του Παναγιώτη Μήτσικα

Μετά τη θέαση αυτής της ταινίας, αν θα μπορούσα να πραγματοποιήσω μία μου ευχή, αυτή δεν θα ήταν να αποκτήσω εκατομμύρια ή να έχω τη δυνατότητα να γίνω αόρατος. Η επιθυμία μου θα ήταν να περάσω ένα βράδυ στο γραφιστικό τμήμα της εταιρείας TANWEER, ώστε να μπορέσω να συμπληρώσω στην αφίσα του φιλμ (πάνω από το όνομα του σκηνοθέτη) ένα «…από τον άνθρωπο που μας έφερε το ‘Vice: Η Πόλη της Βίας’»! Ο Μπράιαν Α. Μίλερ, περί ου ο λόγος, μπορεί να υπερηφανεύεται για τον ζηλευτό κατάλογο των credits του, που αποτελείται αποκλειστικά από straight-to-DVD ανθυπο-action ταινίες με airbrushed πάλαι ποτέ stars στην αφίσα. Πάνω απ’ όλα, όμως, πρέπει να προσθέσει στα «γαλόνια» του πως κατάφερε να πραγματοποιήσει το αδιανόητο: να μας παρουσιάσει κάτι ίσως πιο κακό κι από το προαναφερθέν sci-fi με τον Μπρους Γουίλις.

Η ιστορία μας αρχίζει με τους τρεις υπεύθυνους μίας ληστείας τραπέζης, που συναντώνται με τρεις συνεργάτες, ώστε να τους παραδώσουν το μερίδιό τους. Φυσικά, οι δεύτεροι δεν είναι ευχαριστημένοι με τη συμφωνία κι έτσι αρχίζει το μπαμ-μπουμ, από το οποίο γλυτώνει μόνο ο μεγαλύτερος της παρέας, ο Μακ (Μάθιου Μοντίν). Βαριά τραυματισμένος, εννοείται πως παθαίνει αμνησία και βρίσκεται πλέον στη φυλακή, κατηγορούμενος για τον φόνο των υπολοίπων, αλλά ταυτόχρονα πιεζόμενος από την αστυνομία να θυμηθεί πού έχει κρύψει τα εναπομείναντα 15.000.000 δολάρια της ληστείας. Εκεί αρχίζει το πολύ αστείο κομμάτι: με τη βοήθεια δύο ατόμων θα καταφέρει να δραπετεύσει από τη φυλακή, χάρη σε ένα εξαιρετικά περίπλοκο και πολυμήχανο σχέδιο. Ποιο είναι αυτό; Η αποφυγή του ελέγχου στο αυτοκίνητο που τον φυγαδεύει από τη «στενή», επειδή ο – μέσα στο κόλπο – τύπος από πίσω αρχίζει να κορνάρει σε φάση «Άντε, τελείωνε, έχουμε και δουλειές…»! Ας ελπίσουμε πως δεν θα δείξουν ποτέ αυτή την ταινία σε πραγματικούς φυλακισμένους, γιατί οι αποδράσεις θα χτυπήσουν κόκκινο από τους μιμητές.

Έτσι, η παρέα μας χορηγεί στον Μακ ένα πειραματικό χάπι που θα τον βοηθήσει να ξεπεράσει την αμνησία και να θυμηθεί πού βρίσκονται τα κλοπιμαία, ώστε να ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα (σίγουρα, αφού θα έχει ολοκληρωθεί η ταινία). Αν νομίζατε πως δεν μπορεί να συμβεί κάτι χειρότερο, περιμένετε μέχρι τα flashback του ήρωά μας, που είναι κάτι ανάμεσα σε shaky cam του Πολ Γκρίνγκρας και το εφέ όταν ο Φρόντο φορούσε το δαχτυλίδι στον «Άρχοντα». Με τα κωμικοτραγικά που συμβαίνουν επί της οθόνης, πραγματικά δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις ποιο είναι το χειρότερο απ’ όλα, αλλά αναγκαστικά θα πρέπει να καταλήξουμε στο σενάριο, το οποίο θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε με το «Human Centipede» (αν ο διαστροφικός γιατρός τού τελευταίου συνέρραφε σενάρια αντί για ανθρώπινα σώματα).

Κάπου εδώ, ας μνημονεύσουμε την εκπληκτική διανομή του «Flashback», με (προεξ)άρχοντα φυσικά τον Σιλβέστερ Σταλόνε, να περιφέρει τον βαριεστημένο εαυτό του επί περίπου 10 λεπτά από τα 92 της ταινίας, παίρνοντας το top billing, διότι με κάποιον τρόπο έπρεπε να βρει αγοραστή η ταινία. Σίγουρα, αυτό δεν θα συνέβαινε με τον Μάθιου Μοντίν, η καριέρα του οποίου τα τελευταία χρόνια μοιάζει πιο διαταραγμένη κι από τους στρατιώτες στο «Full Metal Jacket» (όπου συμμετείχε κάποτε).

Ποιος θεατής θα μπορούσε πραγματικά να ενδιαφερθεί για μία τέτοια ταινία που, υπό κανονικές συνθήκες, δεν θα έκανε καν καριέρα στα DVD clubs (εντάξει, στα χρόνια τής VHS θα έπιανε τόπο…); Η απάντηση είναι γνωστή, αλλά οι υποχρεώσεις των γραφείων διανομής είναι υποχρεώσεις. Και ένα τεράστιο μυστήριο (του σύμπαντος) μαζί…