της Κατερίνας Ανδρεάκου

Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο (εννοείται αυτοβιογραφικό) βιβλίο του Μπράισον, ο οποίος πραγματοποίησε αυτή την αυθόρμητη περιπέτεια στα μέσα των 90’s. Ήδη από τα τέλη εκείνης της δεκαετίας, ο Ρέντφορντ είχε δείξει άμεσο ενδιαφέρον να μεταφέρει το βιβλίο στο σινεμά με τον ίδιο ως Μπράισον και τον στενό του φίλο και μακροχρόνιο συνεργάτη, Πολ Νιούμαν, στον ρόλο του «παλιόφιλου» Στίβεν Κατς (ο Μπράισον χρησιμοποίησε αυτό το ψεύτικο όνομα για τον αληθινό του φίλο και συνοδοιπόρο). Ωστόσο, τα σχέδια αναβλήθηκαν αρκετές φορές, ο Νιούμαν μεγάλωσε σε ηλικία απαγορευτική για τον ρόλο και «χάθηκε» λίγα χρόνια μετά, και ο Ρέντφορντ κράτησε το project για μια άλλη στιγμή, η οποία ήρθε αισίως τώρα. Ο Νιούμαν αντικαταστάθηκε από τον «κατατσαλακωμένο» Νόλτε, ο Ρέντφορντ υποδύεται πια τον Μπράισον στα 77 του (ο συγγραφέας έκανε την πεζοπορία γύρω στα… 45 του), κι έτσι τούτη η κωμική περιπέτεια / buddy movie απέκτησε μια χροιά διαφορετική από αυτήν του βιβλίου.

Η αληθινή ιστορία της περιπέτειας του Μπράισον αφορά μεν την «αναζωπύρωση» της νεανικής φιλίας των δυο ανδρών αλλά στοχεύει πιο πολύ στην εναρκτήρια θεματική της κρίσης μέσης ηλικίας: δυο αγύμναστοι σαραντάρηδες, μια δύσκολη πεζοπορία, οι περιπέτειες που συναντούν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους, οι μισοξεχασμένες τους νεανικές ιστορίες, κάποιες άλλες που τους έχουν στιγματίσει, το κενό χρόνων λόγω απόστασης και τρόπου ζωής. Στην κινηματογραφική της μεταφορά, ωστόσο, οι πρωταγωνιστές είναι ηλικιωμένοι: εβδομηντάρηδες (ο ένας σαφώς πιο αγύμναστος από τον άλλο, μα και πάλι…), με περισσότερες ιστορίες στη μνήμη (και τη λήθη) τους, με μεγαλύτερο χάσμα στην προσωπική κατεύθυνση ζωής που επέλεξε ο καθένας τους και, κυρίως (όσον αφορά την ταινία), με μια μνημειώδη πρόκληση, πρωτίστως σωματικά κι έπειτα και πνευματικά, να ολοκληρώσουν αυτή την αλλόκοτη – και, για κάποιους, απερίσκεπτη – περιπέτεια.

Η ταινία διανθίζεται από απολαυστικές εμφανίσεις δημοφιλών ηθοποιών σε μικρούς ρόλους, όπως η Έμμα Τόμσον ως υποστηρικτική κυρία Μπράισον (φυσικά, ούτε λόγος στην ταινία για τη διαφορά 20+ χρόνων με τον Ρέντφορντ, αλλά… έτσι είναι το Χόλιγουντ), ο Νικ Όφερμαν, ο θρυλικός πια Ρον Σουάνσον του «Parks and Recreation», και η αιώνια ώριμη πλανεύτρα, Μέρι Στίνμπερτζεν, ξανά σε… αυτόν ακριβώς τον ρόλο. Η ταινία, όμως, στέκει (και στέκεται) αποκλειστικά στους δυο πρωταγωνιστές, ένα αταίριαστο ζευγάρι ολκής! Κι ενώ η πάμπλουτη κινηματογραφική ιστορία που κρύβεται πίσω από τα ονόματα «Ρέντφορντ – Νόλτε» είναι αρκετή να τραβήξει και το ενδιαφέρον και τον σεβασμό, οι έντονες αντιθέσεις τους είναι αυτές που αποτελούν εδώ το μεγαλύτερο πλεονέκτημα, προσφέροντας τις πιο κωμικές (ή κωμικοτραγικές σε σημεία) στιγμές. Γιατί παρά τα 77 του χρόνια, η φιγούρα του Ρέντφορντ παραμένει ελκυστική, ευγενής, γοητευτική, νεανίζουσα. Ο δικός του Μπράισον πεισμώνει κι αποφασίζει να αποτολμήσει μια πεζοπορία που δοκιμάζει ακόμα και νεαρούς, όμως, όπως και η σύζυγός του, τον πιστεύεις και τον στηρίζεις. Και μετά κάνει την εμφάνισή του ο Κατς, και το σοκ του Μπράισον / Ρέντφορντ αντανακλά αυτό τού κοινού, στη σημερινή θέα ενός πάλαι ποτέ sex symbol: γιατί αν και τέσσερα χρόνια νεότερος του συμπρωταγωνιστή του, ο υπέρβαρος, αχτένιστος, αξύριστος, κατακόκκινος, τραχύς Κατς τού Νόλτε μοιάζει με ηλικιωμένο άστεγο, τσακισμένο από τις όποιες καταχρήσεις (πολλά τα κοινά σημεία εδώ με τον αληθινό Νόλτε) τον οποίον, όχι μόνο δεν εμπιστεύεσαι να κάνει την πεζοπορία στα Απαλλάχια, αλλά ούτε καλά-καλά να περάσει βιαστικά τον δρόμο, μην και μείνει στον τόπο! Ο Κατς ήταν το «κακό παιδί», η κακή επιρροή στα νιάτα τού Μπράισον και ο μακροχρόνιος φίλος από τον οποίον απομακρύνθηκε, όμως εξακολουθούσε να ξελασπώνει στις δύσκολες καταστάσεις, και αυτή η διαφορά αντικατοπτρίζεται εμφανώς στην εκ διαμέτρου αντίθετη φυσική τους κατάσταση.

Κι ενώ ως κοινό ανησυχείς για το τόλμημα των δυο ανδρών σε κάθε δύσβατο σημείο του μονοπατιού, σε κάθε πέσιμο (παρακαλούμε, αποφύγετε κάθε συνειρμό με μια γνωστή παροιμία), σε κάθε ζημιά ή γκάφα τους λόγω ηλικίας, φυσικής κατάστασης ή / και έλλειψης εμπειρίας, οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές χρησιμοποιούν επιδεικτικά όλα τα παραπάνω για να μας χαρίσουν απολαυστικές στιγμές γέλιου αλλά και κάποιας συγκίνησης σε μια, κατά τα άλλα, απογοητευτικά υποτονική και εν τέλει άχρωμη ταινία της οποίας ο μόνος λόγος ύπαρξης είναι η παρουσία δυο κορυφαίων ηθοποιών της παλαιότερης εν ζωή γενιάς του αμερικανικού (και όχι μόνο φυσικά) κινηματογράφου. Το χιούμορ των καταστάσεων και των αναμεταξύ τους διαλόγων χρωματίζεται συχνά από μια μελαγχολία για το παρελθόν και το αδυσώπητο πέρασμα των χρόνων, συζητήσεις που αίρουν αναπόφευκτα αναλογίες μεταξύ των ηρώων της ταινίας και των ηθοποιών που τους υποδύονται. Κανείς τους, όμως, δεν ζητά λύπηση, και το γενικότερο συναίσθημα της ταινίας είναι αισιόδοξο, με – πετυχημένο – στόχο να σε αφήσει με ένα, έστω γλυκόπικρο, χαμόγελο κατά την έξοδο από την αίθουσα, χωρίς ωστόσο να καταφέρνει κάτι περισσότερο. Χωρίς το πρωταγωνιστικό δίδυμο, αυτή θα ήταν μια συμπαθής τηλεταινία για ένα ευχάριστο κι εντελώς ανώδυνο κυριακάτικο απόγευμα. Αλλά… οι Ρέντφορντ και Νόλτε είναι εδώ, κι αυτό κάνει τελικά τη μεγάλη (και ίσως μοναδική) διαφορά.