του Άγγελου Μαύρου

Ανερυθρίαστα προσχηματική η αφορμή της εβδομηντακονταετούς επετείου για την «επανέκδοση» κατά την εταιρεία διανομής της (πρόκειται, βεβαίως, για… γ’ προβολή, μιας κι είχε επιστρέψει 20 μόλις μήνες πριν ξανά στα θερινά!), αλλά αυτό δε διαταράσσει τη συνέχεια στην «αρχή μίας όμορφης φιλίας» που έγινε πριν από δεκαετίες μεταξύ ημών και τού εγερτήριου στην απ’ όξω, «δεν υπάρχει ευτυχία που να κόβεται στα τρία», πεπρωμένου ειδυλλίου εναντίον Β’ Παγκοσμίου συμμαχιών, συμφερόντων κι εθνικού ζητήματος διλήμματος love s(t)or(r)y οροσήμου.

Τον (άντρα τον πολλά βαρύ και πληγωμένα σαρκαστή) Μπόγκαρτ τον αγκαζάρει αγαπησιάρικα ανέφικτα η Μπέργκμαν, το αναντικατάστατα έξοχο των καρατεριστών Ρέινς/ Βάιντ/Λόρε/Γκρίνστριτ είναι απόλαυση, το κιαροσκούρο εικαστικό κρησφύγετό σου και οι νοσταλγοί τσιτάρουν αιωνίως το απαθανατισμένο μπούρου μπούρου ενόσω τραγουδούν το θρυλικό πιανιστικό άσμα «As Time Goes By». Έχει γεράσει το εναντίον τού κατακτητή πατριωτικό θέμα, οι φάσεις ραντεβού στο χθες Παρίσι είναι b-Χόλιγουντ, αλλά «φεύγεις» ακόμα Καζαμπλάνκα. Ραντεβού στο Rick’s Cafe – όχι για DVD, ελπίζουμε…