COYOTE vs. ACME (2026)
- ΕΙΔΟΣ: Οικογενειακή Κωμωδία
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ντέιβ Γκριν
- ΚΑΣΤ: Γουίλ Φόρτε, Λάνα Κόντορ, Τζον Σένα, Τόουν Μπελ, Μάρθα Κέλι, Λουίς Γκουζμάν, Π. Τζ. Μπερν, Τζον Έρλι
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 103'
- ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD
Αφού οι ευφάνταστες παγίδες της ACME καταλήγουν διαρκώς να στρέφονται… εναντίον του, ο Wile E. Coyote αντί ν’ αποδεχτεί τη μοίρα του ως το παντοτινό θύμα των προϊόντων της, προσφεύγει στη Δικαιοσύνη, κατηγορώντας την εταιρεία για όλες τις αποτυχημένες προσπάθειές του να πιάσει το Road Runner!
Η αιώνια αντιπαλότητα μεταξύ του Wile E. Coyote και του Road Runner, για προφανείς (και… ιστορικούς λόγους) είναι ένα θέμα πιο αρεστό στο ενήλικο κοινό, το οποίο και μπορεί να κατανοήσει και να δεχτεί τον καταστασιακό σουρεαλισμό της animated σχολής των Looney Tunes. Η απόλυτη αναρχία αυτών των shorts δύσκολα μπορεί να αναπαραχθεί σήμερα, πόσω μάλλον όταν το πλαίσιο των χαρακτήρων του τοποθετείται σ’ ένα ρεαλιστικό περιβάλλον (βλέπε το αντίστοιχο παράδειγμα του «Ποιος Παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ» του 1988), με πλοκή χιουμοριστικά… ανθρώπινη.
Εδώ, έπειτα από πολλές δεκαετίες αποτυχημένων αποπειρών να καταβροχθίσει το Road Runner, ο Wile E. Coyote αποφασίζει να στραφεί εναντίον της ACME και να σύρει την εταιρεία στα δικαστήρια, διεκδικώντας αποζημίωση για τις αμέτρητες σωματικές βλάβες που υπέστη από τα προϊόντα της! Η αρχική ιδέα είναι αρκούντως εξωφρενική και το αυτό-τρολάρισμα προς το ίδιο το studio παραγωγής και τη βιομηχανία του Χόλιγουντ είναι (ενίοτε) απολαυστικό, όμως, το σενάριο του «Coyote vs. Acme» κάπου αρχίζει να ξεφυσά από την κόπωση και σταδιακά να φαντάζει τόσο ελαττωματικό (και αναποτελεσματικό…) όσο οι παλαβές παγίδες της ACME.
Οι αναφορές στο παρελθόν (με πρώτη και καλύτερη εκείνη του χαρακτήρα με το παρουσιαστικό και την προφορά του κλασικού καρατερίστα Πίτερ Λόρε) προκαλούν ένα νοσταλγικό χαμόγελο, τα animated αποσπάσματα απενοχοποιούν πετυχημένα τη χρήση βίας των κινουμένων σχεδίων μιας vintage περιόδου που δεν γνώριζε τι εστί «πολιτική ορθότητα» και η δικαστική σάτιρα επιχειρεί να βάλει στο στόχαστρο την εταιρική απληστία. Το έντονο γέλιο, όμως, κάπου χάνεται στην πορεία, προκαλώντας μια κάποια πλήξη, η οποία καμία συγγένεια δεν έχει με τον αναρχισμό των original μικρού μήκους ταινιών που οργίαζαν (ειδικά) από τα ‘30s έως και τα τέλη των ‘60s.
Το κομμάτι της δικαστικής «κωμωδίας» αστοχεί σε gag και φρενάρει τη δράση, τα cameos πλήθους ηρώων από τα Looney Tunes δεν είναι αρκετά για να «ξυπνήσουν» την αφήγηση και η σοβαρότητα του γήινου σύμπαντος δεν κάνει καλή παρέα με τον παραλογισμό ελευθερίας των cartoon. Στην τελική, το «Coyote vs. Acme» δεν αποτελεί μία φιλμική καταστροφή, διαθέτει εκλάμψεις δημιουργικής υπερβολής, όμως, δεν κερδίζει τον θεατή με ξεκαρδιστικό τρόπο. Τον δε ενήλικα, που μπορεί να θυμάται πόσο γελούσε στο παρελθόν με τα Looney Tunes, (θα) τον κάνει να νοσταλγήσει εκείνη την ασέβεια του παλιού η οποία δεν γνώριζε κανέναν περιορισμό σύμβασης.
