ΚΛΕΦΤΗΣ ΑΠΟ ΣΠΟΝΤΑ (2025)
(CAUGHT STEALING)
- ΕΙΔΟΣ: Δραματική Περιπέτεια Παρανομίας
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ντάρεν Αρονόφσκι
- ΚΑΣΤ: Όστιν Μπάτλερ, Ρετζίνα Κινγκ, Ζόι Κράβιτς, Ματ Σμιθ, Νικίτα Κουκούσκιν, Γιούρι Κολοκόλνικοφ, Μπενίτο Αντόνιο Μαρτίνες Οκάσιο, Γκρίφιν Νταν, Λιβ Σράιμπερ, Βίνσεντ Ντ’Ονόφριο, Κάρολ Κέιν
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 107'
- ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD
Στη Νέα Υόρκη του 1998, ο Χανκ μπλέκει άσχημα εξαιτίας του απότομου φευγιού του punk γείτονά του που πρέπει να δει τον πατέρα του στην Αγγλία, αφήνοντας στα χέρια του τη φροντίδα του pet γάτου του. Αυτό που ξεχνά να του αναφέρει είναι πως τον καταζητά όλος ο υπόκοσμος της πόλης!
Υπάρχει κάτι το παράδοξα αστείο εδώ, το οποίο υποβιβάζει άσχημα την ψυχαγωγική αξία του «Κλέφτης από Σπόντα» ή την όποια πρόθεση του Ντάρεν Αρονόφσκι να δώσει κάτι το καινούργιο σ’ ένα σινεμά ανάλαφρο, για τις μάζες: οι αντίστοιχες ταινίες από τα ‘90s παραμένουν πιο φρέσκιες από δαύτο!
Δίχως ίχνος εμβάθυνσης σε ιστορία και χαρακτήρες, ο Αρονόφσκι κάνει μια βουτιά στον χρόνο με ψήγματα νοσταλγίας (της εποχής του Τζουλιάνι, σοβαρά;), σαν ένα homage σκηνοθετικού στυλ το οποίο ούτε μοιάζει να επαν-εφευρίσκει, πάνω σε μία ιστορία που δεν σχολιάζει ήρωες αλλά μετατρέπει σε καρικατούρες στερεοτυπικές φιγούρες από «κόντρα» πολιτισμικές προελεύσεις. Ο Μάρτιν Σκορσέζε είχε απογειώσει ένα παρόμοιο concept σύγκρουσης της αφελούς, «υπνοβατούσας» κανονικότητας μ’ ένα σκοτεινό σύμπαν εγκληματικότητας κι εκκεντρικότητας στο «Μετά τα Μεσάνυχτα» (1985), που ο Αρονόφσκι ίσως είχε στο βάθος του μυαλού του, όμως, καλύτερα να ξεχαστεί εντελώς μια τέτοια σύγκριση / αναφορά διότι τούτο το φιλμ θα έπεφτε… πολύ πιο χαμηλά σε αξιολόγηση.
Η κλισεδιάρικη πλοκή παρεξηγήσεων και «ανατροπών» δεν βρίσκει σχεδόν ποτέ ένα αξιομνημόνευτο momentum, πέραν της προφανούς κλιμάκωσης μέσω καταδιώξεων στο τελευταίο μέρος, όπου το οργανωμένο έγκλημα ξεκληρίζεται σταδιακά, μέχρι να μείνει ακριβώς αυτό που… φαντάζεται ο θεατής για το τέλος. Το casting σε κάνει να εκτιμάς ακόμη περισσότερο την «Anora» (ακόμη ένα ατυχές σημείο αναφοράς), με τους ηθοποιούς να μην έχουν τα κατάλληλα «πατήματα» για να τονώσουν κάπως χιουμοριστικά τους ρόλους τους (ειδικά το δίδυμο των Χασιδιστών Εβραίων παραείναι άκυρο).
Στην τελική, όπως μου ήρθε παρακολουθώντας τους τίτλους τέλους, το «Κλέφτης από Σπόντα» θα χαρακτηριζόταν ιδανικά με το quote «σαν Γκάι Ρίτσι που έχει πάρει Valium», αλλά σίγουρα δεν θα το δείτε πουθενά να φιγουράρει ως ατάκα κριτικού για τη διαφημιστική προώθηση της ταινίας. Και κάτι για το ζήτημα του… χωροχρόνου στο έργο. Ας πούμε ότι δεχόμαστε την ύπαρξη ενός τέτοιου punk-ιού στη Νέα Υόρκη των τελών των ‘90s. Τους Idles που στο διάολο τους ήξερε ο τυπάς, αφού σχηματίστηκαν… το 2009!
