του Νίκου Παλάτου

Ο Σκωτσέζος συγγραφέας Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, εκτός από πολλά κλασικά μυθιστορήματα όπως «Το Νησί των Θησαυρών» και το «Δόκτωρ Τζέκιλ και κύριος Χάιντ», έγραψε μια σειρά από ταξιδιωτικές ιστορίες. Σε μία από τις πρώτες εξ αυτών, η οποία εκδόθηκε στα 1879 και έφερε τον εύγλωττο τίτλο «Travels With a Donkey in the Cévennes», ο Στίβενσον περιέγραψε την δωδεκαήμερη περιπατητική του περιπλάνηση στα βουνά που απλώνονται από τα κεντρικά έως τα νότια της Γαλλίας, όπου για συνοδοιπόρο του είχε έναν γάιδαρο ονόματι Μοντεστέν. Θεωρείται πρωτοποριακό βιβλίο για το είδος της ταξιδιωτικής λογοτεχνίας, εισάγοντας εν πολλοίς το ελεύθερο camping στη φύση ως ψυχαγωγική δραστηριότητα στην ύπαιθρο. Έκτοτε, είναι πολλοί αυτοί που περπατούν κάθε χρόνο τα σχεδόν διακόσια χιλιόμετρα της διαδρομής του Στίβενσον, θέλοντας να ζήσουν το ταξίδι του όπως (περίπου) κι εκείνος.

Η Αντουανέτ ουδεμία τέτοια πρόθεση είχε, καθώς (κατά το πως δείχνει) μάλλον αγνοούσε την ύπαρξη τούτης της ιστορίας. Αυτό που δεν αγνοεί με τίποτα, όμως, είναι ο Βλαντιμίρ, πατέρας μιας μαθήτριάς της, με τον οποίo διατηρεί παθιασμένη ερωτική σχέση. Όταν την πληροφορεί πως οι διακοπές που σχεδίαζαν να πάνε μαζί δεν παίζουν πια ως προοπτική, αφού η σύζυγός του οργάνωσε στα ξαφνικά οικογενειακή outdoor εξόρμηση στα Σεβέν, η ολίγον αφελής δασκάλα δεν το σκέφτεται και πολύ. Καταφθάνει άμεσα στα ορεινά της Γαλλίας, ως άλλος Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον παίρνει… γάιδαρο για να της κουβαλάει τα μπαγκάζια και ξεκινά ν’ αναζητεί τα χνάρια του Βλαντιμίρ, δίχως να καταλαβαίνει καλά-καλά τι ακριβώς περιμένει να πετύχει. Ο έρωτας, όμως, ως γνωστόν τυφλώνει.

Είκοσι χρόνια έπειτα από το ντεμπούτο της με το «Les Autres Filles» (2000), η Καρολίν Βινιάλ παραδίδει τη δεύτερη ταινία της καριέρας της, η οποία φωνάζει… ελληνικό κινηματογραφικό καλοκαίρι. Αν και ανώτερη από τον γαλλικό κατιμά που συχνά πυκνά διανέμεται κατά τη θερινή περίοδο στη χώρα μας, «Ο Γάιδαρος, Ο Εραστής μου κι Εγώ» προδίδεται σε σημαντικό βαθμό από το σενάριο της μαντάμ Βινιάλ. Από την άφιξη κιόλας της Αντουανέτ στο πανδοχείο εκκίνησης του οδοιπορικού της, εισάγεται φαρσική υποπλοκή κατινίστικης «ανάκρισης» από τους υπόλοιπους ταξιδιώτες σχετικά με το σκοπό της διαμονής της εκεί, σε μια σκηνή γυρισμένη μ’ εκείνο το ύφος που έχουμε βαρεθεί να τονίζουμε πως οι Γάλλοι δεν το έχουν με τίποτα. Άπαξ της εμφάνισης του τετράποδου Πατρίκ, το φιλμ βουτάει στα νερά της ανέμελης «χαριτωμενιάς», θέτοντας σε πρώτο πλάνο τις δυσκολίες της ζωής στην ύπαιθρο, συνοδεία άτακτου ζωντανού. Το στόρι βαλτώνει για ώρα, παρακολουθώντας αποκλειστικά τις περιπέτειες της Αντουανέτ και του γαϊδαράκου της, με πλήθος μεταξύ τους «διαλόγων», μέχρι να σημάνει η ώρα των παρεξηγήσεων εξαιτίας του (σημαντικά καθυστερημένου) ανταμώματος παράνομου ζευγαριού και συζύγου.

Όσο αληθές είναι πως η Λορ Καλαμί διαθέτει ανάλαφρο κωμικό χάρισμα, άλλο τόσο γεγονός είναι πως η Αντουανέτ της ουδεμία εξέλιξη έχει ως χαρακτήρας στην ταινία, αφού καθ’ όλη τη διάρκειά της παραμένει σταθερά… χαζοβιόλα. Πιθανότατα να έχει ανάγκη την αληθινή αγάπη, ώστε να τονωθεί η γκρεμισμένη της αυτοεκτίμηση, πως όμως να πετύχει κάτι τέτοιο όταν ουδέποτε τα παθήματα τής γίνονται μαθήματα; Ο εξομολογητικός της μονόλογος σχετικά με τα ερωτικά της πεπραγμένα είναι λίαν χαρακτηριστικός, αναδύοντας την ίδια ώρα απελπισία κι άδολο ρομαντισμό. Η όποια αθωότητα της, όμως, υποσκελίζεται από το (πέραν πάσης αμφισβήτησης) πανέμορφο τοπίο των Σεβέν, αλλά και από τα δεκάδες «καλαμπούρια» με τον γάιδαρο Πατρίκ, που προσωπικά με άφησαν παγερά αδιάφορο. Υπό αυτό το πρίσμα, θυμίζει συχνά πυκνά ταινία της Disney για όλη την οικογένεια (!) η ορεινή περιπέτεια της Αντουανέτ, ενώ το υλικό προδιαθέτει για ενήλικη και πιπεράτη κομεντί αντιζηλίας.