FreeCinema

Follow us

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΑΜΝΗΣΙΑΣ (2012)

  • ΕΙΔΟΣ: Πειραματικό Ντοκιμαντέρ
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Στέλλα Θεοδωράκη
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 103’
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ONE FROM THE HEART

Σκηνοθέτις ξαναπαίζει αφημένες λήψεις της νεανικής ζωής και των οικείων της απ’ τα 80’s. Αυτές πυροδοτούν νέα γυρίσματα των τριών τελευταίων χρόνων στην Αθήνα. Και την εμπνέουν, σποραδική αφηγήτρια πάνω απ’ το εναλλάξ μονταρισμένου υλικού απότοκο, για μία βιντεοφίλμ επιστολή σε έναν τότε / τώρα φίλο. Και στην ίδια. Σε τα μας;

Η experimental, δοκιμιακή ταινία τεκμηρίωσης λέει στην εμπορική διανομή «Μη μη λησμόνει» – κι αυτή, επαινετέα, ανταποκρίνεται; Παρήγορο, αν μη τι άλλο. Αλλά όσο κι αν έχει δοθεί στο να ξετρυπώσει, επεξεργαστεί, χωροχρονολογήσει, αναθυμηθεί πάνω απ’ το παρελθοντικό σώμα (εκείνης και του έμψυχου ή μη περίγυρού της) θαρρετά και κολαζάρει, ενίοτε αντικριστά, με καταγραφές του πρόσφατου παρόντος της στην… αναλογικά καλύτερη ταινία της η Στέλλα Θεοδωράκη, ταξιδιωτικό footage / εκμυστηρεύσεις / στοχασμοί / «ερασιτεχνικά» πλάνα / home movies, vintage και νεόκοπα, με ψηφιακή κάμερα και σούπερ 8 mm, στο κατάστιχο συνηθέστατα «γράφουν» το μη κεφαλαιώδες.

Τόσο ως ένα προσωπικό λεύκωμα του σε αλματική διαχρονία είναι της όσο και ως viewmaster contrast του χθες και του σήμερα της δημιουργού (επίδοξα και της ελληνικής πραγματικότητας αλλά δεν…), αυτό το αποθησαυριστικό menu στιγμών αποτυγχάνει, με εξαιρέσεις, να γίνει πυροκροτητής σκέψεων και συναισθημάτων και του θεατή εκτός της πρωταγωνίστριας και χρήστριάς του. Η μομφή απευθύνεται στην αφτιασίδωτη χαλάρωση ενός σπικάζ πλησίον στην κλάψα ή στο πομπώδες (ταυτοχρόνως κάπου κάπου), που έτσι καπακώνει ακόμη και το εν γένει όχι «ό,τι να ‘ναι» της εικόνας, στα σπαράγματα λήψεων (εν ώρα εργασίας ή μη) γραφείου που είναι η φύρα και η Greek Weird Wave Doc νεκρή φύση συνάμα της ταινίας, και στα καρέ – σχόλια (το αντίθετο της έμπνευσης) όπως οι διαδηλώσεις ή τα αποκαΐδια των Απόλλων – Αττικόν, που ούτε αρθρώνουν κάτι καινούργιο για την τρέχουσα Ψωροκώσταινα ούτε συλλαμβάνουν κάτι από το αληθινό fresco της, έστω στις πτυχές του.

Το ατομικό τού diary συναντάει τον αναγνώστη του σε αγγιχτικές στιγμές (κυρίως θεματικής «το σόι μου μέσα»), υφίστανται κάποια τερτίπια στιλ εν είδει ανάπαυλας (η σεκάνς των τρένων ή οι λήψεις του εν φωτοχορώ λεμονοστίφτη), τo κουλέρ λοκάλ σε Παρίσι / Σίδνεϊ / Λονδίνο / Μονεμβασία / Τανζανία / Κρήτη / Ύδρα κυαλάρεται με τη στάμπα του lo-fi vintage και, χαρντκοράδες της ρωμέικιας σελιλόζης, στην απόξω θα μπανίσετε behind the scenes παραλειπόμενα των πρόσφατων ταινιών των Πέτρου Σεβαστίκογλου και Θάνου Αναστόπουλου, σε pre ή post production. Αλλά, ανάμεσα σε πρώιμη Ναόμι Καγουάσε στο πιο mixer και σε light Τζόναθαν Καουέτ, αυτό το εκ βαθέων και επί προσωπικού Vimeo-στο-πανί συμπίλημα είναι για ένα view και ξεχνιέται. Προβοκάτορας της κυριολεξίας τα «Ημερολόγια Αμνησίας»; Αν είσαι κινηματογραφίστρια και της αμεριμνησίας…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Είσαι του κύκλου ΚΑΙ ξέρεις (γουστάρεις κιόλας) το είδος; Δες το, δε θα σε χαλάσει. Ευαισθητούλ(ηδ)ες, κάτι issues σας τα αγγίζει αλλά οι «Συναντήσεις με Αξιοσημείωτους Ανθρώπους» της ΕΡΤ είναι καλύτερες. Οι του εμπορικού, ούτε απ’ έξω…


MORE REVIEWS

ΤΟ ΚΟΣΤΟΥΜΙ

Στο Σικάγο του 1956, το οργανωμένο έγκλημα χρησιμοποιεί το κατάστημα ρούχων ενός Βρετανού κόπτη για «βιτρίνα» των χρηματαποστολών του. Όλα πάνε ρολόι, μέχρι τη στιγμή που ο πληγωμένος από σφαίρα γιος ενός μεγαλογκάνγκστερ αναζητά καταφύγιο στο ραφείο του μαγαζιού.

ΛΟΥΙΣ ΓΟΥΕΪΝ: ΕΝΑΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Βιογραφικό δράμα με τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς στον ομώνυμο ρόλο ενός εκκεντρικού καλλιτέχνη του 19ου αιώνα, ο οποίος έμεινε γνωστός για το τεράστιο ζωγραφικό του έργο που απεικόνιζε… ανθρωπόμορφες γάτες.

ΜΑΓΝΗΤΙΚΑ ΠΕΔΙΑ

Η Έλενα γυροφέρνει μ’ ένα αμάξι προς… το πουθενά. Το αυτοκίνητο του Αντώνη δεν παίρνει μπρος. Η μοίρα τους το ‘χε.

ΝΙΤΡΑΜ

Ο Νίτραμ είναι ένα «ξεχωριστό» ενήλικο αγόρι που ζει ακόμα με τους γονείς του, έχει σχεδόν ανεξέλεγκτη συμπεριφορά και παιδαριώδεις απαιτήσεις. Θα κάνει προσπάθειες να συνυπάρξει με τους ανθρώπους μιας κοινωνίας με την οποία αδυνατεί να επικοινωνήσει, θα βιώνει διαρκείς περιορισμούς κι απογοητεύσεις, και κάποια στιγμή θ’ «απασφαλίσει».

ΤΑ ΚΟΡΔΟΝΙΑ

Με έναρξη στη Νάπολη της δεκαετίας του ’80, το χρονικό μιας κατεστραμμένης συζυγικής σχέσης που διαρκεί σαν αληθινή αυτο-τιμωρία και άσκηση ταπείνωσης για το αντρόγυνο, με τελικούς (και πιο τραυματισμένους συναισθηματικά) αποδέκτες τα δυο παιδιά τους.