του Ηλία Φραγκούλη

Οι «Ανυπόφοροι Γείτονες» (2014) ήταν μια εισπρακτική έκπληξη (κόστισε 18 εκατομμύρια δολάρια κι έφερε πίσω 270… εκατομμύρια, προφανώς!) που έτυχε θερμής υποδοχής από τους θεατές γιατί συνδύασε πετυχημένα ένα αρκετά ρεαλιστικά καταστασιακό σύμπαν με όλη εκείνη την ξεκαρδιστική «βρωμιά» της πιο άθλια εμπορικής αμερικανικής κωμωδίας. Είχε αυτό το trash που ζητάς από το είδος, αλλά ταυτόχρονα είχε και κάτι να σου πει για την καθημερινότητά σου, τις σχέσεις ενός ζευγαριού, τον ερχομό ενός παιδιού και τη σταδιακή μετάλλαξη δύο απόλυτα φυσιολογικών ανθρώπων σε… γονείς.

Η αλήθεια είναι ότι το sequel έφτασε αρκετά… βιαστικά, όμως το ευχάριστο νέο είναι ότι και η δεύτερη ταινία αυτών των «Γειτόνων» είναι του ιδίου ακριβώς επιπέδου, ίσως όχι με τόσο πολλά twists σε πλοκή (απλά, κάνεις τράμπα στα φύλα των διπλανών ταραξιών) αλλά σίγουρα εξίσου διασκεδαστική. Η αίσθηση του déjà vu είναι τόσο ορατή όσο η επανάληψη του αστείου με τους αερόσακους, όμως όταν δεις τι κάνουν με αυτούς σε ένα garage ο Σεθ Ρόγκεν και ο Ζακ Έφρον, αφού βρεθείς να ουρλιάζεις στο πάτωμα με το αποτέλεσμα, θα καταλάβεις ότι… δε σε χάλασε κιόλας!

Αρχικά, υπάρχει και περιεχόμενο. Κάτι που δεν γίνεται να παραγνωρίσεις. Οι χαρακτήρες του ζευγαριού που μάθαμε από την πρώτη ταινία εξακολουθούν να είναι ακομπλεξάριστα… νορμάλ, να πειραματίζονται σε σεξουαλικές στάσεις ή να «καπνίζουν» κάνναβη (διόλου «πολιτικά ορθό»!) χωρίς να αλλάζουν στάση ζωής επειδή έγιναν οικογενειάρχες, έχοντας στο πλάι τους ενισχυμένη την παρουσία του φιλικού τους ζευγαριού των Τζίμι και Πόλα, οι οποίοι επίσης περιμένουν γεννητούρια και προσφέρουν ουκ ολίγες εξωφρενικές στιγμές white trash αμερικανιάς με ανεβασμένο τον πήχη στο gross στοιχείο.

Από την απέναντι πλευρά, τα κορίτσια που θέλουν… αυτό που ήθελε και η Σίντι Λόπερ στα 80’s, απλά, φέρνουν έναν αέρα ανανέωσης στη θεματολογία του φιλμ, μιλώντας μέχρι και για φεμινισμό ή διεκδίκηση του ελέγχου της σεξουαλικότητας και των (γυναικείων) δικαιωμάτων τους, σε μια κοινωνία σπουδαστών όπου το φύλο τους αντιμετωπίζεται μόνιμα μέσα από slutty στερεότυπα κατάκτησης του αιδοίου ή της παρθενιάς τους (το τελευταίο απασχολεί έντονα την ηρωίδα της Κλόι Γκρέις Μορέτς, του «θηλυκού» Ζακ Έφρον τούτης της ταινίας). Ακόμη και εκείνος, όμως, επιστρέφει, πλέον πληγωμένος από την απόρριψη του καλύτερού του φίλου (επειδή παντρεύτηκε, επιτέλους, τον γκόμενό του και έπρεπε να τον διώξουν από το σπίτι που μοιράζονταν, μέρος τού φιλμ το οποίο σχολιάζει αιχμηρά και τα στραβά των «ρόλων» της gay κοινότητας), παίρνοντας στην αρχή το μέρος των κοριτσιών ως μέντορας για την καταστροφή των γειτόνων (εύλογο), αλλά αλλάζοντας μέτωπο στην πορεία λόγω… χάσματος γενεών!

Οι νέοι χαρακτήρες (κυρίως ο μεσίτης του Μπίλι Άιχνερ και ο πατέρας της Μορέτς, Κέλσι Γκράμερ) βγάζουν δίκαιο γέλιο, το σεξιστικό χιούμορ αποθεώνεται, (χωρίς spoilers) πολλά σκετσάκια προσφέρουν το γέλιο που σου έλειπε αυτή την περίοδο και οι «Ανυπόφοροι Γείτονες 2» κάνουν τη δουλειά τους σεβόμενοι την επιτυχία της πρώτης ταινίας, κάτι αρκετά ασυνήθιστο για sequel. Απλά, το στόρι δεν αντέχει να πάει το φιλμ αρκετά παραπέρα, υποχρεωμένο να παραμείνει στο concept της κόντρας των δύο (τόσο) γειτονικών οικημάτων. Στην τελική… party hard, βρε αδελφέ!