του Νίκου Παλάτου

Το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Ιρλανδού σκηνοθέτη Μπρένταν Κάντι (βασισμένο σε δικό του, φερώνυμο short film), ακολουθεί ένα εκ των συνηθισμένων μοτίβων των ταινιών ενηλικίωσης. Ένας έφηβος που έχει «κολλήσει» στη λάθος πλευρά της εφηβείας, φαίνεται να παλεύει να κάνει ένα κάποιο νέο ξεκίνημα, όμως, το σκληρό περιβάλλον στο οποίο ζει είναι γεμάτο αμαρτωλούς πειρασμούς.

Ο περί ου ο λόγος προβληματικός νέος είναι ο Κρίστι του τίτλου, ο οποίος επιστρέφει στη μικρή γενέτειρά του, στην περιοχή του Κορκ, ως προσωρινός φιλοξενούμενος του μεγάλου του αδελφού. Ο επίσης μεγαλωμένος σε ανάδοχες οικογένειες δεύτερος μοιάζει να έχει στρώσει τη ζωή του. Παντρεμένος, με νεογέννητο μωρό, εργάζεται ως ελαιοχρωματιστής για τα προς το ζην, αντιμετωπίζοντας την αναγκαστική άφιξη του μικρού στο σπίτι του ως υποχρέωση, από την οποία καλό θα ήταν ν’ απαλλαγεί το γρηγορότερο. Σταδιακά, εν τούτοις, ο Κρίστι βλέπει την παραμονή του στην οικογενειακή θαλπωρή του Σέιν ως ύστατη ελπίδα, προκειμένου να πάψει ν’ αντιμετωπίζεται απ’ όλους σαν βάρος. Αρκεί να μπορέσει να διατηρήσει την καλή εντύπωση που ο περίγυρος (πλην αδελφού) έχει σχηματίσει γι’ αυτόν και να μείνει μακριά από μπελάδες, που στη συγκεκριμένη, υποβαθμισμένη εργατική περιοχή της Ιρλανδίας φαίνεται να… ευδοκιμούν.

Ενώ το όλο σκηνικό του στόρι ευνοεί τις εντάσεις, ο νεαρός σκηνοθέτης τις αποφεύγει, ποντάροντας στις μικρές, καθημερινές στιγμές αλληλεγγύης. Πάνω σ’ αυτές χτίζει τα συναισθηματικά θεμέλια εμπιστοσύνης, ευθύνης και συγχώρεσης που αμφότερα τ’ αδέλφια αναζητούν, έχοντας βιώσει (από τη γέννησή τους σχεδόν) την έλλειψη κοινωνικών ευκαιριών. Με μια μικρή δόση αφέλειας, αλλά και με μια βαθιά κατανόηση των εύθραυστων δεσμών των «αυτοσχέδιων» οικογενειών, το «Κρίστι» ξεδιπλώνει ένα οικείο πορτρέτο της ιρλανδικής εργατικής τάξης, θέτοντας στο επίκεντρό του ένα πλήθος σημαδεμένων από τις κακουχίες ανθρώπων, που έχουν το σθένος να μην το βάζουν κάτω. Αυτούς προσεταιρίζεται στο μεγαλύτερο μέρος του φιλμ ο Κρίστι (ειδικά από τη στιγμή που αποκαλύπτεται το ταλέντο του στην κομμωτική), τοποθετώντας τον ανάμεσα σε άτομα διαφόρων ηλικιών, τα οποία δείχνουν πως νοιάζονται γι’ αυτόν.

Τούτο έχει ως αποτέλεσμα να υποβαθμίζεται σε σημαντικότατο βαθμό το διακύβευμα του «έξωθεν» παράνομου κινδύνου, μιας και αυτή η «απειλή» διεκδικεί ελάχιστο κινηματογραφικό χρόνο. Κάπως έτσι, η αφήγηση κυλά με τρόπο γλυκόπικρο που κοιτάζει κατά Κεν Λόουτς μεριά, δίχως τις συγκρούσεις εκείνες που θα έθεταν υπό νέες βάσεις το καταστασιακό. Το ψυχολογικό πορτρέτο ενός παραμελημένου εφήβου, ο οποίος κινείται μεταξύ αυτοεπιβεβαίωσης και παραίτησης, καθώς βιώνει μια αντικρουόμενη καθημερινότητα καλοσύνης κι απόρριψης, διαθέτει πηγαίο ρεαλισμό. Είναι, όμως, οι μικρές εκείνες στιγμές όπου αναδεικνύεται το συλλογικό πνεύμα της τοπικής κοινότητας κερδίζοντας τον θεατή, και όχι τόσο η αντίφαση μιας προβληματικής αδελφικής σχέσης ή οι προσωπικές αναζητήσεις ενός 17χρονου.