της Ελεωνόρας Βερυκοκίδη

Με μία συμπαραγωγή Βραζιλίας, Γαλλίας και Ολλανδίας, ο Μαρσέλο Καετάνο μάς καλεί να αναγνωρίσουμε τη συντροφικότητα στις πιο δραματικές ιστορίες που μπορούν να ειπωθούν στη μεγάλη οθόνη, χωρίς να «φλερτάρουν» με τη «σαπουνοπερίστικη» δομή μιας τηλεοπτικής σειράς. Ο Γουέλινγκτον, γιος αλκοολικού αστυνομικού, μπορεί να αναζητά τους «δικούς του» που έχουν εξαφανιστεί, μα οι δρόμοι δεν είναι ξένοι. Θα ξανασυναντηθεί με παιδικούς του φίλους και τη γνώριμη «queer» κοινότητα. Η ελευθερία που ήρθε με την ενηλικίωση και την έξοδο από τη φυλακή εκφράζεται μέσα από τη σεξουαλικότητά του. Φαντάζει «μοσχαρίσιο φιλέτο» (συμβολισμός που φέρει και το όνομα που του έδωσαν) στα μάτια του Ρονάλντο, ενός sex worker με ευρύ πελατολόγιο και ανοχή στις διαστροφές των άλλων, που θα τον συντροφέψει (και) επαγγελματικά.

Η περίπτωση του Γουέλινγκτον δεν αποτελεί περίπτωση ατόμου που έχει παρασυρθεί, αλλά μία ευοίωνη προοπτική για επιβίωση και περιπέτεια που δείχνει να τον ελκύει. Θα βρει και την οικογενειακή θαλπωρή στο ίδιο «πακέτο», γνωρίζοντας τον γιο του Ρονάλντο, που μεγαλώνει με την πρώην σύντροφό του και την τωρινή σύντροφό της χωρίς να παύει να θέλει να δει «την αδελφούλα του να μεγαλώνει». Ούτε και η περίπτωση του Ρονάλντο είναι περίπτωση gigolo που εκπορνεύει. «Έχεις πάει ποτέ στο Ρίο;», ρωτά τον Γουέλινγκτον, μαθαίνοντάς του και κινήσεις ενός boxer. Μέσα από τον φακό παρατηρείται μια ζεστασιά που ταιριάζει στη θεματική. Τα φώτα της πόλης δεν κινηματογραφούνται λαμπερά, αλλά είναι πολλά και ζεστά, όσο και τα χρώματα που είναι έντονα, δίνοντας ζωντάνια σε πιο σκοτεινές λήψεις. Ο θεατής λαμβάνει εικόνες μιας πόλης στην οποία δεν θα ένιωθε ούτε μόνος ούτε ξένος. Τον συγκεκριμένο συνδυασμό φίλτρων και λήψεων συναντάμε και σε άλλες δουλειές του Πέντρου Σοτέρου, που υπογράφει τη φωτογραφία μαζί με τη Ζοανά Λουζ, της οποίας η οπτική φαίνεται στη φωτεινότητα των ημερήσιων λήψεων, όπως στην τελευταία σκηνή όπου βλέπουμε τον Ρονάλντο με τον Γουέλινγκτον σε μία ταράτσα.

Ο Καετάνο χρησιμοποίησε κρυφές κάμερες για να «αιχμαλωτίσει» στιγμές των ηθοποιών σε πραγματικό περιβάλλον, όπως περιέγραψε σε συνέντευξή του στο Φεστιβάλ του Ρότερνταμ. Τη ζωντάνια κι αυτά τα χρώματα τα βλέπει καθημερινά στο downtown Σάο Πάολο, όπου και μένει και κινηματογραφούσε το ίδιο μέρος για δεκαπέντε χρόνια. «Συνήθως η πόλη φαίνεται γκρίζα και στενάχωρη φιλμικά. Κάτω από το δέρμα της πόλης γίνονται πολύχρωμα πράγματα. Ο τόπος έχει άλλη δυναμική. Υπάρχουν group μεταναστών, gay, και κόσμου που αγαπά την ηλεκτρονική μουσική», θέση που ήθελε να παίρνει το συγκεκριμένο φιλμ σε μια κοινωνική συζήτηση. Δεν είναι λίγα τα χρόνια που η queer κοινότητα έζησε αποκλεισμένη στην αφάνεια, χωρίς να γίνεται αποδεκτή. «Η δική σου γενιά είναι πιο τυχερή», καταλήγει συμπερασματικά ο Αλεσάντρε (ρόλος που ενσαρκώνεται από τον Μαρσέλο Βάρζια), άτομο με «οικονομική επιφάνεια» που γνώρισε τον Γουέλινγκτον σε ένα από τα «parties» και τον κάλεσε να μείνει για ένα διάστημα μαζί του, μιλώντας για την πρώην γυναίκα του και τα παιδιά τους.