του Νίκου Παλάτου

Το έχει το όνομα, μάλλον. Έπειτα από το μωρό superhero του «Σούπερ Τσάρλι» (2025), λίγες μόλις εβδομάδες μετά, έρχεται ο συνονόματος και… συνάδελφός του «Σούπερ-Σκύλος»! Θαρρώ πως το Τσάρλι ταιριάζει γάντι σε ιπποδρομιακό άλογο. Λέτε;

Αν το μωρό Τσάρλι αποκτούσε υπερδυνάμεις χάρη σε κομήτη που έπεσε εκεί κοντά, το καλόκαρδο golden retriever παθαίνει το ίδιο, όταν κακομαθημένο τέκνο εξωγήινης φυλής ζητά επιτακτικά από τους γονείς του ένα ζωάκι για να περνά ευχάριστα την ώρα του κι εκείνοι για να τον καλοπιάσουν μαζεύουν μισή ντουζίνα από δαύτα στο διαστημόπλοιό τους. Ο πιτσιρικάς, όμως, είναι δύσκολος πελάτης και τα στέλνει όλα πίσω, με κάποια από αυτά να γυρίζουν σπίτι… κάπως αλλιώς. Η αρχική έκπληξη του μικρού Ντάνι όταν βλέπει τον λατρεμένο του Τσάρλι όχι μόνο να έχει επιστρέψει σπίτι αλλά να μιλά κιόλας, μεγαλώνει ακόμα περισσότερο όταν αντιλαμβάνεται πως ο σκύλος του έχει αποκτήσει ξανά νεανική ζωτικότητα και (φυσικά) ικανότητες πέραν των συνηθισμένων. Το γεγονός πως ένας τετράποδος superhero έχει κάνει την εμφάνισή του στην πιάτσα κινεί το ενδιαφέρον ακόμη και του… Λευκού Οίκου (για εντελώς ιδιοτελείς σκοπούς, όμως), με το χειρότερο να είναι πως ο κακιασμένος γάτος της δίπλα πόρτας διαβλέπει χρυσή ευκαιρία κυριαρχίας στον κόσμο όχι μόνο των γατιών, αλλά και των ανθρώπων!

Το μοντάζ του ξεκινήματος, που δείχνει τη χαρά του μικρού Ντάνι όταν η μαμά του φέρνει στο σπίτι ένα μικρό κουτάβι, μέχρι τη στεναχώρια του καθώς συνειδητοποιεί πως με τα χρόνια ο σκύλος έχει πια μεγαλώσει, θυμίζει κάτι από την αντίστοιχη εναρκτήρια του «Ψηλά στον Ουρανό» (2009). Μετά από αυτό, εν τούτοις, ξεκινούν οι αδιανόητες ασυναρτησίες, οι οποίες μοιάζουν πως έχουν ως μοναδικό σκοπό… τον προσηλυτισμό των ανήλικων στον κόσμο της Marvel, πλην όμως στο ολοκληρωτικά πιο ανεγκέφαλο. Ξανά μανά γινόμαστε μάρτυρες μιας ακατανόητης τακτικής, σύμφωνα με την οποία η πλειονότητα των σύγχρονων animated ταινιών φαίνεται να εκλαμβάνει την ανοησία ως… προαπαιτούμενο. Από την ένθεση στην πλοκή της Προέδρου της Αμερικής (στην εμφάνισή της δείχνει σαν καρικατούρα της Χίλαρι Κλίντον, στο μυαλό σαν φωτοκόπια του Ντόναλντ Τραμπ), η οποία εκμεταλλεύεται τη δημοφιλία του Τσάρλι ώστε να λανσάρει μάρκα σκυλοτροφής και να τα κονομήσει (!), μέχρι την όλη φάση με τον κακό γάτο και τα… σάλια του, που έχουν τη δύναμη να μεταμορφώνουν όλα τα γατιά σε super ήρωες και τους ανθρώπους σε άκακα γατάκια, η μαλακία του σεναρίου πάει σύννεφο.

Ο φτωχός προϋπολογισμός δεν βοηθά καθόλου ώστε να υπάρξει κάποια (έστω) ισοστάθμιση στη σεναριακή αρλούμπα, καθώς ναι μεν στις στατικές εικόνες το σχέδιο είναι περίπου αξιοπρεπές, εν τούτοις, στις πολλές σεκάνς δράσης το πενιχρό budget βγάζει μάτι. Ως εκ τούτου, η επιλογή να βαδίσει το project στα βήματα μιας Pixar ή μιας Disney αποδεικνύεται ατυχέστατη. Αν ελπίζετε σε χιούμορ, τότε να μην περιμένετε τίποτα, σε αντίθεση με τη μάχη της παγκόσμιας κυριαρχίας των τετράποδων (με κάτι από εξωγήινη εμπλοκή), κάνοντας εμφανές από ένα σημείο κι έπειτα πως καταφθάνει το «μεγάλο φινάλε». Για τους λάτρεις της στατιστικής, πάντως, να σημειώσω πως στην αυθεντική αγγλόφωνη έκδοση του φιλμ, τη φωνή του Τσάρλι δανείζει ο Όουεν Γουίλσον. Τουτέστιν, και έχοντας υπόψη τον αλήστου μνήμης «Marmaduke» (2010) στον οποίο ο ξανθομάλλης Τεξανός έκανε το ίδιο, βγαίνει το διπλό συμπέρασμα πως όπου σκύλος με τη φωνή του Γουίλσον… τρέχουμε μακριά! Και όπου Τσάρλι και superhero… ακόμα μακρύτερα. Τέτοιο jackpot σαν του «Σούπερ-Τσάρλι», βέβαια, δεν ξέρω αν θα ξανατύχει ποτέ!