του Ηλία Φραγκούλη

«Τι ήταν αυτό;», διερωτάται η αδελφή Σάρλοτ, καθώς αντιλαμβάνεται έντρομη τα χτυπήματα κάτω από ένα σφραγισμένο πηγάδι. «Ποιος νοιάζεται!», απαντά η ανήλικη Λίντα που την προτρέπει να τρέξει μαζί της μέχρι… την επόμενη σκηνή της ταινίας, ακόμη ένα «μπου» άνευ λόγου και αιτίας, δηλαδή. Αυτή η μικρή ατάκα του κοριτσιού συνοψίζει και το ίδιο το φιλμ, το οποίο αποτελεί prequel του «Annabelle» (2014), που με τη σειρά του προέκυψε ως spin-off της μεγάλης εισπρακτικής επιτυχίας «Το Κάλεσμα» (2013), που κι αυτό είχε ένα sequel από το οποίο αναμένεται να γεννηθεί ακόμη ένα spin-off (!), με το επερχόμενο «The Nun» (2018). Και κάπου εδώ συνειδητοποιείς ότι το πιο τρομακτικό πράγμα σε τούτο το franchise είναι… το ίδιο και το αυτό!

Επιχειρώντας να «εξηγήσει» τον μύθο της ομώνυμης, δαιμονισμένης κούκλας, το «Annabelle: Creation» μας πηγαίνει πίσω στο παρελθόν και μας συστήνει την οικογένεια ενός κατασκευαστή χειροποίητων κουκλών, ο οποίος χάνει την κόρη του σε τροχαίο και συνεχίζει να ζει με τη σύζυγό του σε μια απομονωμένη φάρμα, κρατώντας από τον έξω κόσμο μυστικά που… ούτε καν ο σεναριογράφος του τολμά να ξεδιαλύνει, σε τούτο το prequel όπου η ιστορία απουσιάζει σχεδόν ολοκληρωτικά, ως μέρος του όλου ανεξήγητου της δράσης. Η πρώτη ώρα περνά απλώς «ενημερωτικά», στήνοντας μονάχα την ατμόσφαιρα για ένα αδιάκοπο σερί από κλισεδιάρικα κοψοχολιάσματα που έπονται, στα οποία ο θεατής είτε βλέπει κάτι σαν το φάντασμα του νεκρού κοριτσιού είτε τη δαιμονισμένη κούκλα – πρωταγωνίστρια να κυνηγά τρομαγμένα, ορφανά κοριτσάκια από σκοτεινό δωμάτιο σε αποθήκη, υπόγειο και ό,τι άλλο μπόρεσαν να σκαρφιστούν οι παραγωγοί και οι σκηνογράφοι.

Στο δεύτερο μισό της ταινίας, οι σκηνές διαδέχονται η μια την άλλη με αποκλειστικό σκοπό να σε τινάξουν από το κάθισμα, εκτός κι αν είσαι φανατικός οπαδός των… ταινιών τρόμου! Σε αυτό το ενδεχόμενο, θα βιώσεις την πλήξη της προβλεψιμότητας, με ήρωες και πρόσωπα να πηγαινοέρχονται επί της οθόνης, αναζητώντας μια κάποια υποψία αφήγησης που ποτέ δεν θα έρθει για να σώσει την κατάσταση, ακριβώς διότι… «ποιος νοιάζεται;»! Υπάρχουν στιγμές λειτουργικές, με φόβο και σασπένς, όμως η φόρμουλα του genre μοιάζει τόσο εξουθενωμένη από την επανάληψη που στο φινάλε σε κάνει να νιώθεις πραγματική ανακούφιση απλά και μόνο επειδή το έργο… τελείωσε. Τρόπος του λέγειν, βέβαια, αφού υπάρχει και «κρυμμένη σκηνή» μετά τα end credits, η οποία προετοιμάζει το έδαφος για τον ερχομό του «The Nun», πριν δούμε και «Το Κάλεσμα» να ξαναχτυπά για τρίτη φορά. Ετοίμαζε προμήθειες σε αγιασμό…