του Ηλία Φραγκούλη

Μία σκέτη παράνοια! Ούτε remake, ούτε και reboot εκείνης της μετριότητας από τα ‘90s, αλλά μία «revisited» εκδοχή απόπειρας remake της ταινίας… μέσα στην ταινία, από χιουμοριστική (φευ!) σκοπιά που (δήθεν) σπάει πλάκα με το πόσο στείρο από έμπνευση είναι το Χόλιγουντ σήμερα! Όχι απλά δεν γέλασα καθόλου με τούτο το «Ανακόντα», αλλά κόντεψε να στραβώσει (δια παντός) και η κάτω γνάθος μου, παρακολουθώντας σαστισμένος το άνευ ορίων ξεφτιλίκι του studio (της SONY) και των συντελεστών του φιλμ.

Κάποτε παιδάκια που γύριζαν home movies ζηλεύοντας το Χόλιγουντ, συναντιούνται ξανά ως ενήλικες και… λίαν αποτυχημένοι στη ζωή, με σκοπό να αναλάβουν την παραγωγή ενός remake του «Ανακόντα» (1997). Προφανέστατα, budget δεν υφίσταται, αλλά αυτό δεν τους εμποδίζει να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους, πηγαίνοντας στον Αμαζόνιο με τα λιγοστά τους μέσα και την υποστήριξη ενός ντόπιου ιδιοκτήτη σαφώς μικρότερου σε μέγεθος ερπετού, το οποίο καλείται να πρωταγωνιστήσει… με το ζόρι. Φυσικά, στα επικίνδυνα νερά της περιοχής καιροφυλακτεί κι ένα αληθινό τέρας φιδιού που θ’ αρχίσει να κατασπαράζει ότι βρει μπροστά του, έως και τα μέλη του συνεργείου ενός… επίσημου remake του «Ανακόντα»!

Κυριολεκτικά δυσάρεστο στη θέασή του, αυτό το αλαλούμ (στο πλαίσιο του genre στο οποίο ανήκει) συνδυασμού περιπέτειας με μπαλαφάρα και μια λανθάνουσα «πινελιά» τρόμου, γίνεται όλο και χειρότερο όσο περνά η ώρα, σαν να σε προσβάλει κατάμουτρα για τις αντοχές που επιδεικνύεις, καθώς αντιστέκεσαι στην ιδέα του… να το βάλεις στα πόδια και να εγκαταλείψεις την αίθουσα (γιατί όχι;). Όποιος τα καταφέρει και μετά από τη σκηνή με το γουρουνάκι ή το πως ο Στιβ Ζαν ξεπερνά τις ντροπές του και… ουρεί δημοσίως, είναι ο πραγματικός ήρωας αυτής της φιλμικής δοκιμασίας!

Last but not least, ο Τζακ Μπλακ πλέον εμφανίζεται στη μεγάλη οθόνη ικανός να υποδυθεί (και) τη… σκατόμαζα από το «Dogma» (1999) του Κέβιν Σμιθ, δίχως να χρειάζεται να χρησιμοποιηθούν CGI εφέ ή ειδικό μακιγιάζ… σιχαμάρας. Το ‘χει. Από μόνος του.