της Ιωάννας Παπαγεωργίου

Όνειρο ζωής για την Κλόουζ, που ως Άλμπερτ αποσπά την έκτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ ερμηνείας (το οποίο, όπως όλα δείχνουν, θα χάσει και πάλι, ισοφαρίζοντας το αρνητικό ρεκόρ των Θέλμα Ρίτερ και Ντέμπορα Κερ). Έχοντας ενσαρκώσει τον ίδιο ρόλο στο θεατρικό σανίδι, στη δεκαετία του ‘80 και ήδη επιχειρήσει (ανεπιτυχώς) την κινηματογραφική του μετενσάρκωση σε σκηνοθεσία Ίστβαν Σάμπο, στα 90’s, εμφανίζεται εδώ ως πρωταγωνίστρια, συν-σεναριογράφος, στιχουργός (του υποψήφιου για Χρυσή Σφαίρα τραγουδιού «Lay Your Head Down») και παραγωγός. Και αποτελεί από μόνη της έναν πολύ καλό λόγο για να δεις αυτή την ταινία.

Υποδειγματικά εγκρατής στα εκφραστικά της μέσα, κρατά όλη τη συναισθηματική ένταση κι ελάχιστες ανάσες κάτω από την επιφάνεια, επιτρέποντάς της οδυνηρά λιγοστές, αιφνίδιες και φευγαλέες εξάρσεις. Πλάθει, έτσι, ένα σπαρακτικά καταπιεσμένο χαρακτήρα που προσπαθεί απελπισμένα να βρει τη θέση του στον κόσμο. Και, ταυτόχρονα, χτίζει ένα υποβλητικό ψυχολογικό σασπένς για το αν ή πότε θα χάσει τον έλεγχο και θ’ αποκαλυφθεί. Απέναντί της, ερμηνευτική συνεργός και «συνένοχος», η ΜακΤίερ (υποψήφια για Όσκαρ δεύτερου ρόλου) βάζει φωτιά στο φυτίλι της αφήγησης. Κατοικώντας με ταιριαστή αυτοπεποίθηση το πληθωρικό πετσί του μπογιατζή Χιούμπερτ, (του οποίου το όνομα στα αγγλικά ηχεί επικίνδυνα κοντά στο hubris/ύβρις), φέρνει τον Άλμπερτ αντιμέτωπο με το κοινό μυστικό τους (στην πιο αξιοπερίεργα κωμικοτραγική σκηνή του φιλμ) και την προοπτική μιας καλύτερης ζωής.

Αντίθετα, όμως, με τον Χιούμπερτ, που ζει ως παντρεμένος άντρας, έχοντας αποδεχτεί και μένοντας πιστός στη σεξουαλική του ταυτότητα, ο Άλμπερτ δεν είναι ομοφυλόφιλος. Ή, πιο σωστά, δεν ξέρει τι είναι. Δοκιμάζοντας να χωρέσει σε μια κοινωνία που εξ αρχής τον έσπρωχνε βίαια στο περιθώριο, δεν έχει απλά απαρνηθεί τον εαυτό του. Τον έχει χάσει. Έτσι, όταν ο Χιούμπερτ τον προτρέπει να φτιάξει τη ζωή του με κάποια (ή κάποιον) που τον αγαπά και τον στηρίζει, αυτός καταλαβαίνει πως πρέπει να γίνει καθώς πρέπει σύζυγος και πατέρας, πριν επιχειρήσει ν’ ανοίξει το κατάστημα που ονειρεύεται. Η επιλογή του να φλερτάρει με την αφελή και παρορμητική συνεργάτη του, καθαρίστρια Χέλεν (Γουασικόφσκα) έχει, αναπόφευκτα, τραγικές συνέπειες. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη αδυναμία τούτου του βραδυφλεγούς, αλλά τελικά προβλέψιμου, φιλμ δωματίου. Δια χειρός του δεινού ψυχογράφου Ροντρίγκο Γκαρσία («Εννέα Ζωές»), απογυμνώνει αποκαλυπτικά και διαχρονικά, σε όλο το γκρίζο βάθος του, τον Άλμπερτ. Δεν καταφέρνει, όμως, να κάνει το ίδιο για τους ανθρώπους, την κοινωνία ή την εποχή που τον περιβάλλει αποπνικτικά.