της Βικτωρίας Μιχαήλ

Εάν η Άνα Λίλι Αμιρπούρ υπάρξει κάποτε αιμολήπτης όπως κάνει σινεμά, δε θα κινδυνεύσει. Γιατί ανήκει – δεν ανήκει στην ομάδα ΑΒ των… καθολικών παραληπτών, είναι ευτύχημα & οξύμωρο γι’ αυτή την αναθρεμμένη στις ΗΠΑ ζωροάστρισσα δεύτερης γενιάς το ότι μπορεί να φιλτράρει και να ενσωματώνει κάθε κινηματογραφικό blood group. Αφού έχει ρουφήξει φλέβα μετά από φλέβα επιρροών, με αυτές να κυλάνε και να διαλύονται στο κυκλοφορικό της. Και εκείνη να επιβιώνει κομψά ως… είδος: ταυτόχρονα μια σουφραζέτα της νέας χιλιετίας με τσαντόρ αλλά σιγανοπαπαδιά (όχι ταραξίας όπως οι φίλαθλες έφηβοι στο «Offside» του Παναχί) σε μια γειτονία Λεόνε και περιβαλλόντων ήχου & εικόνας του «Eraserhead», ένα απ’ τα children of the night τού Λουγκόζι όπως θα το μεγάλωνε σκιάζοντάς το η Μαρζάν Σατραπί στο «Persepolis», ένα αποπαίδι τού προϊσλαμικού Ιρανικού Νέου Κύματος ενδεδυμένο τη μαρινιέρα πάνω απ’ την καρδιά τού 20 – 30 αγχών ειδυλλίου τού «Boy Meets Girl» του Καράξ. Α, ναι: πάνω σε board, ενώ λίγο πριν έχει χορέψει ένα τραβέλι και λίγο μετά ένα γάταρος – μετεμψύχωση θα δείξει αγριεμένος τα δόντια του. Όλα ασπρόμαυρα…

Μ’ αυτά τρέφεται, και αυτά σώζουν ετούτη τη μικρή αδελφή της «Nadja» του Αλμερέιντα, όσο επιδεικτικά μπλαζέ απέναντι στα απαιτούμενα (το μεδούλι των χαρακτήρων, τον κορμό της ιστορίας, τον σίδηρο της έντασης, τη μη λυμφατική κομπαρσαρία) κι αν διαγράφεται η κοψιά της, στη νύχτα ή μέρα της δυστοπικής έρ(η)μης πατρίδας της. Όπου ενώ πετρελαιοαντλίες στραγγίζουν κερδαλέα τις αρτηρίες τής γης, η τρόικα «πορνεία – αστεγίλα – πρέζα» αραδιάζει στοιχειωτικά άθαφτα κουφάρια κοινή θέα σε ρέματα και το αρπακτικό – vamp σε εκδοχή hipster εκδηλώνει τη χειραφέτησή του στο σκοτάδι εκδικούμενο αθόρυβα για το φύλο του, το πρώτο μεγάλου μήκους incubus της νέα hot οντότητας (τώρα εκ Καλιφόρνιας) της μεσανατολίτικης διασποράς υπερτανύζει τα λαιμά ενός προϋπάρχοντος short του αλλά στρώνει δερματάκι.

Χάρη στο σωτήριο για τη ροή πλάσμα της μουσικής των Radio Tehran κυρίως (με το «Death» των White Lies στο πικάπ στην καλύτερη skin on skin σεκάνς της ταινίας, ενώ οι αφίσες του Μάικλ Τζάκσον και της Μαντόνα φιγουράρουν στον τοίχο του άντρου της τσαούσας θα την ακούσετε, πάντως), τις δαγκωτής ψήφου κιαροσκούρες συνθέσεις με αναμορφικούς φακούς και υψηλό contrast της Arri Alexa του Λάιλ Βίνσεντ (παρά κάποιες on film διορθώσεις εστίασης), τον καθετήρα ατμοσφαιρών λάου λάου αρπάγης τόνων, τη μετάγγιση ρανίδων χιούμορ. Μ’ αυτά διαιωνίζει αναζωογονητικά το vampire genre η δεσποινίς, υποσχόμενη κάτι πιο σαρκωμένο στον indie υπόκοσμο την επαύριο. Άσε το ότι η «Νορβηγία» μόλις βρήκε το double feature ταίρι της. Ψωνίστε από σβέρκο. Με την καλή έννοια κι άλικα σκισμένο, βεβαίως…