του Ηλία Φραγκούλη

Παραδοξότητα των καιρών. Εδώ έχουμε ένα φιλμ είδους με ενδιαφέροντα σεναριακά στοιχεία και ιστορία, όμως, εκτελεσμένο με σημερινούς κανόνες… τηλεοπτικής πλατφόρμας που του στερούν την όποια αξία κινηματογραφικότητας. Στο ίδιο level κινείται και το casting, με αποτέλεσμα να χαντακώνεται ένα ψυχαγωγικό εργάκι, το οποίο ξεκινά με αναμνήσεις από βρετανικές TV series μυστηρίου της δεκαετίας του ’70.

Ζευγάρι αναζητά νέα κατοικία μακριά από την πόλη, σε μια απόπειρα να ξεχάσει το δυσάρεστο συμβάν της αποβολής της συζύγου. Μεσίτρια τους συστήνει να συναντήσουν έναν άγνωστο άνδρα που έχει ακόμη καλύτερες γνώσεις για τη διαθεσιμότητα σπιτιών στην περιοχή, εκείνος θα τους συμπαθήσει ιδιαίτερα και καθώς δεν έχει οικογένεια για να τον κρατά δεμένο μ’ αυτή την (διόλου ταπεινή) έπαυλη, θα τους κάνει μια πρόταση που κανείς δεν θα μπορούσε ν’ αρνηθεί: να την κάνουν δική τους και να φτιάξουν εκεί τη δική τους οικογένεια, υπό τον απλούστατο όρο να μην ανοίξουν ποτέ την πόρτα του κελαριού!

Ο μυστηριώδης άνδρας θα εξαφανιστεί από το τοπίο, η Σέρα θα ονειρεύεται να «πιάσει» ξανά παιδί, ενώ ο Τζον θα βρει μπελά μεγάλο στη δουλειά του, όταν η προηγούμενη σχέση του τον κατηγορήσει για sexual harassment, έχοντας εμμονή μαζί του. Εκείνος δεν θα πει τίποτα στη σύζυγό του και μέσα σ’ ένα κλίμα ψυχολογικής έντασης, η πόρτα του κελαριού θα τον προκαλεί όλο και περισσότερο, ώστε να μάθει τα (επικινδυνά;) μυστικά του περιεχομένου του.

Η υποπλοκή τύπου «Ολέθρια Σχέση» (1987) περιέργως λειτουργεί και δένει με τα υπόλοιπα τεκταινόμενα δραματουργικά, το παρελθόν του σπιτιού και των ενοίκων του «σκιάζει» από απόσταση την εξέλιξη της ιστορίας και η όλη «σπαζοκεφαλιά» διατηρεί καλά στοιχεία μυστηρίου με ουκ ολίγα twist, όμως, το φιλμικό αποτέλεσμα προδίδεται από μία διαχείριση αρκετά απαθή, με σκηνοθεσία τηλεοπτικού mode και πρωταγωνιστές εφάμιλλης «ποιότητας». Και είναι κρίμα, γιατί το story αντέχει μέχρι τέλους, με ένα φινάλε που δεν είναι καθόλου συμβατικό, ούτε και παίζει με διάθεση ηθικού διδάγματος.