του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Στην ταινία που τον έκανε γνωστό, τις «Δευτέρες με Λιακάδα», ο Φερνάντο Λεόν ντε Αρανόα συνδύαζε τραγικές καταστάσεις, όπως η ανεργία και η ανέχεια, με ένα πικρό αλλά αποτελεσματικό χιούμορ. Τον συνδυασμό αυτόν επιχειρεί να επαναλάβει και στο «Μια Υπέροχη Μέρα» με λιγότερο υπέροχα αποτελέσματα, παρά τη φιλοδοξία της σαφώς μεγαλύτερης παραγωγής και το ελκυστικό στοιχείο των καλών ονομάτων στο διεθνές καστ.

Οι ήρωες της ταινίας είναι μέλη μιας ΜΚΟ που δραστηριοποιείται «κάπου στα Βαλκάνια», ενώ τελειώνει ο πόλεμος. Η δουλειά τους, ωστόσο, συνεχίζεται και έχει να κάνει από θεωρητικά μικρότερες επιχειρήσεις, όπως το να βγάλουν ένα πτώμα από ένα πηγάδι, μέχρι δυσκολότερες καταστάσεις, όπως τη διέλευση μέσα από ναρκοπέδια. Τα όρια, πάντως, ανάμεσα στο τι είναι δύσκολο και τι εύκολο είναι αρκετά ρευστά. Η πείρα και το ένστικτο μπορεί να τους κάνουν να περνούν με άνεση ανάμεσα στις νάρκες, ενώ, από την άλλη πλευρά, το πτώμα να μένει επ’ αόριστον μέσα στο πηγάδι και να μολύνει το λιγοστό νερό επειδή δεν μπορεί να βρεθεί πουθενά σκοινί.

Αυτή η ασάφεια στα όρια χαρακτηρίζει και την ταινία και αποτελεί το μεγάλο της μειονέκτημα. Από την αρχή κιόλας, ο Αρανόα επιλέγει να μη διευκρινίσει τον τόπο (γιατί άραγε;) και στη συνέχεια με τον ίδιο ασαφή τρόπο κινείται ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία. Το πέρασμα από το ένα είδος στο άλλο γίνεται με κάπως άτσαλο τρόπο. Το ένα και μόνο 24ωρο των δραστηριοτήτων του Μαμπρού, του Μπι, της Σόφι και του διερμηνέα τους, του Νταμίρ, δίνει την εντύπωση ότι τραβάει πολύ περισσότερο και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τον πλούτο και την ποικιλία των εμπειριών, αλλά κυρίως επειδή όλα τραβούν περισσότερο και δείχνουν να επαναλαμβάνονται.

Οι τύποι που έχει δημιουργήσει ο Αρανόα είναι αναγνωρίσιμοι και όχι ιδιαίτερα ευρηματικοί. Ο αφοσιωμένος Μαμπρού που ετοιμάζεται να γυρίσει σπίτι για να παντρευτεί, ο σαρκαστικός Μπι που τα «γράφει» όλα, η «νέα» Σόφι. Είναι μια ομάδα που δεν σε εκπλήσσει με την πρωτοτυπία της. Ο ερχομός μιας παλιάς αγάπης του Μαμπρού, της Κάτια, που φτάνει για να αμφισβητήσει τον λόγο παρουσίας τής ομάδας στην περιοχή, απλώς επιβεβαιώνει τη σχετικά περιορισμένη φαντασία του Αρανόα στη δημιουργία ensemble. Το χιούμορ, το οποίο εμφανίζεται κατά διαστήματα και υπερτονίζεται, χάνει την όποια φρεσκάδα του, σαν ένα συμπαθητικό ανέκδοτο που αυτός που στο λέει επιμένει για το πόσο αστείο είναι. Χωρίς να είναι και τόσο. Το ίδιο «διακριτική» είναι και η χρήση της μουσικής. Ευτυχώς, ο Αρανόα έχει ένα καλό καστ που υποστηρίζει τους ρόλους και κάνει τον θεατή να κρατηθεί από τις ερμηνείες.