του Ηλία Φραγκούλη

Στον αντίποδα του πρόσφατου και παρόμοιας θεματολογίας «The Smashing Machine: Η Καρδιά Ενός Μαχητή», η βιογραφική «Christy» περιέχει και μία πιο μεστή ιστορία και πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες, βάζοντας έτσι σε σχεδόν δεύτερη μοίρα τις σεκάνς των αγώνων πάλης στα ring. Κατά τα άλλα, μιλάμε για μία παραδοσιακά ακαδημαϊκή ταινία που βασίζεται πρωτίστως στην παρουσία της Σίντνεϊ Σουίνι, η οποία έπαθε ολίγον… Ρόμπερτ Ντε Νίρο σωματικά για να υποδυθεί την ομώνυμη ηρωίδα, σε μία ερμηνεία που της αλλάζει level δυνατοτήτων, χωρίς όμως να πετυχαίνει κι ένα μοναδικό knockout (θα έχει ένα κάποιο σασπένς η πιθανότητα υποψηφιότητάς της στα Όσκαρ του χρόνου).

Το φιλμ δεν κρατά κρυφή την «ιδιαιτερότητα» της νεαρής Κρίστι, από τα πρώτα του κιόλας λεπτά. Είναι λεσβία. Αλλά… είναι και κόρη ανθρακωρύχου από τη Δυτική Βιρτζίνια. Κι αυτές οι «ανωμαλίες» δεν περνάνε στο σπίτι της, όπου κυριαρχεί μία αυταρχική μάνα η οποία απομακρύνει από τη ζωή της κόρης της κάθε κακή επιρροή. Η Κρίστι αγαπά το basket, όμως, η συμμετοχή της (και η νίκη της!) σ’ έναν ερασιτεχνικό αγώνα πυγμαχίας γυναικών θα της επιτρέψει να βρει μια πρόσκαιρη φυγή από την οικογένεια, αν όχι και από τον ίδιο της τον εαυτό, καθώς δεν έχει χαράξει ακόμη καμία πορεία για το μέλλον, επαγγελματικά ή προσωπικά.

Κυνηγοί νέων boxer θα της προσφέρουν ευκαιρίες να προπονηθεί για να βελτιώσει το εντελώς ακατέργαστο ταλέντο της στο άθλημα και κάπως έτσι θα γνωρίσει τον Τζιμ Μάρτιν, ο οποίος θα την καθοδηγήσει σε κάτι πιο καριερίστικο και θα την οδηγήσει και στο κρεβάτι του, μία σχεδόν τιμωρητική αντίδραση της Κρίστι προς την κοπέλα με την οποία είχε σχέση και την παράτησε για… έναν άνδρα (ως αποτέλεσμα οικογενειακής καταπίεσης κι εδώ).

Το φιλμ νοιάζεται για την προσωπικότητα της ηρωίδας του, μίας πραγματικά τραγικής φιγούρας, την οποία δεν διαχειρίζεται με μελοδραματικό τρόπο, αναλύοντας πετυχημένα την εξωτερίκευση του θυμού της με γροθιές εναντίον άλλων γυναικών (εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αντίφαση, σε σχέση με τον εσωτερικό βρασμό της και την καταπιεσμένη σεξουαλικότητά της). Η πρώτη του ώρα παρακολουθεί την ξέφρενη πορεία της ανόδου της με απανωτές νίκες στα ring, ενώ η δεύτερη τονίζεται από μία αγωνία κατάπτωσης, τόσο των σωματικών δυνάμεών της όσο και των αντοχών επιβίωσης δίπλα σ’ έναν κακοποιητικό και ανήθικο σύζυγο που την ωθεί στα ναρκωτικά και σε ταπεινωτικά σεξουαλικά παιχνίδια.

Κινητήρια δύναμη του «Christy» είναι (προφανώς) η Σουίνι, η οποία δεν πουλάει μούρη υποκριτικά, βαδίζει χαμηλότονα στα βήματα της ηρωίδας της και χειρίζεται με άνεση τον επιπλέον όγκο βάρους που έχει προσθέσει στο σώμα της για να υποδυθεί την Μάρτιν. Ο Ντέιβιντ Μισό την παρουσιάζει σαν μία αθώα, παιδική ψυχή, η οποία δεν φανερώνει στην όψη τα χτυπήματα που δέχεται από τους πάντες, διατηρώντας μέσα της όλο τον πόνο και τα τραύματα του (αληθινά μαρτυρικού) βίου της.

Τελικά, τούτο το φιλμ αγγίζει κάπου τον θεατή όχι επειδή προσπαθεί να δώσει «μυθικές» διαστάσεις στην ύπαρξη της ηρωίδας του, αλλά επειδή περνά ένα τόσο down to Earth μήνυμα ανεξαρτησίας προς ανθρώπους που την παλεύουν με τη μοναξιά και τις (μη αποδεκτές συνήθως) επιλογές τους για να βρουν αυτό που πραγματικά είναι. Το ένα και μοναδικό είναι τους.