του Ηλία Φραγκούλη

Φιλμ δωματίου, που αμέσως μαρτυρά τη θεατρική του πηγή (από το έργο της Γιασμίνα Ρεζά), το «Ο Θεός της Σφαγής» πρέπει ν’ αποτελεί την πιο πληκτική κινηματογραφική εμπειρία της ζωής μου, σε συνάρτηση με τη διάρκειά του (που ελάχιστα ξεπερνά τη μια ώρα, αφαιρώντας τίτλους αρχής και τέλους)!

Χωρίς αληθινά επιχειρήματα, ουσιαστικές αφορμές και μ’ εκρήξεις κωμικοτραγικά… αδιάφορες, οι τέσσερις πρωταγωνιστές φοράνε άκομψα τις μπουρζουά μάσκες τους, ως «αντίπαλες» τάξεις μεγαλοαστών εναντίον new age-rs κι αγωνίζονται να κάνουν το χειλάκι σου να σκάσει με δήθεν βιτριολικό χιούμορ, ξερνώντας (κυριολεκτικά), πετώντας κινητά σε βάζα με νερό και μπαινοβγαίνοντας (οι πλέον άκυρες στιγμές του έργου) από το ασανσέρ και ξανά πίσω στο διαμέρισμα για ένα καφεδάκι και λίγη σαλονάτη λογοδιάρροια ακόμη.

Θα περίμενε κανείς από τον Πολάνσκι να κάνει γερό παιχνίδι μέσα στο κλειστοφοβικό περιβάλλον αυτού του κουαρτέτου, όμως, ακόμη και σε αυτό το επίπεδο, κερδισμένοι είναι μονάχα οι Ντιν Ταβουλάρις (σκηνικά) και Πάβελ Έντελμαν (φωτογραφία), οι οποίοι κάνουν τις σωστές «πάσες» μεταξύ τους για ν’ αξιοποιήσουν τον αγωνιστικό χώρο και να… προδοθούν από το σκηνοθέτη τους, που ποτέ δεν επιτυγχάνει το δημιουργικό γκελ σε τούτους τους τέσσερις τοίχους. Φόστερ, Βαλτς, Γουίνσλετ και Ράιλι φωνασκούν από αμηχανία, δεν ξέρουν πώς να ελέγξουν τα… τετραγωνικά τους και παγιδεύονται σε μια χρονολούπα διαλόγων, με περιεχόμενο αστικού φαρισαϊσμού που θα σε κάνει να ζητάς κάτι για τον πονοκέφαλο! Πιο απολαυστικό θα ήταν εάν… έβγαζαν το σκασμό από την αρχή και παλούκωναν εαυτούς στον καναπέ, για να παρακολουθήσουν τον «Εξολοθρευτή Άγγελο», αν ρωτάς κι εμένα.