του Νίκου Παλάτου

Ήρωας κινέζικου TV series που μετρά κάμποσα επεισόδια, καθώς και δύο κινηματογραφικές ταινίες, ο Μπέρνι είναι μια αδέξια πολική αρκούδα που (κατά τα φαινόμενα) μπλέκει σε απίθανες περιπέτειες. Κρίνοντας από τούτη την «Αποστολή στον Άρη», αυτές είναι διόλου δελεαστικές και καθόλου αστείες.

Καταρχάς, το φιλμ υποπίπτει σε ένα δομικό σφάλμα το οποίο έχουμε εντοπίσει και σε άλλες περιπτώσεις αντίστοιχων μεταφορών από την τηλεόραση στον κινηματογράφο κι έχει να κάνει με τη θεώρηση πως η γνώση για τους βασικούς ήρωες εκλαμβάνεται ως δεδομένη από όλους (πόσω μάλλον όταν, στην προκειμένη, υπάρχουν και ταινίες που έχουν προηγηθεί αυτής). Όλο το πλήρωμα της αποστολής στον Άρη μοιάζει να ξέρει καλά τα καμώματα του Μπέρνι όταν ανακαλύπτει πως έχει τρυπώσει στο διαστημόπλοιο, όμως, προσωπικά έμεινα ν’ αναρωτιέμαι τι ακριβώς είχε συμβεί… μερικές δεκάδες επεισόδια πριν!

Με τα πολλά κι αφού έκανα το «χατίρι» των σεναριογράφων… να μην έχω και πολλές απορίες για τα προηγούμενα, άρχισε να ξεδιπλώνεται το στόρι της «Αποστολής», όπου ο Μπέρνι έχει μεγάλο όνειρο να γίνει αστροναύτης κι αρπάζει την ευκαιρία από τα μαλλιά. Δηλώνει έτοιμος να συνδράμει στην πολυεθνική διαστημική αποστολή που πηγαίνει στον Άρη, έπειτα από μήνυμα του καθηγητή Ρέιμοντ (ο οποίος ήταν νιος και γέρασε ερευνώντας τον κόκκινο πλανήτη) που ρητά αναφέρει την ανακάλυψη ενός επικίνδυνου τέρατος το οποίο πρέπει να συλληφθεί άμεσα. Ο αρκούδος, όμως, αντί να βοηθήσει στην εξολόθρευση του τέρατος… πιάνει να κάνει παρέα μαζί του, καθώς αυτό αποδεικνύεται περισσότερο φιλικό απ’ ότι αιμοβόρο.

Θυμίζοντας ένα σωρό live action ταινίες και animation που εκτυλίσσονται στο διάστημα (ενδεικτικά αναφέρω τη «Διάσωση» και το «WALL-E», αντίστοιχα), το σενάριο προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο σουρεαλιστικό buddy movie και την εξωγήινη περιπέτεια. Δεν καταφέρνει τίποτα από τα δύο, μιας και το slapstick χιούμορ που επιχειρεί μέσω του γκαφατζή Μπέρνι είναι χαρακτηριστικά αγέλαστο, ενώ οι «περιπετειώδεις» ανατροπές του σεναρίου είναι ολοφάνερες, ακόμα κι αν δεν έχεις δει ποτέ animation με καλοκάγαθους καθηγητές που αναλαμβάνουν να γλυτώσουν την ανθρωπότητα από έναν ολέθριο κίνδυνο (είναι και τόσο πρόσφατα εκείνα τα «Ονειροζωάκια»…).

Η φυσιογνωμία του Μπέρνι παραπέμπει πιο πολύ στον σκύλο Μπράιαν του «Family Guy» παρά σε πολική αρκούδα, γεννώντας παράλληλα πολλά ερωτήματα γύρω από την τετράποδη ύπαρξή του επί το γενικότερο (θα μπορούσε απλά να είναι άνθρωπος, δίχως να έχει αλλάξει απολύτως τίποτα στην πλοκή!). Το σύνολο της παραγωγής στέκει (τουλάχιστον) σε αξιοπρεπές επίπεδο, αλλά αυτό ελάχιστα συνεισφέρει ώστε να κάνει τούτο τον «Μυστικό Πράκτορα» να πετύχει στην αποστολή ψυχαγωγίας του ανήλικου κοινού.