του Παναγιώτη Μήτσικα

Περισσότερα από δέκα χρόνια μετά το τελευταίο επεισόδιο του θρυλικού (για το ισπανικό γίγνεσθαι) sitcom «Aida», ο εκ των πρωταγωνιστών, Πάκο Λεόν, αναλαμβάνει ένα διόλου ευκαταφρόνητο στοίχημα: τη σκηνοθεσία μιας «meta» ταινίας, η οποία αφορά σε μία εβδομάδα γυρισμάτων του (υποτιθέμενου) τελευταίου επεισοδίου της σειράς, με τους χαρακτήρες να ενσαρκώνουν… τον εαυτό τους. Το πετυχαίνει; Η αλήθεια είναι πως ναι, αλλά… με έναν γιγάντιο αστερίσκο να κρέμεται πάνω από το εγχείρημα.

Ακριβώς αυτή η επιτυχία του «Άιντα» («Aida y Vuelta» στον πρωτότυπο ισπανικό τίτλο, ένα λογοπαίγνιο πάνω στη φράση ida y vuelta που σημαίνει «μετ’ επιστροφής») βασίζεται στην άρρηκτη σχέση της ισπανικής κοινωνίας με το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Δέκα σεζόν, διακόσια τριάντα επτά (!) επεισόδια, μερικοί ηθοποιοί – ορόσημο του ισπανικού σινεμά (η σπουδαία Κάρμεν Μάτσι είναι εκπληκτική εδώ), είναι υπερ-αρκετά για να δημιουργήσεις μiα στενή σχέση με το κοινό σου, πολλώ δε μάλλον όταν η σειρά αποτελεί spin-off άλλης μίας μακροβιότατης εκπομπής, του «7 Vidas», η οποίο γνώρισε στο ευρύ κοινό την Παθ Βέγκα και τον Χαβιέρ Κάμαρα. Κάπου εδώ, να πούμε πως τα δικαιώματα του τελευταίου είχαν αγοραστεί από τον ΑΝΤ1, το μακρινό 2008, για το ελληνικό «7 Ζωές» με τον Γιώργο Σεϊταρίδη, το οποίο άντεξε (καλά το μαντέψατε…) για επτά επεισόδια. Πείτε μου κάτι πιο «meta» από αυτό!

Έτσι, λοιπόν, φαντάζει ακατανόητη η επιλογή της εξόδου στις αίθουσες μιας ταινίας που «παίζει» ατελείωτα με τη νοσταλγία και το θυμικό του Ισπανού θεατή, με δεκάδες αστεία πάνω σε περσόνες αποκλειστικά γνωστές στο κοινό της Ιβηρικής (χαρακτηριστικό αυτό για τη Λετίθια Σαμπατέρ, κάτι σαν τη δική μας Στέλλα Μπεζαντάκου). Αυστηρώς στα του φιλμ, το «Άιντα» οριοθετεί (προβλέψιμα) τους λαϊκούς χαρακτήρες της σειράς μέσα σ’ ένα νέο πλαίσιο cancel και δικαιωματισμού, χωρίς ωστόσο να καταφεύγει σε διδακτισμούς (όχι πως δεν γίνεται καρικατούρα…). Στο τελευταίο, βοηθά τα μέγιστα το tour de force της Κάρμεν Μάτσι, στην οποία ανήκει κάθε σκηνή, παρέα με την εξαιρετική Μίρεν Ιμπαργκούρεν (η οποία θυμίζει λίγο τη Μαρία Ναυπλιώτου).

Όσο καλές και να είναι οι προθέσεις του καστ, όμως, το πρόβλημα παραμένει. Πως να προσελκύσεις το ελληνικό κοινό σε ένα φιλμ που απευθύνεται αποκλειστικά σε Ισπανούς; Αρκεί να δούμε πως η μοναδική μη ισπανόφωνη χώρα που η ταινία πραγματοποίησε έξοδο στους κινηματογράφους είναι, φυσικά, η Ελλάδα!