του Νίκου Παλάτου

Ο γεννημένος στην Αγγλία πρώην stuntman και νυν σκηνοθέτης Τζέσι Β. Τζόνσον έχει φτιάξει ένα κάποιο όνομα στον πάλαι ποτέ «straight to video» κόσμο χάρη στις πολλές ταινίες… ξύλου που έχει γυρίσει, στις οποίες κατά κανόνα πρωταγωνιστεί ο ειδικός επί του θέματος, συμπατριώτης του και άσσος των πολεμικών τεχνών Σκοτ Άντκινς (σε όσους δηλώνουν φίλοι του είδους «μπιμουβάδικο άγριο ξυλίκι», συστήνω ανεπιφύλακτα το «Avengement» του 2019, το οποίο θυμίζει έντονα τις παλιές καλές cockney μέρες του Γκάι Ρίτσι, με… πιο άφθονο πιστολοκλωτσομπουνίδι). Με τούτο τον «Αρχηγό των Κατασκόπων», ο Τζόνσον αφήνει επί μέρους τον παλιόφιλό του Άντκινς και τις πολεμικές τέχνες, ρίχνοντάς το στην κατασκοπεία. Το αποτέλεσμα, δυστυχώς, είναι… για ξύλο!

Απερχόμενος επικεφαλής του γραφείου της CIA της Βουδαπέστης, παντρεμένος με αλγερινής καταγωγής γυναίκα η οποία επίσης δραστηριοποιείται στον κόσμο των μυστικών πρακτόρων, την χάνει μπροστά στα μάτια του σε βομβιστική επίθεση σε εστιατόριο της πόλης, ανήμερα μάλιστα της επετείου του γάμου τους. Βυθισμένος σ’ έναν κόσμο πόνου και οδύνης, πέφτει ακόμα… πιο χαμηλά, όταν οι Εσωτερικές Υποθέσεις αφήνουν σαφή υπονοούμενα ότι η πολυαγαπημένη του σύζυγος δρούσε ως διπλός πράκτορας για λογαριασμό των Ρώσων! Έξι μήνες έπειτα από το θανατηφόρο συμβάν και λόγω της επικείμενης συνάντησης με τον ελαφρώς αποξενωμένο γιο του σε ευρωπαϊκό έδαφος, επιλέγει να περάσει μια βόλτα από τα παλιά του ουγγρικά λημέρια, προκειμένου να «σκαλίσει» την υπόθεση. Ερχόμενος σε επαφή με γνωστές του άκρες, αλλά και με νέα φυντάνια της βίαιης πρακτοράτζας, γρήγορα αντιλαμβάνεται πως εκείνη η βόμβα που σκόρπισε θανατικό… «βρωμούσε» άγρια. Δίχως, όμως, την επίσημη κάλυψη της CIA, πως θα μπορέσει να φτάσει στην αλήθεια και να ξεσκεπάσει τους πραγματικούς ενόχους;

Θυμίζοντας σε σημαντικό βαθμό την «Αποστολή στην Ελλάδα» (2023) και θέτοντας τον Άαρον Έκχαρτ σε μια τροχιά που ολοένα φέρνει σε δεύτερης διαλογής Λίαμ Νίσον, ο «Αρχηγός των Κατασκόπων» διακρίνεται για τη φτήνια της παραγωγής, την εντελώς ανέμπνευστη πλοκή και την (παραδόξως, κρίνοντας από το παρελθόν του σκηνοθέτη) διόλου πειστική action πλευρά του. Ο Τζόνσον ανακατεύει με νερόβραστο τρόπο μια σειρά από κατασκοπικά κλισέ, πασχίζοντας να στήσει μια υποτυπώδη ίντριγκα, πατώντας πάνω στη νέα τάξη των πρακτορικών πραγμάτων, όπου η ανήθικη Ρωσία προκαλεί συνεχώς προβλήματα στην εξίσου διεφθαρμένη Δύση.

Το ποιος κρύβεται πίσω από την όλη μηχανορραφία κάνει «μπαμ» από το πρώτο κιόλας δεκάλεπτο, αφήνοντας μοναχά την αγωνία για το πότε ο παλαίμαχος σταθμάρχης… θα το πάρει κι αυτός μυρωδιά (αργεί χαρακτηριστικά!). Ο Ρώσος αρχιπράκτορας έχει παρουσιαστικό και accent που θα τον έκανε ταμάμ για δεύτερο ρόλο στο… «Borat» (2006), η Όλγκα Κουριλένκο είναι κατ’ ουσία περαστική από την όλη φάση, λειτουργώντας σχεδόν αποκλειστικά ως κράχτης (;), ενώ η υποπλοκή με τον γιο που ζει στην Κροατία και μπλέκει με τα πρακτορικά κόλπα του μπαμπά είναι κάτι περισσότερο από τρέχα γύρευε. Για να μην πιάσουμε τα επίπεδα γραφικότητας της τελικής σκηνής, όπου γίνεται η… «μεγάλη αποκάλυψη» του ενορχηστρωτή της σκευωρίας.