FreeCinema

Follow us

ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΙ (2016)

(BRAQUEURS)

  • ΕΙΔΟΣ: Περιπέτεια
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ζουλιάν Λεκλέρκ
  • ΚΑΣΤ: Σαμί Μπουαζιλά, Γκιγιόμ Γκουί, Γιουσέφ Χατζντί, Καϊνά Καρινά, Νταβίντ Σαρασινό
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 81'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ODEON

Μια συμμορία που ειδικεύεται στις ληστείες τεθωρακισμένων φορτηγών και χρηματαποστολών θα βρεθεί μπλεγμένη με μια επικίνδυνη ομάδα εμπόρων ναρκωτικών, μετά από μια δουλειά που θα στραβώσει.

Γαλλική crime περιπέτεια… «Heat»-ικών καταβολών, όχι όμως και εξίσου σπουδαίων «υλικών», η νέα ταινία του Ζουλιάν Λεκλέρκ αποτελεί μια ακόμη προσθήκη στο σύμπαν του νέου μαφιόζικου γαλλικού κινηματογράφου, με μια ιστορία που δεν τη λες και καινούργια, παρά την όποια γοητεία ορισμένων καλών στιγμών, αφού στο σύνολό της δεν διακρίνεται ούτε για τη σεναριακή της πρωτοτυπία, ούτε και για το σκηνοθετικό «collage» σκηνών που θυμίζουν άλλα, καλύτερα και πιο «ενεργητικά» φιλμ του είδους. Ακολουθώντας το μοντέλο μιας εθνικής σχολής με παράδοση στο συμμορίτικο σινεμά, η ταινία του Λεκλέρκ παραμένει με τη σειρά της πιστή στη σκηνοθετική ψυχρότητα, τη (μετρημένη) βία και τις εντυπωσιακές σκηνές καταδίωξης, χωρίς επί της ουσίας να κάνει κάτι λάθος, έχοντας όμως την ατυχία να μοιάζει υφολογικά (σεναριακά οι ομοιότητες είναι δεδομένες) με πληθώρα άλλων ταινιών. Κοινώς, πρόκειται για έργο που έχεις ξαναδεί δεκάδες ακόμη φορές.

Ο Γιανίς είναι ο άτυπος αρχηγός μιας συμμορίας που ξαφρίζει χρηματαποστολές με τον πλέον κινηματογραφικό τρόπο (ΟΚ, αυτό τους το δίνω), ποντάροντας κατευθείαν στη χοντρή μπάζα και ζώντας αποκλειστικά από το ξέπλυμα του χρήματος που συλλέγουν. Μετά την τελευταία δουλειά, ο μικρότερος αδελφός τού Γιανίς θα αναλάβει να ξεφορτωθεί τα όπλα, προκειμένου να θολώσουν τα νερά για την αστυνομία που τους αναζητά, αλλά θα πουλήσει ένα εξ αυτών σε μια προσπάθεια να βγάλει κάτι παραπάνω. Δυστυχώς, το όπλο θα καταλήξει στα χέρια μιας σεσημασμένης σπείρας εμπόρων ναρκωτικών που θα βρει τον μπελά της, όταν ένας εκ των ανδρών της συλληφθεί. Οι μεγαλέμποροι θα απαιτήσουν τώρα από την ομάδα του Γιανίς να φέρει εις πέρας μια ληστεία με έπαθλο μερικές δεκάδες κιλά ηρωίνης προκειμένου να «πατσίσουν».

Υπάρχουν μερικές ταινίες που παρά το γεγονός πως δεν έχουν κάποιο κραυγαλέο πρόβλημα, εντούτοις δεν μοιάζουν ικανές να διατηρήσουν το ενδιαφέρον του θεατή, καθώς είτε θα πραγματεύονται καταστάσεις που έχουμε δει πολλάκις στο σινεμά (κανείς δεν μίλησε για παρθενογένεση, έτσι κι αλλιώς), είτε θα στερούνται σεναριακών στοιχείων που αν μη τι άλλο θα μπορούσαν να προϊδεάσουν για μια διαφορετική προσέγγιση. Οι συγκεκριμένες ταινίες είναι και οι πιο δύσκολες στην ανάλυσή τους, καθώς κάτι σε ενοχλεί, αλλά δεν είσαι σίγουρος για το τι ακριβώς είναι αυτό. Το ίδιο συμβαίνει και με το φιλμ του Λεκλέρκ, το οποίο αποτελεί απλά μια διεκπεραιωτική ταινία είδους και τίποτα περισσότερο, πραγματικό κρίμα αν το καλοσκεφτεί κανείς, αφού ο Γάλλος δημιουργός μοιάζει να έχει τα φόντα για κάτι αξιόλογο, αν τουλάχιστον κρίνουμε με βάση τη σκηνοθετική πλευρά της ταινίας. Οι σκηνές καταδίωξης στους γαλλικούς δρόμους και το λειτουργικά καδραρισμένο ανθρωποκυνηγητό αποδεικνύουν πως ο Λεκλέρκ διαθέτει και το «μάτι» και το action, χαρίζοντας μερικές ξεκάθαρα άξιες στιγμές (και αρκούντως πρωτότυπες να προσθέσουμε) σε μια κατά τα άλλα κάπως αδιάφορη ιστορία που σε «ξυπνάει» κυρίως όταν ο ταλαντούχος Γκιγιόμ Γκουί κάνει την εμφάνισή του.

Εκ των πραγμάτων το «Αδίστακτοι» δεν εντυπωσιάζει ίσως επειδή δεν τολμά ποτέ να γίνει πιο επιθετικό και σκληρό, όπως το πρόσφατο και εξαιρετικά στυλιζαρισμένο «Suburra». Υπάρχει μια σχεδόν αδιόρατα προσεγμένη και φτιασιδωμένη αντιμετώπιση του τρόπου δράσης των συμμοριών, σαν οι εγκληματίες να λειτουργούν κάπως με… «το γάντι», εξολοθρεύοντας καλαίσθητα και φροντίζοντας πάντα η δόση του αίματος να είναι τόση όση. Σίγουρα ο αυτοσκοπός των συγκεκριμένων ταινιών δεν είναι – μόνο – η κινηματογραφική απεικόνιση της βίας σε βαθμό υπερβολής, περιμένεις όμως πως αν μη τι άλλο κάτι τέτοιο θα γίνει εφικτό στην τελική πράξη του γκανγκστερικού δράματος, κατά κάποιον τρόπο αποδίδοντας έτσι την αναμενόμενη σινεματική δικαιοσύνη, που όταν τελικά έρχεται, δεν τη λες και ακριβώς αιματηρή.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αν αγαπάς τις crime περιπέτειες, ίσως βρεις κάτι να σε ιντριγκάρει εδώ. Βέβαια, παίζει και να καταλήξεις να την παρακολουθήσεις… από το σπίτι, δεδομένου πως πρόκειται για παραγωγή του 2015 που μάλλον άργησε να φτάσει κι από τα μέρη μας. Καταλαβαίνεις…


MORE REVIEWS

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΕΚΦΩΝΗΤΗΣ

«Εδώ και αρκετό καιρό, ξέρω ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα ήθελα να κάνω όταν γίνω πενήντα χρονών. Θα ήθελα να κλείσω έναν ξεχασμένο λογαριασμό ερωτικού ενδιαφέροντος με τη νεότητά μου.»

ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΡΙΑ ΒΡΙΚΟΛΑΚΑΣ ΑΝΑΖΗΤΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΟ ΑΤΟΜΟ

Η Σάσα, θυγατέρα οικογένειας βρικολάκων, από μικρή είχε ψυχολογικά προβλήματα σε σχέση με τον τρόπο με τον οποίο επρόκειτο ν’ αναζητά την τροφή της (σκοτώνοντας ανθρώπους) στο μέλλον. Μεγαλώνοντας, εξακολουθεί να βρίσκεται σε εμπόλεμη κόντρα με τους δικούς της γι’ αυτό, όμως, η γνωριμία της μ’ ένα αυτοκτονικό νεαρό αγόρι εμφανίζει ξαφνικά θετικές προοπτικές.

ΜΝΗΜΗ

Κοινωνική λειτουργός που κουβαλά σοβαρά τραύματα από το παρελθόν συνδέεται με ανοϊκό συνομήλικό της άνδρα, τον οποίο ενδεχομένως να γνώριζε από παλιά. Η μνήμη, όμως, παίζει παράξενα παιχνίδια.

ΑΔΑΜ

Ανύπαντρη έγκυος γυναίκα βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι χήρας μάνας με μικρή κόρη. Στο Μαρόκο, όμως, αμφότερες οι συνθήκες είτε είναι διόλου αποδεκτές, είτε δέχονται ισχυρές πιέσεις ώστε να διαφοροποιηθούν.

Η ΚΥΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ

Παρίσι, 7 Μαΐου 1995. Ο Ζακ Σιράκ εκλέγεται Πρόεδρος της Γαλλίας. Η σύζυγος του, Μπερναντέτ, ονειρεύεται σπουδαία καριέρα πλάι του ως η Πρώτη Κυρία της χώρας, πλην όμως, τόσο ο άντρας της όσο και οι συμβουλάτορες του δεν έχουν καθόλου σε εκτίμηση το πολιτικό της ένστικτο.