά, πώς να επιβιώνει. Η γνωριμία του με μια ομάδα Ινδιάνων κι έναν ντόπιο Σερίφη θα αποτελέσει την πρώτη του επαφή με τους ανθρώπους, όμως σύντομα θα καταλάβει πως δεν είναι όλοι καλόκαρδοι και δίκαιοι, ιδιαίτερα όταν η μοίρα του τον φέρει αντιμέτωπο με το πανούργο, καινούργιο αφεντικό του. Πατώντας (κυριολεκτικά) γερά στα πόδια του, ο Ασπροδόντης θα πρέπει τώρα να διεκδικήσει την πολυπόθητη ελευθερία του, επιστρέφοντας ξανά στα μητρικά, δασικά εδάφη της Αλάσκας.

Κομμένος, ραμμένος και «φερμένος» όσο πιο κοντά στην οπτική των παιδιών γίνεται, ο «Ασπροδόντης» του Εσπιγκάρες (κάτοχος βραβείου Όσκαρ μικρού μήκους animation για το «Mr. Hublot», το 2014) φέρνει στη μεγάλη οθόνη το έργο του Λόντον με ένα σενάριο προσαρμοσμένο από τρεις (!) Γάλλους γραφιάδες (ανάμεσά τους και ο Φιλίπ Λιορέ του «Οικογενειακού Φίλου»), σε μια συνολική απόπειρα να «μαλακώσουν» κάπως τις στιγμές εκείνες του original υλικού που δεν έχουν θέση σε μια ταινία για (αρκετά) μικρές ηλικίες. Η αλήθεια είναι πως παρά τις προσπάθειες τούτο το φιλμ να καταστεί μια κινηματογραφική εμπειρία πρωτίστως για παιδιά, υπάρχουν σκηνές αναπόφευκτης σκληρότητας, όπως αυτή με την κακοποίηση του Ασπροδόντη (η οποία διαδραματίζεται πίσω από έναν ξύλινο τοίχο μεν, με το σπαρακτικό κλάμα του σκύλου να ακούγεται δυνατά δε), που δεν γίνεται να απουσιάζουν από την ιστορία του τετράποδου ήρωα, πολύ απλά διότι δεν θα υπήρχε ο εν λόγω «ήρωας» χωρίς τη συγκεκριμένη εμπειρία.

Σε ό,τι αφορά το θέμα της παραγωγής, τούτο εδώ ανήκει σίγουρα στα καλύτερα animation που έχουν έρθει τελευταία κατά τα μέρη μας (περισσότερο εμείς ξέρουμε τι σαβούρα έρχεται κατά καιρούς, αν παρατηρήσετε τι συμβαίνει στο ντόπιο box-office), με το σχέδιο να παραπέμπει σε μια σχεδόν ζωγραφική γοητεία, όμοια με της τεχνικής του λαδιού σε καμβά, μια επιλογή που προσδίδει στα τοπία και τους πρωταγωνιστές χρωματική ζωντάνια και μια ιδιαίτερη 3D όψη η οποία «ξεκολλάει» τους χαρακτήρες από το φόντο (ως είθισται να συμβαίνει στα φιλμ κινουμένων σχεδίων του κακού σωρού). Ενδιαφέρουσα (αν και για μεγαλύτερες κυρίως ηλικίες) και η απόφαση να μην αποδοθεί στα ζώα το ανθρωπόμορφο χαρακτηριστικό της ομιλίας, όπως συμβαίνει με όλες τις παραγωγές των μεγάλων studios, αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση μιλάμε για δίκοπο μαχαίρι, δεδομένου πως οι μεγάλοι μπορεί να εκτιμήσουν τη σιωπηλή ομορφιά των τετράποδων πρωταγωνιστών, η πιτσιρικαρία όμως το πιθανότερο είναι πως θα βαρεθεί.