FreeCinema

Follow us

CLOSE (2022)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Λούκας Ντοντ
  • ΚΑΣΤ: Εντέν Νταμπρίν, Γκουστάβ Ντε Γουάλ, Εμιλί Ντεκέν, Λεά Ντρουκέρ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 104'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: AMA FILMS

Η «αδελφική» φιλία του Λεό και του Ρεμί γίνεται έντονο αντικείμενο σχολιασμού από τους συμμαθητές τους με το που εισέρχονται στην πρώτη τους γυμνασιακή τάξη του σχολείου. Ο προσβεβλημένος Λεό θ’ αρχίσει ν’ αποφεύγει τις στενές τους επαφές, με τον Ρεμί ν’ αντιδρά εντελώς ανεξέλεγκτα.

Μετά το αρρωστημένα ενοχλητικό «Κορίτσι» (2018), οι θεματικοί προσανατολισμοί στο σινεμά του Βέλγου Λούκας Ντοντ γίνονται πλέον προφανείς. Και δεν είναι καθόλου αγνοί. Διαθέτει ταλέντο τούτος ο νεαρός σκηνοθέτης, όμως, η εμμονή του (δύο στα δύο, πια!) σε ζητήματα σεξουαλικότητας και ταυτότητας φύλου, συντονισμένη με μια διαχείριση αφήγησης που φλερτάρει έντονα με το shock value ή τον μελοδραματισμό, «ευνουχίζει» το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Με το «Close», λοιπόν, μαρτυρά το πόσο σκόπιμα γίνονται όλα αυτά στη δραματουργία του. Και ποσώς τον ενδιαφέρει εάν θα τον κατακρίνουν για τη στάση του, καθώς έχει πιάσει για τα καλά το νόημα της εποχής μας, της φεστιβαλικής αποδοχής, του media-κού hype και της όποιας «ορθότητας».

Άνευ ορίων χειριστικός, ο Ντοντ έχει μελετήσει το παραμικρό σε ότι αφορά στην εικόνα, ξεκινώντας από το casting των δύο αγοριών (για να μη μιλήσω για την Εμιλί Ντεκέν της πάλαι ποτέ νταρντενικής «Rosetta», εδώ σε ρόλο μάνας…). Πριν καν συνειδητοποιήσεις τι ακριβώς παρακολουθείς (ειδικά εάν δεν είναι καθόλου έτοιμος ή ενημερωμένος για τα δρώμενα), το σχεδόν «θηλυπρεπές» παρουσιαστικό του Λεό (Εντέν Νταμπρίν) κάνει έντονη κόντρα με το πιο αγορίστικο look του Ρεμί (Γκουστάβ Ντε Γουάλ), δίνοντας την εντύπωση που (θα) έχουν και οι συμμαθητές τους στο σχολείο, με το που τους αντικρίζουν μαζί: ότι πρόκειται για ένα gay ζευγάρι ανηλίκων. Ο Ντοντ ωθεί (και) τον θεατή στο ίδιο σκεπτικό. Μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο του φιλμ, η απεικόνιση των δύο αγοριών που κοιμούνται κολλητά, στο ίδιο κρεβάτι, δεν αποσκοπεί μονάχα στο να μας μεταδώσει ένα αίσθημα τρυφερότητας, αλλά στο να μας παραπλανήσει ύπουλα για το πόσο… «Κοντά» βρίσκονται ο Λεό και ο Ρεμί.

Μέσα στο κλίμα της καταγγελτικής «μόδας» του bullying, η σεξουαλικότητα των δύο αγοριών αμφισβητείται από τα παιδιά του Γυμνασίου, τα οποία αποκτούν μια διαφορετική παρατηρητικότητα στο συμπεριφορικό (λόγω ηλικίας), με τον Λεό να δείχνει ενοχλημένος (αντίθετα από την πιθανή πρόβλεψη ότι θα έχει θιγεί περισσότερο ο πιο «ανδροπρεπής» Ρεμί, δηλαδή) και ν’ απομακρύνεται διακριτικά και σταδιακά από τον κολλητό του φίλο, φτάνοντας στο σημείο να γίνει μέλος της σχολικής ομάδας του ice hockey, ως απόπειρα απόδειξης της αρρενωπότητάς του. Ο Ρεμί θα δείξει ταπεινωμένος και θα αντιδράσει βίαια, μπροστά στο ανεξήγητο της απόστασης που (στα ξαφνικά) κρατά απέναντί του ο Λεό.

Αυτό το πρώτο σαραντάλεπτο του «Close» μας παρουσιάζει τον Ντοντ που γνωρίσαμε στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο (με την κακή έννοια). Ανησυχούσα πραγματικά για το τι θ’ ακολουθήσει και ένα έντονα δραματικό ξέσπασμα έρχεται ν’ αναποδογυρίσει όλο το έργο, για να δώσει τη θέση του σ’ ένα «δεύτερο μέρος», στο οποίο ο σκηνοθέτης (και σεναριογράφος) αλλάζει εντελώς ρότα και οδηγεί το φιλμ σε κάτι το αμήχανα νωχελικό, λες και μετανοεί για το μέχρι στιγμής πλησίασμα των χαρακτήρων του Λεό και του Ρεμί. Εδώ οι ευκολίες του μελοδραματισμού χτυπάνε ακατάπαυστα τον θεατή, εκβιάζοντας τη συγκινησιακή φόρτιση με το παραμικρό. Εάν ο Ντοντ κρατούσε νωρίτερα μια «ντουντούκα», για τη συνέχεια έχει αποφασίσει να βάλει «σιγαστήρα» στην προσέγγιση των χαρακτήρων του και ξεκάθαρα απαιτεί το κλάμα ως αντίδραση σε φιλμικές στιγμές που παραείναι προφανείς (και εκβιαστικές).

Προσωπικά, έμεινα διχασμένος απέναντι στην ιδέα του ποια θα μπορούσε να είναι η… χειρότερη προοπτική για την εξέλιξη της πλοκής στο «Close»: α) να προχωρήσει σε ακρότητες πρόκλησης ώστε να ταυτιστεί περισσότερο με το queer μέτωπο ή β) να μετατοπίσει την ιστορία του σε μία εκ του ασφαλούς γραμμή που θα «λυτρώσει» το… straight κοινό (πόσω μάλλον εκείνους που είναι και γονείς); Με το μεγάλο βραβείο του περσινού Φεστιβάλ Καννών και μία υποψηφιότητα για καλύτερη ξένη ταινία (με βελγική σημαία) στα φετινά Όσκαρ, μπορώ να καταλάβω γιατί επέλεξε το δεύτερο…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Από το κραυγαλέα επιθετικό «Κορίτσι», ο Λούκας Ντοντ περνά στην αντεπίθεση κάργα συγκινησιακά, με project τύπου… «Μια Ταινία, Μια Συζήτηση» (για εκείνους που ενθυμούνται την παλιακή και κοινωνικά αμφιλεγόμενης στάσης σειρά της ΕΡΤ). Δύο έργα σε ένα, με στόχο να «επικοινωνήσει» με όσο το δυνατόν περισσότερους θεατές και… ταυτότητες οι οποίες τείνουν να γίνονται αρκετά πολιτικές εσχάτως. Υπάρχουν αρετές, όμως, κυριαρχεί μια αίσθηση «φτήνιας» και σκοπιμότητας πίσω από τον σχεδιασμό του «Close». Μερίδα του «art-house» κοινού θα την εντοπίσει, ενδέχεται να θυμώσει και θα απορήσει για τους δίπλα που… θα κλαίνε ασταμάτητα!


MORE REVIEWS

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΚΑΡΜΕΝ

Ο Δημοσθένης και ο Νικήτας λιάζονται και κολυμπούν στα Λιμανάκια, αναπολούν γεγονότα από το περσινό καλοκαίρι χωρισμού του πρώτου και φαντασιώνουν το σενάριο μιας ταινίας που ο δεύτερος ελπίζει να σκηνοθετήσει και να στείλει στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν.

ΠΑΡΙΖΙΑΝΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Να ζεις και να (μην) πεθαίνεις στο Παρίσι. Αυτό το βάσανο!

ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΣ 2

Η Ράιλι έγινε 13ων ετών, εξελίσσει την αγάπη της για το άθλημα του ice hockey και ο ερχομός της εφηβείας φανερώνει… στο μυαλό της καινούργια συναισθήματα και νευρώσεις που η Χαρά, η Λύπη, ο Φόβος, ο Θυμός και η Αηδία δύσκολα θα παλέψουν στην προσπάθειά τους να συνυπάρξουν.

Ο ΚΑΚΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ταινίας με θέμα τον παράνομο έρωτα ενός άνδρα και της νέας γυναίκας του πατέρα του, η πρωταγωνίστρια κατηγορεί τον συμπρωταγωνιστή της πως τη βίασε ενόσω «έτρεχε» η ερωτική σκηνή μεταξύ τους. Με τον τελευταίο να εξανίσταται πως εκείνη λέει ψέματα, το συνεργείο όσο και οι δικηγόροι τους προσπαθούν να διαχειριστούν την κρίση.

ΦΡΙΜΟΝΤ

Αφγανή μετανάστρια που εργάζεται ως κειμενογράφος μηνυμάτων σε εργοστάσιο παραγωγής fortune cookies στο μικρό Φρίμοντ της Καλιφόρνια, δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στη μοναξιά της Αμερικής. Ένας ασυνήθιστος ψυχοθεραπευτής και μία αυθόρμητη ιδέα δίνουν ένα κάποιο νόημα στη βαρετή καθημερινότητά της.