του Ηλία Φραγκούλη

Έχοντας αποσπάσει το βραβείο καλύτερης animated ταινίας του 2025 από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία και φιγουράροντας στην πεντάδα των υποψηφίων για το αντίστοιχο φετινό Όσκαρ, το «Αρκό» δημιουργεί μεγάλες προσδοκίες, μα προσγειώνεται ανώμαλα σε κάτι που ίσως (;) ικανοποιήσει τους fans του φανταστικού, όχι όμως και το απόλυτο target group ενός φιλμ κινουμένων σχεδίων. Διότι αυτό που έχει φτιάξει ο Γάλλος Ουγκό Μπιενβενού αποτελεί έναν αχταρμά ενήλικων ιδεών με τις οποίες μπορούν να ταυτιστούν πρωτίστως… ώριμα μυαλά. Τουλάχιστον σε περιεχόμενο, διότι αισθητικά το πράγμα πάσχει. Πολύ!

Δίχως να διαμορφώνει έναν χαρακτήρα με προσωπικότητα, ψυχή και κίνητρα, ο Μπιενβενού αφήνει τον Αρκό να ίπταται ως πρωτάρης στους ουρανούς του… time travelling, για να βρεθεί σε ένα περιβάλλον ουχί προϊστορικό αλλά «μπερδεμένα» σύγχρονο, καθώς αποτελεί μέλλον για τον θεατή, μα παρελθόν για τον ίδιο τον ήρωα. Το δικό του μέλλον κουβαλά κάποια από τα λειτουργικά χαρακτηριστικά του «Oblivion» (2013), το (μελλοντικό για εμάς) παρόν της μικρής Ιρίς μοιάζει περισσότερο με μια «χαριτωμένη» δυστοπία του γήινου κόσμου, όπου ο άνθρωπος συνυπάρχει υπό τον έλεγχο και ουχί απαραίτητα υπό την προστασία των robots, με προστατευτικούς θόλους που καλύπτουν τα σπίτια από ανεξέλεγκτα καιρικά φαινόμενα και κάθε λογής οικολογικές καταστροφές.

Ο Αρκό πέφτει εκεί από λάθος και η Ιρίς θα προσπαθήσει να τον προστατεύσει, ελπίζοντας να καταφέρει να τον βοηθήσει να επιστρέψει στη δική του διάσταση του χρόνου, πετώντας με μια ολόσωμη φόρμα στα χρώματα του ουράνιου τόξου (μία ενδεχόμενη νύξη του ζητήματος της σεξουαλικότητας, που όμως δεν αναπτύσσεται ποτέ σε μορφή συγκεκριμένου statement και φαντάζει μονάχα σαν «κούφια» και kitsch αντίληψη σχεδιασμού).

Η μονοτονία χαρακτηρίζει την αφήγηση του έργου, πράγμα που βαραίνει το όλο εγχείρημα ακόμη πιο αρνητικά αν σκεφτούμε πως το «Αρκό» είναι ένα animated φιλμ το περιεχόμενο του οποίου κυρίως οι ενήλικες θα μπορέσουν να προσεγγίσουν, με τον συναισθηματισμό να «καπελώνει» την εξέλιξη της ιστορίας με τους πιο επιτηδευμένα προκάτ και εύκολους τρόπους. Δυστυχώς, όλα αυτά γίνονται όλο και λιγότερο αποδεκτά στη θέα ενός χειροποίητου σχεδίου που στην αρχή σκέφτεσαι να συγκρίνεις με το στυλ του εικόνων του Χαγιάο Μιγιαζάκι, όμως, στην πορεία αντιλαμβάνεσαι πως κουράζει και από την… ασχήμια του! Εκτός εάν η πρόθεση του Μπιενβενού ήταν αυτές οι ηλικίες των -αντα (και άνω) να νοσταλγήσουν τα πιο παλιοκαιρίσια και κάπως άτεχνα animation… τηλεοπτικών αναμνήσεων. Σ’ εμένα, πάντως, δεν «έπιασε».