του Ηλία Φραγκούλη

Ιδού ένα έργο που διατρανώνει με υπερηφάνεια τη ματαιοδοξία των stars, μαζί και το πόσο υπέρκομψη μπορεί να είναι μια… αποτυχία. Διότι τα όσα παρακολουθείς είναι στημένα με τρόπο αποτελεσματικό και ικανό να σου τραβήξει την προσοχή, από τη στιγμή που τα μάτια σου θα αντικρύσουν το τόσο καλοφωτογραφισμένο ζεύγος των Τζολί – Πιτ, που διασχίζει τοπία της υπαίθρου με ένα vintage convertible αμάξι, υπό τους ήχους του ξεχασμένου «Jane B.» με την Τζέιν Μπίρκιν (του αξίζει μια αναβίωση, κάργα!). Όταν, όμως, συνειδητοποιήσεις πόσο χωλαίνει ο ρυθμός της ταινίας, πόση άγνοια στην οικονομία του μέσου ως σκηνοθέτις έχει η Αντζελίνα Τζολί (εδώ αναγράφεται και ως Πιτ) και πόσο ακόμη πιο δραματική ήταν η επιλογή το φιλμ να στηριχτεί αποκλειστικά και μόνο σε ένα δικό της σενάριο, αρχίζεις να ασφυκτιάς. Όμορφα, φυσικά!

Υπάρχει ένα κρυμμένο μυστικό που κουβαλάει αυτό το ζευγάρι, ένα τραύμα που τους αποξενώνει, τους μετατρέπει σε «εχθρούς» σ’ ένα μέτωπο στο οποίο δεν υπάρχουν νικητές ή πραγματικά αντίπαλα μέτωπα. Είναι δύο άνθρωποι που ερωτεύτηκαν, βρίσκονται ακόμη μαζί, αλλά δείχνουν και συμπεριφέρονται ως παραιτημένοι από ζωή και συναισθήματα, πιθανότατα και για τον κόσμο όλο. Άπαξ και υποψιαστείς τι είναι αυτό που τους «χώρισε» (ο έμπειρος στο δράμα θεατής θα το αντιληφθεί αμέσως), το «Δίπλα στη Θάλασσα» γίνεται… ακόμη πιο βαρετό. Η κορύφωση παίρνει εξωφρενικά πολύ χρόνο για να φέρει το λυτρωτικό ξέσπασμα και η συνέχεια αυτού δεν κρύβει κάτι νέο, κάποια ανατροπή, μια αλλαγή στην πορεία του φιλμ ώς το φινάλε του. Δεν υπάρχει εξιλέωση, δηλαδή.

Η Τζολί (Πιτ) αντιπαραβάλλει τη ρουτινιάρικη καθημερινότητα του «τραυματικού» ζεύγους με το νεαρό αντρόγυνο του διπλανού διαμερίσματος, που εκείνη συνηθίζει να παρακολουθεί από μια τρύπα στον τοίχο, σα να είναι μια «μηχανή του χρόνου» που της φανερώνει γνώριμα βιώματα του δικού της παρελθόντος και των ονείρων που είχε ως νιόπαντρη νύφη. Ο σχεδιασμός και αυτού του ζευγαριού είναι σχηματικός, υφίσταται για να μας βοηθήσει να «μάθουμε» το πρόβλημα των κεντρικών χαρακτήρων της ταινίας και εμπεριέχει ένα ζηλόφθονο αίσθημα που η σκηνοθέτιδα ίσως έχει γνωρίσει και κατ’ ιδίαν, όντας παντρεμένη με έναν από τους πιο επιθυμητούς άνδρες στον πλανήτη (οι tabloids τους έχουν «χωρίσει» ουκ ολίγες φορές, άλλωστε).

Ως άσκηση ύφους στην arthouse κινηματογραφική γλώσσα της δεκαετίας του ’70, με πιο έντονα τα σημάδια του σινεμά του Τζόζεφ Λόουζι (εκκεντρική επιλογή που εκφράζεται με την έννοια της «ψαγμενιάς»), το «Δίπλα στη Θάλασσα» θα μείνει στην ιστορία σαν μια αξιοπερίεργη carte postale, πανέμορφα και ναρκισσιστικά… τραβηγμένη από τον Κρίστιαν Μπέργκερ (από τους πιο σταθερούς συνεργάτες του Μίκαελ Χάνεκε), με επίσης αξιοπρόσεκτη δουλειά του Γκαμπριέλ Γιαρέντ στη σύνθεση του score. Αν και όλα αυτά «σβήνουν» κάτω από τις πόζες της ίδιας της Τζολί (Πιτ). Είναι η αρχή και το τέλος του… σύμπαντος αυτής της ταινίας. Ξέρεις. Γιατί μπορεί.