του Ηλία Φραγκούλη

Και να που η αναπάντεχα μεγάλη εισπρακτική επιτυχία του «Νεκρού Τηλεφώνου» (2022) γίνεται αφορμή για ένα τίμιο sequel το οποίο τολμά να κάνει το καταστασιακό του να δείχνει ακόμη πιο… «weird», δίχως να τρώει τα μούτρα του. Κάπου ανάμεσα σε ρεαλιστικό περιβάλλον και ονειρικό εφιάλτη με δράση που έχει… θανάσιμες επιπτώσεις στο πρώτο, ο Σκοτ Ντέρικσον ρίχνει αναπάντητες κλήσεις στον «Εφιάλτη στο Δρόμο με τις Λεύκες» και δεν αφήνει τους fans του σινεμά τρόμου να κλείσουν μάτι!

Έχουμε πια προχωρήσει στα ‘80s και ο «The Grabber» αποτελεί παρελθόν στην αληθινή ζωή, όμως, «αναγεννάται» ακόμα πιο απειλητικός και μοβόρικος σ’ ένα «παράλληλο» σύμπαν το οποίο αψηφά κάθε χωροχρόνο. Καταφύγιό του είναι οι εφιάλτες της Γκουέν, μέσω της οποίας στοχεύει να έρθει πιο κοντά στον Φιν και να πάρει την εκδίκησή του, σκοτώνοντας όποιο από τα δύο αδέλφια μπορέσει ευκολότερα (αν όχι και τα δύο). Ρόλο κλειδί στην υπόθεση παίζουν οι εφιάλτες – flashback της Γκουέν στην εποχή όπου ζούσε η (όντως αυτόχειρας;) μητέρα τους, οδηγώντας τους ήρωες του «Νεκρού Τηλεφώνου 2» στο παγωμένο τοπίο μιας ορεινής λίμνης και σε μία παρακείμενη εκκλησιαστική κατασκήνωση στην οποία είχαν εξαφανιστεί μυστηριωδώς τρία νεαρά αγόρια. Οι σωροί τους δεν βρέθηκαν ποτέ και η Γκουέν μέσω των ονείρων της θα προσπαθήσει να «αποκωδικοποιήσει» τη λύση αυτών των εγκλημάτων που, προφανώς, συνδέονται με το παρελθόν του «The Grabber».

Ανά στιγμές περισσότερο ευφάνταστος και τολμηρός από την προηγούμενη φορά, ο Ντέρικσον δίνει εδώ παραπάνω αφηγηματικό χρόνο στα σαφώς πιο τρομακτικά όνειρα που καταδιώκουν την Γκουέν και ταυτόχρονα επηρεάζουν και τον πραγματικό κόσμο των ηρώων, χαρίζοντας βίαια αιμοσταγείς σεκάνς, μερικές από τις οποίες θα ανήκουν στη σφαίρα του κλασικού για το genre στο μέλλον. Η σκηνή όπου η πρωταγωνίστρια αψηφά τους νόμους της βαρύτητας είναι ένα θαυμάσιο homage στον «Αόρατο Βιαστή» (1982), ενώ ολόκληρη η αναμέτρηση της κορύφωσης στην παγωμένη λίμνη αποτελεί ένα ασταμάτητο roller coaster εφιαλτικής έντασης, αρκούντως νοσηρής και σκιαχτικής.

Εφάμιλλο της πρώτης ταινίας στην τελική, το «Νεκρό Τηλέφωνο 2» κάπου υπερβάλλει στο σεναριακό του μπέρδεμα και ρισκάρει να χάσει τον θεατή, όμως, η σκηνοθεσία του Ντέρικσον που «ανακυκλώνει» και ανανεώνει με (ενίοτε) σουρεαλιστικό τρόπο ιδέες από το παρελθόν του σινεμά τρόμου ανεβάζει τον πήχη και ισοφαρίζει με το χαμένο έδαφος (η αδικαιολόγητη διάρκεια κατεβάζει σε κάμποσα σημεία τον ρυθμό και υποβιβάζει τον τόνο του σασπένς… «υπναλέα») του φιλμ, προσφέροντας μια συνέχεια που κερδίζει το στοίχημα και δικαιολογεί δημιουργικά την ύπαρξή της.