της Ιωάννας Παπαγεωργίου

Στο χαρτί, διεκδικώντας την «εγγραφή» του στη μεγάλη οθόνη του σινεμά, αυτό το φιλμ είχε όλα τα απαραίτητα προσόντα για να φαντάζει πολλά υποσχόμενο: εξαιρετικής, κωμικής (και όχι μόνο) γενεαλογίας καστ (στους παραπάνω πρόσθεσε τους Μάικλ Σιν, Γκλόρια Ρούμπεν και την κλασική «φάτσα» / comic relief Γουάλας Σον), σενάριο βασισμένο σε ουκ ολίγον – εμπορικά και καλλιτεχνικά – επιτυχημένο μυθιστόρημα (δια χειρός Ζαν Χανφ Κόρελιτς) και σκηνοθέτη που είχε διαπρέψει δις στο παρελθόν σε ανάλογου είδους πόνημα («Ποιος Είναι το Αφεντικό» και, κυρίως, «Για Ένα Αγόρι»). Στο «ανέβασμά» του στο πανί, όμως, δεν καταφέρνει να πιάσει ούτε τη βάση.

Αποπροσανατολισμένο στις προθέσεις και αβέβαιο στην εκτέλεσή του, μένει μετεξεταστέο σε όλους σχεδόν τους τομείς. Σύσσωμοι οι χαρακτήρες είναι τόσο υπερβολικά… χαριτωμένα ιδιότροποι και εκκεντρικοί, που γίνονται επιτηδευμένες καρικατούρες. Ως τέτοιοι, ελάχιστη συμπάθεια και καθόλου συναρπαστική ταύτιση δεν είναι ικανοί να προκαλέσουν, παρά μόνο λίγα, περιστασιακά γελάκια. Ποιον να πάρεις και ποιον να αφήσεις; Τον Τζον του Ραντ που, αν και ιδρυτής και προφανώς μοναδικός δάσκαλος εναλλακτικού σχολείου, κάθε τόσο την κάνει για εκπαιδευτικές εξορμήσεις σε καταφρονεμένες γωνιές τους πλανήτη, κόντρα στις επιθυμίες του υιοθετημένου γιου του, αφού προηγουμένως, αν και επαναστάτης, φροντίζει για την καθωσπρέπει ακαδημαϊκή καριέρα μαθητή του, πέφτοντάς την άτσαλα και αιφνιδίως στην υπεύθυνη εισαγωγής στο Πρίνστον; Ή την – αλλού γι’ αλλού – Πόρσια της Φέι που, αν κι εναντιώνεται σθεναρά στο θεσμό του γάμου και της δημιουργίας οικογένειας, κάνει τα αδύνατα δυνατά για τον εν λόγω μαθητή, παίζοντας την καριέρα της κορώνα γράμματα, πιστεύοντας αδιαμαρτύρητα και χωρίς περαιτέρω έρευνα πως πρόκειται για το γιο που έδωσε κάποτε για υιοθεσία; Για να μην ανοίξω το στόμα μου για τους εξωφρενικά αψυχολόγητους, καταχρηστικά αστείους περιφερειακούς χαρακτήρες…

Ωστόσο, τα 107′ διάρκειας αυτού του φιλμ που δεν ξέρει ακριβώς ούτε τι είναι (δράμα, κωμωδία, ρομαντική κομεντί;), ούτε τι θέλει να πει (για τη σχέση γονιών – παιδιών, για το «την κρίσην μέσης ηλικίας φυγείν αδύνατον», για την εκπαίδευση;) δεν είναι ανυπόφορα. Λίγο το πηγαίο ταλέντο των ηθοποιών που δεν υποκύπτει στη μετριότητα του σεναρίου, λίγο οι αποκαλυπτικές πτυχές του τελευταίου όσον αφορά την άγνωστη, κωμικοτραγική διαδικασία εισαγωγής στα πιο περιζήτητα εκπαιδευτικά ιδρύματα του κόσμου τούτου, λίγο και το σε μεγάλο βαθμό ανοιχτό, ατακτοποίητο και όχι ακριβώς happy φινάλε του, μόλις που το διασώζουν από το απόλυτο μηδενικό.