ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΕ ΚΑΝΕΝΑΣ (1945)
(AND THEN THERE WERE NONE)
- ΕΙΔΟΣ: Θρίλερ Μυστηρίου
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ρενέ Κλερ
- ΚΑΣΤ: Μπάρι Φιτστζέραλντ, Γουόλτερ Χιούστον, Λούις Χέιγουορντ, Ρόλαντ Γιανγκ, Τζουν Ντιπρέ, Μίσα Άουερ, Τ. Όμπρεϊ Σμιθ, Τζούντιθ Άντερσον, Ρίτσαρντ Χέιντν, Κουίνι Λέοναρντ, Χάρι Θέρστον
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 97'
- ΔΙΑΝΟΜΗ: SUMMER CLASSICS
Επτά καλεσμένοι που τους συνδέουν… ανομολόγητα εγκλήματα, μία νεοπροσληφθείσα γραμματέας και δύο υπηρέτες συνυπάρχουν δίχως να γνωρίζουν γιατί σε μία έπαυλη σε απομονωμένο νησί και πεθαίνουν ένας-ένας με ανεξήγητους τρόπους. Μπορεί ο δολοφόνος να βρίσκεται ανάμεσά τους;
Το διασημότερο (και καλύτερο) ανάγνωσμα μυστηρίου της Άγκαθα Κρίστι, ο οποίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά ως «Ten Little Niggers» το 1939 (για να μετονομαστεί σε «And Then There Were None» έναν χρόνο αργότερα για την αμερικανική αγορά…), παραδόξως, δεν είχε ιδιαίτερη τύχη στον κινηματογράφο. Γνώρισε καμιά δεκαριά φιλμικές διασκευές, όμως, καμία δεν είναι πραγματικά αξιομνημόνευτη ή αντίστοιχα άξια λόγου με το βιβλίο.
Τούτο το «Και Μετά δεν Έμεινε Κανένας» αποτελεί την πρώτη κινηματογραφική διασκευή του έργου της Κρίστι, στην οποία ο Ρενέ Κλερ (έστω) διατήρησε ως χώρο δράσης το απομονωμένο νησί (στις περισσότερες απόπειρες που ακολούθησαν δεν τηρήθηκε ούτε καν αυτό!). Αυτό που εδώ… «ποδοπατείται» κυριολεκτικά είναι το ίδιο το βιβλίο, η εξέλιξη της πλοκής του και (ιδίως) το τελικό συμπέρασμα. Το πρωτότυπο φινάλε (μάλλον) θεωρήθηκε αρκετά κυνικό και σκληρό για το κοινό της εποχής, για να αντικατασταθεί από ένα πιο «χολιγουντιανό» τέλος, που χωρίς να είναι ακριβώς «happy», αλλοιώνει ουσιαστικά την αρχική στόχευση της Κρίστι ως προς το πρόσωπο και την ψυχολογία του ανθρώπου ο οποίος σχεδίασε και υλοποίησε μια τόσο περίτεχνη (και τιμωρητική) δολοπλοκία.
Αν και το σκηνοθετικό ύφος του Κλερ βγάζει ένα είδος… φθόνου προς το σινεμά του Άλφρεντ Χίτσκοκ, στην πράξη (και για το σημερινό μάτι, ειδικά) δείχνει τόσο άτσαλο και παρωχημένο, με το «Και Μετά δεν Έμεινε Κανένας» να μαρτυρά (με άσχημο τρόπο…) την ηλικία του. Κάτι που, φυσικά, δεν ισχύει ούτε και για παλαιότερες χιτσκοκικές παραγωγές, που ακόμη και στη δεκαετία του ’30 δίδασκαν δημιουργικά τις ιδανικές μεθόδους γυρίσματος ταινιών απόλυτα διαχρονικών (όπως αποδείχθηκε) για το συγκεκριμένο genre (για παράδειγμα, ποιος θα τολμούσε ποτέ να πει έως και στο σύγχρονο παρόν πως το «Η Κυρία Εξαφανίζεται» του 1938 έχει γεράσει;).
Τι μένει από όλο αυτό, λοιπόν; Το casting, το οποίο μπορεί να εκτιμηθεί από τους γνώστες των φιλμ ρεπερτορίου και της παλαιάς σχολής του Χόλιγουντ: από τον Ρόλαντ Γιανγκ (της περίφημης σειράς ταινιών με ήρωα τον κύριο Τόπερ) έως την Τζούντιθ Άντερσον (τη θρυλική μις Ντάνβερς της «Rebecca») και τον εργατικότατο κωμικό καρατερίστα Μίσα Άουερ.
