του Ηλία Φραγκούλη

Σε ένα πλαίσιο δράσης άγνωστο για τους «κοινούς» θνητούς τοποθετεί τη δράση του «Κονκλάβιου» ο Έντβαρντ Μπέργκερ, κάνοντας προφανείς πολιτικούς παραλληλισμούς για τα παιχνίδια (κάθε είδους) εξουσίας που συνθέτουν τους κανόνες του δημόσιου βίου στο σήμερα. Το ζουμερό σαν πρώτη ύλη βιβλίο του Ρόμπερτ Χάρις μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη με ύφος θριλερικής έντασης, το οποίο κατέχει τη δυνατότητα να αποζημιώσει ψυχαγωγικά το μαζικό κοινό.

Ο σκελετός της πλοκής ολοκληρώνεται σε μία φράση: εδώ παρακολουθούμε τη διαδικασία (και το παρασκήνιο) της εκλογής νέου Πάπα, η οποία βασίζεται στο στερεότυπο της εξασφάλισης μιας ικανοποιητικής πλειοψηφίας που θα επιτρέψει να φανεί… λευκός καπνός από την καπνοδόχο της Καπέλα Σιστίνα, εκεί όπου συνεδριάζει το Κονκλάβιο με τη συμμετοχή των ισχυρότερων ρασοφόρων «δελφίνων». Ο Μπέργκερ αντιμετωπίζει το πλήθος των υποψηφίων με αιχμηρό κυνισμό και κανένα ίχνος ανθρωπιάς ή θρησκευτικής Πίστης και σεβασμού, σαν μια συμμορία μαφιόζων που αντί να λύνουν τις διαφορές τους με όπλα, μηχανορραφούν και σκανδαλολογούν αδιάκοπα, ώσπου να εξοστρακιστεί ο ένας μετά τον άλλον.

Το φιλμ παρακολουθεί την εξόντωση των υποψηφίων μέρα με τη μέρα, γεγονός που ανατρέπει αλλεπάλληλα τις ισορροπίες συσχετισμών στην ψηφοφορία, χάρη σε αποκαλύψεις μυστικών ανηθικότητας σε κάθε επίπεδο του κοινωνικού βίου αυτών των… ανθρώπων (στην τελική), οι οποίοι κρύβουν τις αδυναμίες τους κάτω από τις «στολές» τους. Το μοντάζ του Νικ Έμερσον γίνεται βασικός πρωταγωνιστής στην αφήγηση της ταινίας και τη δημιουργία σασπένς, με τον Ρέιφ Φάινς να ηγείται του μεγάλου επιτελείου ηθοποιών με μια εύθραυστη στωικότητα, λειτουργική και απολαυστική όπως προστάζει ο ρόλος του. Από την άλλη, αρκετές ενστάσεις «αμερικανοποιημένης» και αταίριαστης με το περιεχόμενο του φιλμ οπτικής χαρακτηρίζει το casting (ειδικά) των Στάνλεϊ Τούτσι και Τζον Λίθγκοου, οι οποίοι αν και ικανότατοι υποκριτικά, εδώ βρίσκονται εντελώς έξω από τα νερά τους.

Ο κίνδυνος της μονοτονίας γίνεται αισθητός κατά διαστήματα, υπόγειες δόσεις παρωδίας (εξαιτίας λεπτομερειών στο καταστασιακό) υποσκάπτουν τη σοβαρότητα του εγχειρήματος, όμως, δεν παύει ποτέ να σε απασχολεί ο τρόπος με τον οποίο το «Κονκλάβιο» θα φτάσει στην κατάληξη της εκλογής του νέου Πάπα. Και αυτό το φινάλε αποτελεί πραγματική έκπληξη που τουμπάρει με ύπουλο τρόπο τη σιγουριά των δεδομένων που είχε κατά νου ο θεατής. Η Άγκαθα Κρίστι θα… σκότωνε για ένα τέτοιο twist!