του Ηλία Φραγκούλη

Οικογενειακή υπόθεση των Ντέι-Λιούις είναι τούτη η «Ανεμώνη». Πατέρας και γιος γράφουν το σενάριο, ο πατέρας πρωταγωνιστεί και ο γιος κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Παραδόξως, το φιλμ δηλώνει αδυναμία (ή αδιαφορεί) να αφηγηθεί ενδοσκοπικά και με σαφήνεια μια οικογενειακή ιστορία, προτάσσοντας εικόνες θαυμάσιων κάδρων που… «σιωπούν», δίνοντάς σου την αίσθηση πως παρακολουθείς ένα music promo στο mute.

Πραγματικά, είναι τόσο ελλειπτικός ο τρόπος που προσεγγίζει τους χαρακτήρες του ο Ρόναν Ντέι-Λιούις, που για αρκετή ώρα δυσκολεύεσαι να καταλάβεις τι συμβαίνει και τι ακριβώς συνδέει αυτούς τους ανθρώπους! Όλη αυτή η «αινιγματική» ατμόσφαιρα από νωρίς πληγώνει την ταύτιση του θεατή με τα τεκταινόμενα και τους χαρακτήρες, αφήνοντάς τον (κάπως περιοριστικά) ν’ «αγγιστρωθεί» από τα εξαιρετικά φιλμαρισμένα τοπία φύσης ή εσωτερικών χώρων από τον dp Μπεν Φόρντεσμαν, με νωχελικές, ναρκισσιστικές κινήσεις της κάμερας, που ακόμη κι όταν συναντά τα ανθρώπινα πρόσωπα λες και φοβάται να τους αποσπάσει λέξεις… εξομολογητικές.

Σε αυτό το τελευταίο βασίζει τη δυναμική της η ταινία, χαρίζοντας (ακόμη) μία σκηνή ανθολογίας στη φιλμογραφία του Ντάνιελ-Ντέι Λιούις, ο οποίος «σπάει» την κινηματογραφική «σιωπή» (οποία ειρωνεία!) οκτώ ετών για το χατίρι του υιού του, εξηγώντας (ως Ρέι) τους λόγους της φυγής του από το ξεκίνημα μιας κανονικής οικογένειας που τελικά «υιοθέτησε» ο αδελφός του, παίρνοντας σχεδόν αναγκαστικά (από αγάπη ή από λύπηση, ποτέ δεν γίνεται σαφές) τον (κενό) ρόλο του συζύγου και του πατέρα. Ο Ρέι κρατά αυτή τη συνθήκη μέσα του σαν τραύμα διόλου αδελφικό και σε αρκετές στιγμές του έργου ξεσπά βίαια απέναντι στον Τζεμ, ο οποίος αποκαλύπτεται πως κι άλλες φορές στο παρελθόν δεν είχε σταθεί δίπλα του προστατευτικά. Πάντως, στην περίπτωση που αφορά σε ανάμνηση… κοπρολαγνικού χαρακτήρα, το παράδειγμα είναι μάλλον αψυχολόγητο και δεν συμβάλλει στη «χαρτογράφηση» του εσωτερικού κόσμου του Ρέι.

Η «Ανεμώνη» είναι μία ταινία μεγάλων μονολόγων που για να «μιλήσει» καλύτερα στο κοινό της είχε την ανάγκη διαλόγων. Οι Ντέι-Λιούις, όμως, είχαν αποφασίσει εδώ να παραδώσουν (αμφότεροι) από ένα είδος masterclass: solo υποκριτικής ο Ντάνιελ και «αφηρημένης» γλώσσας εικονοποιίας ο Ρόναν. Σε αυτό το πλαίσιο επιλογών, δεν αστοχούν! Γι’ αυτό και, ιδωμένο έτσι, το φιλμ κατάφερε να μου ασκήσει γοητεία. Χωρίς ζόρι.