του Ηλία Φραγκούλη

Αισθανόμουν μία αντίφαση καθώς έβλεπα τη «Θανάσιμη Απειλή»: πως η σεναριακή βάση του Ντέιβιντ Κεπ έπαιζε κάπως πιο… σοβαροφανώς από τη διάθεση του Τζόνι Κάμπελ να σκηνοθετήσει κάτι σαν το… «Τα Ζόμπι δεν Είναι Χορτοφάγα» (1985). Ενώ η αρχική ιδέα του story είναι ωραιότατη, κάπου προκύπτει ένα φρενάρισμα στο καταστασιακό και τις ατάκες, τα οποία δεν επιτρέπουν στον (απαιτούμενα) χιουμοριστικό χαβαλέ να οδηγήσει το φιλμ σε ακραίες κορυφώσεις. Μένουν οι προσδοκίες για κάτι πιο…

Το flashback της εισαγωγής ανοίγει την όρεξη για κάτι εντυπωσιακό, που συνδυάζει το sci-fi με το gore θέαμα. Δεξαμενή οξυγόνου από διαστημικό σταθμό που είχε «προσγειωθεί» από ατύχημα κάπου στην Αυστραλία των τελών της δεκαετίας του ’70, αποκαλύπτει ένα δυσάρεστο μυστικό… είκοσι έξι χρόνια αργότερα! Άκρως επικίνδυνος και ύπουλα μεταλλασσόμενος μύκητας αποδεκατίζει μικρή κοινότητα ντόπιων και καταλήγει σε στρατιωτική μονάδα στο Κάνσας, όπου σφραγίζεται και φυλάσσεται υπογείως σε συνθήκες απόλυτης ασφάλειας. Τα χρόνια περνούν, η Κυβέρνηση εγκαταλείπει τη συγκεκριμένη βάση και οι επίγειες εγκαταστάσεις της… πωλούνται σε εταιρεία που νοικιάζει χώρους αποθήκευσης σε ιδιώτες!

Στο σήμερα, ο μύκητας εννοείται πως βρίσκει τρόπο να το σκάσει και να φτάσει μέχρι την επιφάνεια της τριγύρω έκτασης, αναζητώντας ανθρώπους ή ζώα ή… οτιδήποτε άλλο κινείται και μπορεί να μεταφέρει τον «ιό» που κουβαλά, απειλώντας με ολέθρια αποτελέσματα τον πλανήτη μας. Πρώην κυβερνητικός πράκτορας βιοτρομοκρατίας που είχε υπάρξει αυτόπτης μάρτυρας του επεισοδίου στην Αυστραλία λαμβάνει το σήμα πως κάτι δεν πάει καλά και κατευθύνεται προς το Κάνσας με παλιά συνεργάτιδά του και… μια πυρηνική βόμβα που θα τερματίσει το όποιο πρόβλημα!

Κεντρικοί ήρωες της όλης πλοκής είναι ο Τικέικ και η Νεϊόμι, δύο υπάλληλοι της εταιρείας που κάνουν τη νυχτερινή τους βάρδια και θ’ ανακαλύψουν πως κάτω από τα πόδια τους κρύβεται μια ολόκληρη βάση φύλαξης με κάτι το… επικίνδυνο. Ατυχώς, μιλάμε για δύο αρκετά αδύναμους χαρακτήρες, που δεν πετυχαίνουν (και) ένα δημιουργικό πάντρεμα με τις συνοδευτικές «υποπλοκές» του φιλμ: ο ζοχαδιασμένος γκόμενος εκείνης, ένα παρεάκι από bikers που μπουκάρει στις εγκαταστάσεις για να κλέψει 4K τηλεοράσεις και μία ηλικιωμένη ενοικιάστρια αποθήκης σε ετήσιο rendez-vous με τις αναμνήσεις του εκλιπόντα συζύγου της (μία άκρως αιφνιδιαστική εμφάνιση της Βανέσα Ρέντγκρεϊβ!). Έτσι, η ύπαρξη του πρώην πράκτορα που (ευτυχώς) υποδύεται ο Λίαμ Νίσον, με την υποστήριξη της παρουσίας της επίσης έκτακτης Λέσλι Μάνβιλ (θεούληδες οι casting directors), διασώζει (;) και το έργο και… την ανθρωπότητα!

Της λείπει η τρέλα της «Θανάσιμης Απειλής», που μάλλον είχε γραφτεί για κάτι πιο σοβαρό στο πλαίσιο της επιστημονικής φαντασίας (με ολίγη από body horror σαν «κερασάκι») και οι παραγωγοί του φιλμ «την είδαν» στα όρια της παρωδίας, αφήνοντας τους ήρωες να κινούνται σε έναν αρκετά πιο light «αυτόματο πιλότο» από τον πανζουρλισμό ατακαδόρικου αστεϊσμού και πιο ευρηματικής (και over the top) εξέλιξης της ιστορίας (το παρατραβάει με τα πυρηνικά στο φινάλε, αλλά είναι κάπως αργά γι’ αυτό το «αστείο»). Το… υποκειμενικό του κινούμενου μύκητα είναι έξυπνο αλλά λίγο σε δόσεις (ήθελε περισσότερο παιχνίδι εδώ), η σιχασιά στα εφέ και στο μακιγιάζ πετυχαίνει τον σκοπό της (και αποτελεί ένα τίμιο δέλεαρ για τους πιο αφοσιωμένους fans του σινεμά τρόμου), όμως, είχα «φτιαχτεί» για κάτι παραπάνω (και γι’ αυτό φταίει αρκετά το πολύ καλό trailer, το οποίο δημιουργεί εντυπώσεις για κάτι πιο έξαλλο… σε όλα του!).