του Παναγιώτη Μήτσικα

Έξι χρόνια μετά το «Villegas», ο Γκονσάλο Τομπάλ επιστρέφει στη φιλμογραφία με την «Κατηγορούμενη», η οποία μάλιστα βρέθηκε στο επίσημο διαγωνιστικό του περασμένου Φεστιβάλ Βενετίας. Θέλοντας να χτίσει μία ιστορία ανατροπών κι ένα έντονο ψυχολογικό πορτρέτο μίας οικογένειας και της κόρης τους η οποία κατηγορείται για φόνο, ο Αργεντίνος μάς παρουσιάζει ένα βραδυφλεγές (βλ. βασανιστικά αργό) δράμα, με το σπάνιο χάρισμα να καταφέρνει να… αποτύχει σε κάθε επίπεδο της ιστορίας στην οποία θέλει να εισαγάγει τον θεατή.

Οι ρομαντικές κομεντί πέθαναν (σχεδόν)! Ζήτω τα ισπανόφωνα θρίλερ. Το shifting της εγχώριας (και όχι μόνο) διανομής προς την ισπανόφωνη αγορά των ανατροπών, των whodunit και των ψυχολογικών θρίλερ ολοένα και αυξάνεται, ιδιαίτερα μετά και την παρουσία hits όπως ο περσινός «Αόρατος Επισκέπτης», που κερδίζουν το ενδιαφέρον του ελληνικού κοινού. Αν ρωτάτε και τον γράφοντα, από τα «Χτυποκάρδια στο Γραφείο» και τον Ντανί Μπουν, χίλιες φορές ολόκληρο το back catalogue Λατίνων και Ισπανών. Αυτό, όμως, σημαίνει πως αντιστρόφως ανάλογα μειώνεται και το φίλτρο των εταιρειών όσον αφορά την ποιότητα των τίτλων αυτών, καθώς ο καθένας προσπαθεί να βγάλει από τη φαρέτρα του την επόμενη (μικρή) επιτυχία.

Στην «Κατηγορούμενη», το κεντρικό μας πρόσωπο είναι η 21χρονη Ντολόρες (Λάλι Εσπόσιτο, για τους μερακλήδες μία από τις πρωταγωνίστριες της επιτυχημένης στην Ελλάδα αργεντίνικης σαπουνόπερας «Floricienta: Μια Σύγχρονη Σταχτοπούτα»), μία φέρελπις φοιτήτρια σχεδίου μόδας στο Μπουένος Άιρες. Δύο χρόνια πριν, η καλύτερή της φίλη δολοφονείται σε ένα party και ο μοναδικός άνθρωπος στον τόπο του εγκλήματος είναι η ίδια, με αποτέλεσμα οι υποψίες όλων να πέφτουν αποκλειστικά πάνω της. Μέχρι σήμερα, και την επερχόμενη δίκη που θα κρίνει τη μοίρα της, η Ντολόρες ζει αποκλεισμένη στο σπίτι της, φοβούμενη την κατακραυγή του κόσμου αν κυκλοφορήσει στον δρόμο και προετοιμαζόμενη πυρετωδώς για το «script» της δίκης με τον πανάκριβο δικηγόρο της. Η υπόθεση, όμως, είναι κάθε άλλο παρά ξεκάθαρη και η Ντολόρες κρύβει τα δικά της μυστικά.

Αυτό είναι ένα από τα σπάνια φιλμ που δεν δίνουν δεκάρα για τους πρωταγωνιστές τους. Είναι πραγματικά σοκαριστικό, αλλά όσο κι αν προσπαθήσουμε, δεν μπορούμε να κατατάξουμε με ακρίβεια τούτη την ταινία. Έχει έναν φόνο, αλλά το μυστήριο είναι τόσο παραγκωνισμένο που κάνει το Cluedo να μοιάζει με «Zodiac»! Μας δίνει μηδέν απαντήσεις. Θέλει να παρουσιάσει την ψυχοσύνθεση μίας γυναίκας που γίνεται έρμαιο της κοινής γνώμης, αλλά με τέτοιον μετριοπαθή τρόπο που θυμίζει «Το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε» (αν το σενάριο εκείνου είχε πάθει εγκεφαλικό). Το καστ είναι συμμέτοχο στο ανερμάτιστο στόρι, με την Εσπόσιτο να μην μπορεί σε κανένα σημείο να επωμιστεί την ευθύνη του πρωταγωνιστικού ρόλου, τη μητέρα της να μοιάζει εντελώς έξω από τα νερά του ρόλου και τον σκηνοθέτη να μοιάζει πως κάνει «καψώνια» σε όλους τους συμπληρωματικούς ρόλους, μιας και τα διάφορα side stories της ταινίας δέχονται ένα επιβλητικό «χαστούκι» στο τελευταίο act, όπου φεύγουν από το παράθυρο χωρίς να ολοκληρωθούν ποτέ. Μοναδικοί διασωθέντες, ο (φέρνων σε Ρικάρντο Νταρίν) πατέρας της πρωταγωνίστριας και ο επαρκώς βλοσυρός δικηγόρος της οικογένειας. Τι να σου κάνουν κι αυτοί, όμως; Το κατηγορητήριο τους παίρνει σβάρνα…