του Ηλία Φραγκούλη

Είναι λες και το οσκαρικό «Crash» (2005) του Πολ Χάγκις να έπαθε… Μάικλ Μαν! Με την πιο καλή έννοια που μπορείς να (το) φανταστείς! Αστυνομικό crime θρίλερ δράσης με πολύ δυνατό σενάριο (σε πλοκή και χαρακτήρες) που «φυσάει» και απογειώνει τον «Δρόμο του Εγκλήματος» στο πλαίσιο ταινίας είδους. Αλάνθαστο σινεμά ψυχαγωγίας που ξαφνιάζει, πραγματικά.

Μπορεί να μην πρωτοτυπεί σε συστατικά, όμως, ο Μπαρτ Λέιτον διαχειρίζεται ιδανικά κάθε πτυχή της ιστορίας του, με κεντρικό ήρωα έναν loner ληστή που σχεδιάζει και εκτελεί μονάχα δουλειές εκατομμυρίων δολαρίων, με σκοπό ν’ αποσυρθεί την κατάλληλη στιγμή – δηλαδή, όταν σταματήσει να εμπιστεύεται τον βασικό του κλεπταποδόχο. Χωρίς ιδιωτικές σχέσεις ή επαφές με άλλους ανθρώπους, υποχρεωμένος να ζει μέσα στο ψέμα και τα μυστικά λόγω του εγκληματικού του βίου, μοιάζει με φιλμικό απόγονο των χαρακτήρων που υποδύθηκε στο σινεμά ο Στιβ ΜακΚουίν στη δεκαετία του ’60 (προτιμά το «Bullitt», όπως λέει στην πιο αριστοτεχνικά και παιχνιδιάρικα στημένη σκηνή διαλόγου). Αντίπαλο δέος, ένας αδέκαστος αστυνομικός ντετέκτιβ που για χρόνια προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει τα «χτυπήματά» του, με μία διαφορετικού τύπου μεθοδολογία η οποία του έχει επιτρέψει να συνδυάσει τα κύρια μοτίβα (γεωγραφικά και δίχως ίχνος άσκησης βίας) των ληστειών του.

Γύρω από αυτό το δίπολο, η αφήγηση μας συστήνει τους περιφερειακούς χαρακτήρες που βοηθούν ή βάζουν εμπόδια στην εξέλιξη της ιστορίας, η οποία κατά βάθος (υπο)στηρίζει τον αμοραλισμό του ήρωα θέτοντας διλλήματα κοινωνικού, ηθικού και ταξικού ενδιαφέροντος. Κάθε πρόσωπο φτιάχνει τη δική του «υποπλοκή» που μπλέκει με θαυμάσιο τρόπο στον σκελετό του σεναρίου. Όλοι τους έχουν ψυχή και δένουν με καταστάσεις ρεαλιστικές, φόβους ανθρώπινους ή επιλογές που τους οδηγούν στη σήψη του Λος Άντζελες του σήμερα, σ’ έναν κόσμο «άνω-κάτω» (όπως το εισαγωγικό πλάνο της πόλης) που σε παίρνει μαζί του από τη μια στιγμή στην άλλη, στην ευτυχία ή την καταστροφή. Σπάνια προς τη φυγή.

Δεν είναι έργο που σε προσελκύει για τα ονόματα ή… τις μούρες της μαρκίζας, αλλά από casting «Ο Δρόμος του Εγκλήματος» έχει χτυπήσει διάνα! Χωρίς στομφώδη παιξίματα και υπερβολές, χωρίς σχηματικά βαρύγδουπες αναλύσεις περί… ηγεμονικής αρρενωπότητας, ο Λέιτον προσθέτει μια σωστή «πινελιά» και στην καθοδήγηση των ηθοποιών, δημιουργώντας ένα απρόσμενο contemporary classic που δείχνει να σέβεται πρωτίστως τον θεατή (και ουχί τον κριτικό, ο οποίος έχει μετατρέψει την «Ένταση» του Μαν σε μορφή… Αγίας Γραφής – εντάξει, έλεος κάπου!). Με το μπαρδόν, αλλά εγώ είμαι (και) του «λαϊκού» θεάματος. Κι όταν περνάω (τόσο) καλά στο σινεμά (να θυμίσω κάτι σαν το «Baby Driver» του Έντγκαρ Ράιτ;), ανταποδίδω.