του Ηλία Φραγκούλη

Δεν περίμενα ποτέ πως ο Τζέσι Αϊζενμπεργκ, αυτός ο καλούλης τυπάκος που (έστω υποκριτικά) έχουμε συνδέσει με τις πλέον απρόβλεπτες επιλογές, θα βγει να πουλήσει με τόσο άθλια χειριστικό τρόπο την εβραϊκή του ταυτότητα! Η δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα βασίζεται σ’ ένα σενάριο επίσης δικό του, το οποίο θα έπρεπε να διδάσκεται σε κινηματογραφικές σχολές ως ιδανικό παράδειγμα κακού σχεδιασμού και διαχείρισης «χαρακτήρων», υποχρεωμένων ν’ ακολουθήσουν τα χνάρια μιας ανύπαρκτης σε σημασία «ιστορίας», πασπαλισμένης από εκβιαστική αναμνησιολογία Ολοκαυτώματος. Είναι δραματικά… αστείο όταν κάπου στέκεσαι να το σκεφτείς και συνειδητοποιείς πως η μακαρίτισσα δεν υπήρξε καν θύμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου!

Ο «Αληθινός Πόνος» αποτελεί ένα κλασικό παράδειγμα «buddy» movie ολοκληρωτικά αντίθετων σε χαρακτηριστικά ηρώων, τοποθετημένων σε φόντο road trip αυτογνωσίας και αυτοβελτίωσης, τόσο ανόητα αφελούς και σχηματικά επιδερμικού που… τύφλα να ‘χει το life coaching (και οι αμέτρητες, πλέον, εκδόσεις του). Ο Ντέιβιντ (Αϊζενμπεργκ) είναι ο πιο «στημένος» εκπρόσωπος του «αμερικανικού ονείρου», με την καλή δουλειά, τη σύζυγο κι ένα ανήλικο παιδάκι, ενώ ο Μπέντζι (Κάλκιν) είναι ο πιο ρέμπελος, ψυχικά «τραυματισμένος» και ανίκανος να ενταχθεί στο σύστημα και να παίξει έναν «προκάτ» ρόλο πετυχημένου. Θα κάνουν αυτό το «εναλλακτικό» ταξίδι διακοπών για να έρθουν ξανά κοντά, θα μπουν σ’ ένα ολιγομελές group οργανωμένου τουρισμού και διδαχής του εβραϊκού τρόπου ζωής και των αντίστοιχων παραδόσεων, θα πάνε και στους θαλάμους αερίων, θα πάνε και στο πατρικό της γιαγιάς (που «έφυγε» από το γήρας στις ΗΠΑ, όχι τίποτε το τραγικό!) και… αν ο αληθινός πόνος σε όλο σας το κορμί δεν έχει επέλθει στο πρώτο σαρανταπεντάλεπτο, είστε πιο σκληροτράχηλοι θεατές από αυτό που φανταζόσασταν! Προσωπικά, όταν συνήλθα από το παρολίγον εγκεφαλικό, φαντασίωνα τον Αϊζενμπεργκ να γυρίζει κι ένα sequel στη Γάζα. Ναι. Τι;

Επειδή δείχνει πιθανή η υποψηφιότητα του Κιέραν Κάλκιν για καλύτερο δεύτερο ρόλο στα Όσκαρ (ειλικρινά, ακατανόητο!), αναρωτιέμαι: τι αντιπροσωπεύει ο ήρωας που υποδύεται στο φιλμ; Γιατί οφείλουμε να τον εκλάβουμε ως αληθινό χαρακτήρα; Που μιλά για τη γενιά του; Ποια είναι τα προβλήματά του (που δεν άντεξε σε κάποιο σημείο της ζωής του κι έκανε απόπειρα αυτοκτονίας); Πως ακριβώς ταυτίζεται με τη γιαγιά του; Αρκεί ένα ζοχαδιασμένο ύφος (που μπορεί κάλλιστα να είναι και η καθημερινότητά του!) να καλύψει τα χαώδη σεναριακά κενά που θα έπρεπε να ψυχογραφούν την παρουσία του στο έργο;

Χωρίς καμία διάθεση να πολυλογήσω, η χαριστική βολή στον «Αληθινό Πόνο» είναι η χρήση κλασικών συνθέσεων του Σοπέν σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Και αγαπώ τον Σοπέν (όχι απλά «Like», που έλεγε και το τραγούδι). Το πώς εδώ… μου τα έκανε τσουρέκια και Ζέπελιν μαζί, αποτελεί ένα είδος κατορθώματος του Αϊζενμπεργκ για το οποίο θα έπρεπε να θεσμοθετηθεί ένα κάποιο βραβείο!

Αντί υστερ(ικ)όγραφου, εάν θέλετε ν’ ανακαλύψετε ένα αληθινά υπέροχο φιλμ με παρόμοια θεματολογία, αναζητήστε το (δυστυχώς άνευ κινηματογραφικής διανομής στην Ελλάδα) «Everything Is Illuminated» που σκηνοθέτησε ο ηθοποιός Λιβ Σράιμπερ το 2005. Διαθέτει συναίσθημα, οπτική ομορφιά και στιγμές μαγικές που μπορούν να φωλιάσουν στη μνήμη σας. Σοβαρά. Όχι μπούρδες!