της Αικατερίνης Βλαστού

Πρόκειται για τον ορισμό της οικογενειακής ταινίας που προβάλλεται μεσημέρι Σαββάτου ή Κυριακής, αλλά κυρίως στην τηλεόραση, όχι στην κινηματογραφική αίθουσα. Ένα χλιαρό ανακάτεμα ζωοφιλίας και ανθρωποφιλίας (από την πλευρά του σκύλου), μαζί με λίγο οικογενειακό δράμα και ένα ρομάντζο βραδείας καύσης, όπου χωράει ξώφαλτσα κι ένας… καρκίνος! Αυτά είναι τα στοιχεία του φιλμ που σκηνοθέτησε χωρίς τρελή έμπνευση η Γκέιλ Μανκούζο και που δύσκολα θα συγκινήσει ηλικίες άνω των 10 ετών – αν το καταφέρει κι αυτό.

Η Σίτζεϊ από μωρό δεν ήταν και το πιο καλότυχο πλάσμα. Ο πατέρας της πέθανε και έμεινε με τη μάνα της, που αλλού είχε τον νου της. Πήρε το μωρό από τα πεθερικά της, που το πρόσεχαν και το αγαπούσαν (σοκ και δέος!), και το έριξε στις εξόδους και στους γκόμενους. Μαζί, όμως, με τον παππού και τη γιαγιά, η Σίτζεϊ έχασε ένα ακόμη πλάσμα που τη λάτρευε. Ο σκύλος της οικογένειας, ο Μπέιλι, απαρηγόρητος, πεθαίνει. Και το πνεύμα του, τρέχοντας σε κάτι χωράφια με στάχυα, μετενσαρκώνεται σε άλλο σκύλο! Και μετά σε άλλον, και πιο μετά σε άλλον, διαφορετικές ράτσες, με άλλα χούγια, που βρίσκονται σε διαφορετικές καταστάσεις.

Σε όλες του τις μετενσαρκώσεις, πάντως, ο μεγάλος καημός του Μπέιλι είναι να βρεθεί κοντά στη Σίτζεϊ (όχι πάντα με επιτυχία). Και ενώ εκείνη μεγαλώνει, θέλει να γίνει μουσικός, έχει προβλήματα με τη μάνα της, με τη σχέση της, ο παιδικός της κολλητός που τη γουστάρει ανέκαθεν παθαίνει καρκίνο, και μέσα σ’ όλα αυτά υπάρχει πάντα ένα σκυλί που προσπαθεί να κάνει τη Σίτζεϊ να καταλάβει ότι είναι ο Μπέιλι. Ε, κάποια στιγμή θα γίνει κι αυτό. Αλλά δε σε νοιάζει και πολύ.