FreeCinema

Follow us

ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ (2005)

(CACHÉ)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα Μυστηρίου
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μίκαελ Χάνεκε
  • ΚΑΣΤ: Ντανιέλ Οτέιγ, Ζιλιέτ Μπινός, Μορίς Μπενισού, Ανί Ζιραρντό, Γουαλίντ Αφκίρ, Ντενί Πονταλιντές, Ντανιέλ Ντουβάλ, Ναταλί Ρισάρ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 117'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ROSEBUD

Φιλήσυχη οικογένεια τρομοκρατείται από βιντεοκασέτες που πιστοποιούν πως τα μέλη της παρακολουθούνται από αγνώστους, με αφορμή και σκοπό… «κρυμμένο».

Σε καλύτερη φόρμα από οτιδήποτε έχει κάνει από την εποχή του «Funny Games» (1997), ο Μίκαελ Χάνεκε επιστρέφει στο αγαπημένο του σύμπαν, τον αστικό εφιάλτη της μπουρζουαζίας και την ενοχή που πρέπει να τη βαραίνει με τον πιο σαδιστικά αγωνιώδη τρόπο. Στο «Κρυμμένος», μία τυπικά υγιής οικογένεια δέχεται βιντεοκασέτες που δείχνουν την οικία της από μια κρυφή κάμερα, ενώ άλλοτε υποδεικνύουν τοποθεσίες και ανθρώπους που σχετίζονται με το παρελθόν του πάτερ φαμίλια Ζορζ.

Όσο η αφήγηση φλερτάρει με τα στοιχεία θρίλερ του σεναρίου, τόσο περισσότερο εσείς τσιτώνετε με τα μυστικά της πλοκής, τις όποιες ανατροπές και το μέλλον αυτών των χαρακτήρων που μοιάζουν να αυτοτιμωρούνται για την ύπαρξή τους και τις επιλογές που έκαναν στη ζωή τους. Δυστυχώς, όμως, πρέπει να κατανοήσετε πως ο Χάνεκε ουδέποτε ασχολήθηκε με τον θεατή! Αν οι ήρωες των ταινιών του είναι καταδικασμένοι να υποφέρουν σα να μην υπήρξε ποτέ Θεός κι ανθρώπινος οίκτος μαζί, άλλο τόσο μας υπολογίζει και ο «δημιουργός», ο οποίος (πλέον) μετατρέπει σε μανιέρα την αποκλιμάκωση του… μη φινάλε, αφήνοντάς σε με τη σπαζοκεφαλιά της διανόησης ή με την αίσθηση μιας κοροϊδίας που πρέπει να υποστείς (και πάλι) διότι έτσι υπαγορεύει το «καλλιτεχνικό» σινεμά.

Εξαιτίας ενός καθαρού στιλ μυθοπλασίας στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, το τελευταίο δεκάλεπτο περισσότερο αδυναμία μαρτυρά παρά εξυπνάδα του σκηνοθέτη να κοιτάξει κατάματα αυτό που κρίνει, καταλήγοντας να είναι αυτός ο χειρότερα κρυμμένος της υπόθεσης, ο οποίος δήθεν αφελώς αλλά σκεπτόμενα σε παρατάει με ένα «ανοιχτό φινάλε» (sic) που σχεδόν καταστρέφει όλο το υπόλοιπο φιλμικό οικοδόμημα. Αν θελήσετε ν’ αποκωδικοποιήσετε αυτό που είδατε, σίγουρα θα βρείτε αναφορές (η αλγερινή ταυτότητα του παιδικού φίλου του Ζορζ) και μία φιλοσοφημένη αντίληψη γύρω από ζητήματα υπαρξιακά και σαφώς βατά σε σχέση με την καθημερινότητά μας. Αυτό, όμως, δε σημαίνει πως δικαιολογείται και ο ευνουχισμός του θεατή που, όχι, δεν περιμένει να του σερβίρουν μασημένη τροφή αλλά ένα… πλήρες γεύμα, βρε αδελφέ!

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Το άνωθεν κείμενο είναι η κριτική που έγραψα για το φιλμ το 2006, όταν αυτό διανεμήθηκε για πρώτη φορά στους ελληνικούς κινηματογράφους. Είχα αρχίσει να κουράζομαι με την «άσκηση» ανυπαρξίας φινάλε στις ταινίες του Χάνεκε, αλλά είχα φερθεί στο έργο σχετικά ευγενικά, παρά τη… ζοχάδα που μου έφερναν συζητήσεις με συναδέλφους ή fans του «Κρυμμένου», οι οποίοι μου τόνιζαν πως τα πάντα «εξηγούνταν» όσο έπαιζαν… οι τίτλοι τέλους! Με το μπαρδόν, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι φεύγουν από το σινεμά όταν ξεκινούν οι τίτλοι τέλους. Τι μαλακίες είναι αυτές; (Ψύχραιμα το λέω.)


MORE REVIEWS

ΕΚΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ

Ένας πιλότος θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια κατάσταση ζωής και θανάτου, όταν αναγκαστεί να προσγειώσει το επιβατηγό αεροσκάφος του σε μια ζούγκλα, στη μέση του πουθενά.

JOYLAND

Υπό καθεστώς οικογενειακής πίεσης, προκειμένου να βρει δουλειά, ο μικρότερος γιος πακιστανικής φαμίλιας καταφεύγει στην έσχατη λύση της εργασίας σε… ερωτικό χοροθέατρο. Η καθημερινή συναναστροφή του με την transsexual πρωταγωνίστρια του θεάματος, εξελίσσεται σε έρωτα. Αυτά, όμως, είναι δύσκολα πράγματα για έναν νεαρό και… παντρεμένο Πακιστανό!

ΜΠΕΛ: Ο ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ

Ένα ντροπαλό νεαρό κορίτσι θ’ αποφασίσει να «δραπετεύσει» σ’ έναν εικονικό κόσμο, εκεί όπου ο καθένας μπορεί να είναι αυτό που θέλει. Σύντομα, όμως, θα συνειδητοποιήσει πως ο ψηφιακός κόσμος δεν διαφέρει και τόσο από τον πραγματικό.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

Έπειτα από σαράντα χρόνια παραμονής στην ξενιτιά, ο Φελίτσε επιστρέφει στη Νάπολη. Νεανικές αναμνήσεις ξυπνούν στη θύμησή του, τα φαντάσματα του παρελθόντος, όμως, γυρίζουν για να τον στοιχειώσουν.

Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Στα τέλη του 19ου αιώνα, ένας Δανός ιερέας ταξιδεύει μέχρι την Ισλανδία με σκοπό να επιβλέψει το χτίσιμο μιας εκκλησίας σ’ ένα απομονωμένο μέρος του νησιού.