της Βικτωρίας Μιχαήλ

Πήγε να κάνει κόμμα μεταξύ «Citizen X» (μια απ’ τις διασημότερες τηλεταινίες των 90’s, εμπνευσμένη επίσης από την πραγματική υπόθεση του «τέρατος» Αντρέι Τσικατίλο) και «Η Νύχτα των Στρατηγών» ο Ντάνιελ «Το Κρησφύγετο» Εσπινόζα. Και καρφώθηκε ως βαλτός από το ανεπίσημο Χόλιγουντ, σε μια υπό αντιξοότητες σιριαλκιλερικά εξιχνιαστική, γαμοκοινωνικοπολιτικών «ο θάνατός σου, η ζωή μου» συντεταγμένων εποχής, ντουβρουτζά και αδρεναλίνης σπουδή στην απείθεια και την υπακοή (και την… τομή τους) στον νόμο της συνείδησης υπό το κράτος του τρόμου.

Γιατί ρουφιανεύονται ποικίλες ανωμαλίες εδώ. Υφάκια (από το γωνιώδες στραβοκοίταγμα του Μπράντο μέχρι μια άνευ λόγου ροχάλα σε crime scene) του αξιοπρόσεκτου στη Μέθοδό του πάντως Χάρντι, η Ραπάς χαλάστρα ως συνήθως από το «Προμηθέας» και μετά, κι άπαντες με σλαβικό αξάν – αλλά ο ένας να λέει «Ντεμιντόβα», η άλλη «Ντεμίντοβα» και σκηνοθέτης με script να μην παίρνουν χαμπάρι. Η τσάμπα και βερεσέ παραπλανητική πρώιμη απόκρυψη του προσώπου του δράστη, που σαν να μην τρέχει τίποτα μοστράρεται εξανθρωπιστικά φάτσα κάρτα απ’ τη μέση κι έπειτα. Το (υπερ)βολικό δόσιμο και του pogrom εναντίον των ομοφυλοφίλων δια του χωσίματος στο CSI της θυματοποίησης ενός gay πωλητή σιδηροδρομικών εισιτηρίων, μάρτυρα του follow-up της παιδοκτονίας.

Παρομοίως, αλλά και αντι-ορό της αλήθειας, το μαζοχιστικό αυτοβασανιστήριο του εικονικού πνιγμού (NSA, πες αλεύρι: το, εξ αριστερών, Γκουαντάναμο σε γυρεύει) του τρελάκια δήμιου κομπλέ με τα παιδοτραύματά του σε παραμιλητό. Που χαφιεδίζει όπως και το εν τιμωρία λογύδριό του (που έχει προφτάσει τάλε κουάλε ευφραδώς καθώς… στραγγαλίζεται και ο πιο μυστικός ασφαλίτης των εν προκειμένω ιντρίγκων: «Βρομιάρηδες! Προδότες! Έπρεπε να σας έχουμε σκοτώσει!»), ενώ ακριβώς εκεί «σκάει», κουτί στην κορύφωση, και ο σπιούνος tovarishch που επειδή γουσταρίζει τη μανδάμ έχει κοστίσει ύπουλα τον ξεριζωμό στο ζευγάρι μας. Το οποίο, παρά τη ρητή ρήξη του (ο συστημικός φόβος, λέει, ήταν που είχε φέρει κι εκείνη κοντά σε εκείνον), προσφέρει μια μεγαλόκαρδη αγκαλιά στη σοβιετική νέα γενιά, συγκεκριμένα στα απροστάτευτα κοράσια τού κτηνωδώς βγαλμένου νωρίς απ’ τη μέση Τζέισον Κλαρκ (παραβολή: έτσι κι οι φυγόκεντρες δυνάμεις της ΕΣΣΔ άντεξαν μαζί, όσο άντεξαν – τη διαφθορά, τις διώξεις, τις αλληλοκαταδόσεις, επίσης).

Да, ανθίστανται πλήρως το σφυροδρέπανο εικαστικών (ειδικά το μικροεπικά «τριμμένο» production design), έχει ανά σημεία ενδιαφέρον η Komsomol «Δόκτωρ Ζιβάγκο» και «Ευλογημένα Οστά» έστω στη δοσίλογη σινεανάγνωση του best seller τού Τομ Ρομπ Σμιθ από τη γραφίδα τού – επίσης μυθιστοριογράφου – Ρίτσαρντ Πράις («Το Χρώμα του Χρήματος», «Η Απαγωγή» κτλ.), και στιγμές υπόκωφης έντασης στα πιο επί προσωπικού ή Politburo tête-à-tête του mix’n‘match ερμηνευτικού επιτελείου ευτυχώς δεν είναι για τα gulag. Αλλά ψιλοασέλγησαν στο «Child 44». Αλεξέι, σόρι, Αλέξη, μην ελπίζεις σε βοήθεια κι απ’ αυτούς τους εξ Ανατολής διπρόσωπους…