FreeCinema

Follow us

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ (1929)

(CHELOVEK S KINO-APPARATOM)

  • ΕΙΔΟΣ: Ντοκιμαντέρ
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τζίγκα Βερτόφ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 68’
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: NEW STAR

Μια ημέρα από την καθημερινή ζωή της μετα-επαναστατικής Μόσχας, από το ξημέρωμα ως το βράδυ, μέσα από το φακό ενός από τους αδιαμφισβήτητους πρωτοπόρους του σύγχρονου σινεμά.

Όταν κοιτάξει κανείς την ημερομηνία παραγωγής του «Ανθρώπου με την Κινηματογραφική Μηχανή», σίγουρα παθαίνει κάτι. Έχουν περάσει πάνω από ογδόντα χρόνια, διάστημα που πολύ φοβάμαι, όσον αφορά τον κινηματογράφο του μέλλοντος, θα έχει το ισοδύναμό του σε αιώνες. Λίγες ταινίες με τόσο βάρος και τόσους μύθους στους ώμους τους μπορούν να διεκδικούν ακόμη τη φρεσκάδα τους και το ξάφνιασμα της έκπληξης στα μάτια ενός «αθώου» θεατή. Ήδη, ο τίτλος μαρτυρά ότι δεν έχουμε να κάνουμε απλά με μια ταινία αλλά με μια απόλυτη δήλωση, ένα κινηματογραφικό μανιφέστο.

Ο επαναστάτης μπολσεβίκος Τζίγκα Βερτόφ, μαζί με τον αδελφό του και μέγιστο οπερατέρ Μιχαήλ Κάουφμαν, έβγαιναν στους δρόμους αναζητώντας να συλλάβουν «τη ζωή στο απρόοπτο», όπως έλεγαν, τοποθετώντας την παν-οπτική κάμερα – μάτι τους στα πιο απίθανα μέρη που μπορεί να φανταστεί κανείς, σκάβοντας, για παράδειγμα, έως και κάτω από τις ράγες ενός τρένου. Και επειδή η ευφυώς μονταρισμένη πραγματικότητα είναι πάντα πιο πραγματική και, κυρίως, απείρως πιο συναρπαστική από την ίδια τη ζωή, αναδιοργάνωναν την πιο βαρετή ρουτίνα σε μια ρηξικέλευθη μυθοπλασία επικών διαστάσεων. Η ταινία, άλλωστε, αρχίζει και τελειώνει σε μια κινηματογραφική αίθουσα, όπου οι θεατές (όπως και εμείς) ξεκινούν να παρακολουθούν… τον «Άνθρωπο με την Κινηματογραφική Μηχανή».

Ναι, όντως, εδώ μιλάμε για πρωτοπορία που βγάζει… μάτι και, μαζί, για τη γέννηση – σε μεγάλο βαθμό – του λεξικού της κινηματογραφικής γλώσσας με υλικά βγαλμένα αυστηρά από την κουζίνα της πραγματικότητας, σερβιρισμένα, όμως, μέσα από εφέ, freeze frame, split screen, slow motion, διπλοτυπίες κι animation. Δεν είναι τυχαίο που επάνω της έσκυψαν ευλαβικά από τον Γκοντάρ μέχρι ολόκληρη τη γενιά του MTV και του video clip, κατακλέβοντας θεωρία και πράξη.

Ταυτόχρονα, ο Βερτόφ έβαζε εδώ θεμέλια για ένα ολόκληρο σχεδόν είδος ντοκιμαντέρ που θα μπορούσε να συνοψιστεί ως «πορτρέτο της πόλης», λαμβάνοντας, στη συγκεκριμένη περίπτωση, συμφωνικές διαστάσεις. Η μεγαλούπολη και οι άνθρωποί της είναι οι απόλυτοι πρωταγωνιστές, σε αυτή την κινηματογραφική αποθέωση του μοντερνισμού και της μητρόπολης που υπόσχεται την έλευση της νέας εποχής, πόσω μάλλον μιας επαναστατικής εποχής. Παραφράζοντας τη γνωστή ρήση, η ζωή και ακόμη περισσότερο η επανάσταση είναι, δυστυχώς, βραχείες, η τέχνη σίγουρα μακρά και αυτό εδώ είναι ένα από τα θεμελιώδη αριστουργήματα του σινεμά.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Ταινία cine qua non με τη βούλα για όσους θέλουν να ξέρουν από πού ήρθε ένα μεγάλο κομμάτι του μοντέρνου σινεμά και του ντοκιμαντέρ ειδικότερα, μια διαχρονική απόλαυση που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Εκτός κι αν την έχεις ήδη δει στη soundtrack εκδοχή των Cinematic Orchestra.


MORE REVIEWS

ΓΑΖΑ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

Ηλικιωμένος ψαράς στη Γάζα είναι κρυφά ερωτευμένος με γυναίκα που βλέπει καθημερινά στην αγορά. Η τυχαία ανεύρεση αρχαίου αγάλματος περιπλέκει τα αισθηματικά του προβλήματα.

ΕΡΗΜΗ ΧΩΡΑ

Σ’ ένα απομακρυσμένο, παραδοσιακό εργοστάσιο παραγωγής τούβλων, ένας άνδρας θα «παίξει» το τελευταίο χαρτί της προσωπικής του επανάστασης, όταν το αφεντικό ανακοινώσει το κλείσιμό του και, συνακόλουθα, την απόλυση των λιγοστών εργαζόμενων σ’ αυτό.

ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΓΑΜΟ

Δέκα χρόνια σχέσης, γάμου και χωρισμού, μέσα από στιγμές της ζωής της Μαριάν και του Γιόχαν.

ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΨΥΧΩΝ

Φιλόδοξος τυχοδιώκτης, με ταλέντο να χειραγωγεί τους ανθρώπους, ανέρχεται κοινωνικά παριστάνοντας το μέντιουμ και σε συνδυασμό με μία ψυχίατρο δίχως ηθικές αναστολές, ετοιμάζεται να κατακτήσει τον κόσμο, παραγνωρίζοντας τη σημασία του… «απ' τα ψηλά στα χαμηλά».

ΡΑΪΝΕΡ ΒΕΡΝΕΡ ΦΑΣΜΠΙΝΤΕΡ

Η ζωή του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, όπως την όρισε η σκηνοθετική του καριέρα μέσα στο διάστημα μιας δεκαπενταετίας.

MR KLEIN

MR KLEIN

Είχε κατεβάσει «πράμα» ο τύπος, δεν παίζει διαφορετικά! Αλλά το είχε, ρε παιδί μου, δεν ήτανε κι ο Νίκος ο Σούλης. Άμα σε κόφτει να δεις μοντερνιά του ’29, περπάτα το.