του Ηλία Φραγκούλη

Όταν διαβάζεις πως μια ταινία έχει βασιστεί σε video game, οφείλεις να… ανησυχείς. Ως κριτικός (κινηματογράφου) και κανονικός, σώφρων θεατής. Όχι ως gamer, προφανώς. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία, αυτά τα έργα φανερώνουν τη δραματική ανεπάρκεια των χολιγουντιανών studios στο να παράγουν σεναριακές ιδέες, πρωτότυπες και δημιουργικές. Το «Minecraft» είναι ένα δημοφιλέστατο παιχνίδι που ξεκίνησε την καριέρα του το 2011 και τρία χρόνια αργότερα ξεκίνησε το development της «μετάλλαξής» του σε φιλμ. Τόσα χρόνια αργότερα, εκ του αποτελέσματος, απορείς για το τι μπορεί να συμβαίνει στα μυαλά των (ενήλικων!) ανθρώπων που εγκρίνουν τέτοια φιλμικά projects…

Δεν έχω καμία σχέση με το video game ώστε να εξηγήσω τι παρακολουθούμε στην «Ταινία Minecraft», όμως, γνωρίζω και εκτιμώ το κινηματογραφικό σύμπαν του Τζάρεντ Χες, μιας απόλυτα εκκεντρικής επιλογής σκηνοθέτη για τούτο το… χάος. Το προσωπικό visual στοιχείο του Χες, κυρίως στο γήινο κομμάτι του φιλμ, είναι κάτι που στέκει και (μερικώς) το απολαμβάνεις, καθώς πάντοτε συγγενεύει αισθητικά (και ειδικά στο ενδυματολογικό μέρος) με ένα στιλιστικό κράμα δεκαετιών ’70 και ’80. Είναι ο δημιουργός που γνωρίσαμε με το «Napoleon Dynamite», το 2004 (παραλίγο να με συλλάβουν σε σινεμά της Νέας Υόρκης εξαιτίας της έντασης του ασταμάτητου γέλιου μου, για να καταλάβετε πόσο μ’ αρέσουν οι δουλειές του Χες). Δυστυχώς, εδώ δεν έχει καμία συμμετοχή ή ευθύνη σε σχέση με το σενάριο, ενώ παράλληλα έχει να αντιμετωπίσει κι ένα πρωταγωνιστικό δίπολο που ενώ φαντάζει ιδανικό στο casting, αλληλο-ακυρώνεται!

Ο Τζέισον Μόμοα υποδύεται έναν μύθο των arcade games από τα ‘80s που έχει ξεπέσει σ’ ένα «άχρονο» σύμπαν επαρχιακού white trash και αγωνίζεται να κρατήσει ζωντανό το μαγαζάκι του (με vintage gaming θεματική), ενώ ο Τζακ Μπλακ υποδύεται ένα… τίποτα, έναν αποτυχημένο, ρέμπελο φωνακλά που βρίσκει καταφύγιο στη ζωή σ’ ένα αλλόκοτο CGI σύμπαν όπου ο κυβισμός αντιπροσωπεύει την αποκλειστική μορφή των έμβιων κατοίκων του. Ο πρώτος το ‘χει, ο δεύτερος αποδεικνύει για… πολλοστή φορά πόσο καταστροφικά μονοκόμματος είναι ως «ηθοποιός», βασισμένος μονάχα στο παρουσιαστικό μιας ατίθασα «rock» persona, που του είχε έρθει «κουτί» με θετικό τρόπο κυρίως στο «Ένα Σχολείο Πολύ Ροκ» (2003). Δυστυχώς, τον έχω γνωρίσει και από κοντά…

Υπάρχουν κάποιες συνοδευτικές υποπλοκές και χαρακτήρες που… δίνουν μάχη για ν’ αποκτήσει νόημα και συνοχή τούτη η ταινία (το ρομαντικό story με την Τζένιφερ Κούλιτζ είναι το πιο οργιαστικό!), όμως, όταν η δράση μεταφέρεται στον Υπερκόσμο και τη «λογική» του video game, απλά, αμέτοχος παρακολουθείς να «παίζεται» μπροστά σου ένα καταστασιακό αλαλούμ το οποίο (μάλλον) σχετίζεται με πίστες του παιχνιδιού.

Είναι κρίμα που η φαντασία και η τρέλα του Χες δεν μπόρεσαν να συνυπάρξουν δημιουργικά με το τι συμβαίνει στην «άλλη» πλευρά του κόσμου της «Ταινίας Minecraft», η οποία δεν καταφέρνει να «χτίσει» τίποτε παραπάνω από το τυπικό exploitation των fans / πελατών του ομώνυμου video game.