του Ηλία Φραγκούλη

Ο εξοντωτικός ρυθμός τής γαλλικής κινηματογραφικής παραγωγής (λόγω της εγχώριας ζήτησης, αν μη τι άλλο) δημιουργεί ένα «παράδοξο» πρόβλημα: τα σενάρια των ταινιών τους μαστίζονται, πλέον, από ασύλληπτες απιθανότητες και ιστορίες που τραβάνε τον θεατή… από τα μαλλιά, πάντοτε εις το όνομα μιας κάποιας «πρωτοτυπίας». Βέβαια, είναι πιο αστεία η σκέψη πως αυτά που βιώνει ο χαρακτήρας τον οποίο υποδύεται η Φανί Αρντάν στο «Chic!» έχουν καταντήσει να ταυτίζονται καλύτερα με το ίδιο το γαλλικό σινεμά, αφήνοντας εντέλει το φιλμ να μοιάζει με κακό ανέκδοτο.

Επιχειρώντας να βρουν έναν άνδρα που θα «αναστήσει» το μυαλό της diva της ραπτικής και θα σχεδιάσει και πάλι, η διευθύνουσα ice queen του οίκου και ο τυπικά γραφικός CEO του θα σκαρφιστούν διάφορα σενάρια «ζευγαρώματος», όμως το casting ενός νεαρού γόη θα αστοχήσει άσχημα, οδηγώντας την κεντρική ηρωίδα… στις ρόδες ενός μικρού φορτηγού που οδηγεί ένας χωριάτης κηπουρός, ο οποίος εργάζεται στην έπαυλή της. Και, φυσικά, αυτός θα ξυπνήσει «κάτι» μέσα της…

Γυρισμένο στον αυτόματο πιλότο, πατροναρισμένο πάνω σε πολυφορεμένες συνταγές και σεκάνς ολόκληρες (το μοντάζ της ταλαίπωρης bitch που αναζητά το «αντικείμενο του πόθου» τής αφεντικίνας της στη γαλλική επαρχία ξηλώνει τις ραφές σε πλείστα όσα déjà vu), το φιλμ ξετυλίγει την απίστευτη (και ανιαρή) πλοκή του μέσα από τις στερεοτυπικές φλυαρίες που συναντάς συχνά στο γαλλικό σινεμά, ο ασουλούπωτος και διόλου γοητευτικός… «ρομαντικός» πρωταγωνιστής σε φέρνει σε αμηχανία, οι ελπίδες μιας δόσης παρωδίας απέναντι στα παρασκήνια του κόσμου της μόδας χάνονται σταδιακά και τίποτε το… «Chic!» δε μένει ως το τέλος, για να δικαιολογήσει την ύπαρξη ακόμη μιας «ανέμελης» και «ευχάριστης» κομεντί… made in France. Είναι να κοιτάς την ούγια, πια…