του Ηλία Φραγκούλη

Από το 2022 και «Το Μενού» είχα να εκπλαγώ τόσο ευχάριστα με θρίλερ! Πρωτότυπου σε θεματική και ιδέες, ζουμερού σε layers περιεχομένου, δίχως να ξεχνά πως ο πρωταρχικός ρόλος της κινηματογραφικής εμπειρίας είναι η ψυχαγωγία. Και μιλάμε για σκηνοθετικό ντεμπούτο! Και ο Ντρου Χάνκοκ είναι και ο σεναριογράφος της ταινίας! Αλήθεια, τι τα ταΐζουν εκεί στην Αμερική;

Θα μπορούσε να ήταν ακόμη ένα κοινότοπο θρίλερ τρόμου για μαζική κατανάλωση, όμως, ο Χάνκοκ θέλει να μας πει και κάτι παραπάνω, για την αγάπη, τις σχέσεις των ζευγαριών (ανεξαρτήτως σεξουαλικότητας), το ποιο φύλο κρατά τα ηνία, την ανθρώπινη απληστία και την εξάρτηση από ή τη χειριστική εκμετάλλευση της τεχνολογίας. Επίσης, με το εισαγωγικό voice-over της κεντρικής ηρωίδας, το «Companion» απενοχοποιεί τα… spoilers! Δεν εντοπίζεται το «clue» του έργου στο γεγονός ότι η Άιρις δηλώνει εξαρχής ως τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής της τη γνωριμία της με τον Τζος και τη… δολοφονία του! Συμπληρωματικά, οι παραγωγοί του φιλμ «λύνουν» (και) τα χέρια των κριτικών, με τους άμεσους υπαινιγμούς (και καλά) των trailers, πως η Άιρις είναι ένα… robot!

Από το σημείο στο οποίο παίρνουμε την άνωθεν πληροφορία ως δεδομένο, ξετυλίγεται ουσιαστικά ο μίτος της ιστορίας, που περιλαμβάνει και ασκεί σοβαρή (με χιουμοριστικό τρόπο!) κριτική στον τρόπο λειτουργίας των δυτικών κοινωνιών του σήμερα, εκσυγχρονίζοντας τις παθογένειές τους σε συνάρτηση με την εισβολή των τεχνολογικών εξελίξεων που έχουν μετατρέψει (ή μπορούν να το κάνουν ολοκληρωτικά στο άμεσο μέλλον) τα κινητά τηλέφωνα σε κάτι σαν «remote control» της καθημερινότητάς μας, φτάνοντας μέχρι τη φαντασίωση της αντικατάστασης ενός αληθινού συντρόφου με ένα android πλασμένο όπως μας… καυλώνει (αφού στις υπηρεσίες του θα έχει την υποχρέωση να καλύπτει και τις σεξουαλικές μας ανάγκες).

Ο Χάνκοκ αντιμετωπίζει τα πάντα με αμοραλιστικό κυνισμό και θέτει όλους τους ήρωές του σε μια δοκιμασία αγώνα επιβίωσης, που στο βάθος του σεναριακού του σκελετού θυμίζει λίγο τη φόρμουλα πλοκής από τα «Μικρά Εγκλήματα Μεταξύ Φίλων» (1994), αλλά εδώ η «τράπουλά» του περιλαμβάνει πολύ περισσότερα κρυμμένα χαρτιά ή joker για να παίξει πιο αδίστακτα με τα πιόνια του. Υπάρχουν σεκάνς τρελού γέλιου, ανατροπές δεδομένων που γλεντάνε την ανθρώπινη χαιρεκακία και μια διάθεση χλευαστικού τόνου απέναντι σε κάθε έννοια ρομαντισμού (μαζί και του αντίστοιχου φιλμικού genre). Το «Companion» ήταν προγραμματισμένο να μας παραδώσει την πρώτη πραγματικά απολαυστική ταινία του 2025. Και το επιτυγχάνει!